«Μήπως δεν ήταν στο τρένο;». Τέλος ο Σταμάτης Ζαχαρός από το ONE μετά τη «ερώτηση» για την Εριέττα Μόλχο. Λέει ότι απολύθηκε «αναιτιολόγητα». Μάλλον όμως ξέχασε ποιος έκανε την ερώτηση, σκοτώνοντας την Εριέττα για δεύτερη φορά.
Υπάρχουν ερωτήσεις που κάνουν δημοσιογραφία και ερωτήσεις που κάνουν «μπάζωμα». Ο Σταμάτης Ζαχαρός, στις 2 Οκτωβρίου, στο πλατό της εκπομπής «ΕΔΩ» του ONE Channel, διάλεξε τη δεύτερη κατηγορία.
Συζητώντας με τον δικηγόρο Θωμά Στάικο για τα Τέμπη, άφησε να πέσει το «μήπως δεν ήταν στο τρένο;» για την Εριέττα Μόλχο, την 23χρονη φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, της οποίας η σορός δεν βρέθηκε ποτέ και η ταυτοποίηση έγινε μόνο μέσω DNA.
Και για να μη μείνει τίποτα στη μέση, έφερε και παράδειγμα: τους «αγνοούμενους του Πολυτεχνείου που δεν υπήρχαν».
Δύο εθνικά τραύματα σε μία πρόταση. Ρεκόρ, ακόμη και για εκπομπή που αυτοσυστηνόταν ως hard talk.
Την επομένη ήρθε η συγγνώμη. Γραπτή, πλήρης, με όλες τις σωστές λέξεις: «δικό μου λάθος», «δεν υπάρχει καμία δικαιολογία». Η πρόθεση, είπε, ήταν να ειρωνευτεί όσους πλέκουν θεωρίες γύρω από την τραγωδία. Ας το δεχτούμε. Μόνο που στον αέρα δεν μετράει τι είχες στο μυαλό σου, αλλά τι άκουσαν οι γονείς της Εριέττας.
Δέκα μέρες μετά, ο ίδιος ανακοινώνει με μαύρη εικόνα στο Facebook ότι η συνεργασία του με τον σταθμό τελείωσε «αιφνιδίως και αναιτιολόγητα». Το κανάλι δεν έχει δώσει επίσημη εξήγηση. Χρειάζεται όμως;
Ο άνθρωπος που την προηγούμενη εβδομάδα έγραφε ότι δεν υπάρχει δικαιολογία για τα λόγια του, τώρα δεν βρίσκει αιτιολογία για τις συνέπειές τους. Κάπου εδώ η συγγνώμη χάνει λίγη από τη λάμψη και κυρίως την αξία της.
Να είμαστε δίκαιοι: η απομάκρυνση δημοσιογράφου για μια φράση δεν είναι ποτέ καλή είδηση για τον Τύπο, και οι ιδιοκτήτες καναλιών δεν είναι πάντα οι πιο αξιόπιστοι θεματοφύλακες της δεοντολογίας.
Όμως τα Τέμπη δεν είναι πεδίο για τηλεοπτικά πειράματα ειρωνείας. Είναι 57 νεκροί, πολλοί από αυτούς φοιτητές, και οικογένειες που ακόμη περιμένουν δικαιοσύνη.
Είναι ένα κρατικό έγκλημα που σε καμία περίπτωση δεν σηκώνει ούτε αστεία ούτε ειρωνείες.
Η Εριέττα ήταν στο τρένο. Είναι το μόνο βέβαιο σε όλη αυτή την ιστορία. Το να το θυμόμαστε δεν είναι λογοκρισία. Είναι το ελάχιστο.
