Όταν το Γεντί Κουλέ δεν έπαιρνε άδεια, ο Καλοκαιρινός έδωσε το Παγκρήτιο και κράτησε τον ΟΦΗ στην Κρήτη. Η απόφαση κόστισε πολιτικά. Ένα χρόνο μετά, με τίτλους και Ευρώπη, δικαιώνεται. Το νέο γήπεδο, όμως, είναι άλλο στοίχημα…
Υπάρχουν αποφάσεις που μετράνε σε ψήφους και αποφάσεις που μετράνε σε έδρες. Η παραχώρηση του Παγκρητίου στον ΟΦΗ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2025, με το ιστορικό «Θεόδωρος Βαρδινογιάννης» να μην μπορεί πια να πάρει άδεια λόγω στατικότητας και αντισεισμικότητας, η εναλλακτική δεν ήταν ρομαντική…
Ήταν απλή και σκληρή: ή έδρα στην Κρήτη ή γηπεδούχος κάπου αλλού. Ο Δήμαρχος Ηρακλείου Αλέξης Καλοκαιρινός και η Δημοτική Αρχή επέλεξαν την πρώτη. Και το πλήρωσαν ακριβά στο πεδίο της δημόσιας κριτικής.
Το Παγκρήτιο δεν είναι ένα οποιοδήποτε γήπεδο. Ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ολοκληρώθηκε με την ορμή των Ολυμπιακών του 2004, κόστισε περίπου 50 εκατομμύρια ευρώ και εγκαινιάστηκε στις 31 Μαρτίου 2004 με το φιλικό Ελλάδα-Ελβετία.
Φιλοξένησε δέκα αγώνες του ολυμπιακού τουρνουά ποδοσφαίρου, έγινε έδρα του Εργοτέλη για χρόνια και πέρασε από τα χέρια του ΟΦΗ μεταξύ 2006 και 2009.
Μετά, όπως έχει ήδη καταγραφεί, ήρθε η μακρά σιωπή: από τον Φεβρουάριο του 2012, τελευταία εμφάνιση της Εθνικής κόντρα στο Βέλγιο, μέχρι το καλοκαίρι του 2024 το στάδιο έζησε ως εγκατάσταση που μάλλον περίμενε παρά ζούσε.
Η επιστροφή της Εθνικής το 2025, οι επισκευές της Περιφέρειας και, κυρίως, η δεκαετής σύμβαση με τον ΟΦΗ το ξαναέβαλαν στον χάρτη. Όχι ως μουσείο ολυμπιακής μνήμης, αλλά ως λειτουργικό γήπεδο.
Η συμφωνία οριστικοποιήθηκε στις αρχές Ιουλίου 2025. Δέκα χρόνια παραχώρησης, έως το 2035. Ο ΟΦΗ ανέλαβε έργα, αποξήλωση και αντικατάσταση χλοοτάπητα, στραγγιστικά, κάμερες, τουρνικέ, εξοπλισμό για ημιαυτόματο οφσάιντ, με αρχική επένδυση που η διοίκηση της ΠΑΕ τοποθέτησε κοντά στις 700.000 ευρώ.
Για τα πρώτα χρόνια, αντί μισθώματος, θα πληρώνει με έργα. Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ενημερωθεί και το Διοικητικό Συμβούλιο της Ανάπτυξης Αθλητισμού Ηρακλείου είχε εγκρίνει με έξι ψήφους υπέρ, δύο «παρών», και μία κατά.
Ο ίδιος ο Καλοκαιρινός το είχε θέσει ως αφετηρία συνολικής αναβάθμισης, όχι ως χάρη σε μια ομάδα: «Ο ΟΦΗ επιστρέφει στο Παγκρήτιο για να μείνει» και «θα ωφεληθούν όλοι». Η ΠΑΕ τον ευχαρίστησε δημόσια «για την αμέριστη εμπιστοσύνη και την απόλυτη στήριξη από την πρώτη στιγμή».
Αυτό δεν σημαίνει ότι η απόφαση ήταν ανώδυνη. Και εδώ αρχίζει το μέρος που δεν χωράει σε ανακοινώσεις (αν και τότε είχαν υπάρξει αρκετές)…
Οι αντιδράσεις ήταν πραγματικές, όχι «χούγια» για να κλείσει η συζήτηση. Ο στίβος μίλησε με αριθμούς: εκατοντάδες αθλητές, συνδρομές, καλοκαιρινά καμπ, φόβος ότι ο κεντρικός χλοοτάπητας θα κλειδωνόταν πίσω από τις ανάγκες μιας ΠΑΕ.
Η ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Κρήτης είχε στείλει ανοιχτή επιστολή. Μέλη της Ανάπτυξης Αθλητισμού μίλησαν για «καλή συμφωνία για τον ΟΦΗ, κακή για τον Δήμο». Υπήρξε μειοψηφία μέσα στην ίδια την παράταξη του Δημάρχου, παραίτηση, πεντασέλιδο υπόμνημα.
Πιο συγκεκριμένα, καταψήφισε ο μέχρι τότε διευθύνων σύμβουλος της ΑΑΗ Τάσος Βλατάκης, προερχόμενος από την παράταξη Καλοκαιρινού, ο οποίος παραιτήθηκε και κατέθεσε πεντασέλιδο υπόμνημα. «Παρών» δήλωσαν οι Κώστας Βαρδαβάς («Ηράκλειο για Σένα») και Χρυσούλα Αντωνακάκη («Λαϊκή Συσπείρωση»).
Επίσης, τίτλοι όπως «έγκλημα κατά του στίβου» δεν ήταν φιλολογικά σχήματα, αποτύπωναν έναν πραγματικό φόβο ότι μια ολυμπιακή υποδομή θα γίνει μονοπώλιο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ακόμη και το ύψος του μελλοντικού μισθώματος κρίθηκε ευτελές μπροστά στα έσοδα που έφερναν οι άλλες χρήσεις.
Ο Καλοκαιρινός γνώριζε το πολιτικό κόστος. Το είπε εξαρχής ότι δεν θα δίσταζε να το αναλάβει…
Και το επιχείρημά του ήταν διπλό.
- Πρώτον, ο ΟΦΗ είναι «συνυφασμένος με την ιστορία και το παρόν της πόλης» και «πολύτιμο κομμάτι της ψυχής» της.
- Δεύτερον, χωρίς Παγκρήτιο δεν υπήρχε ρεαλιστική εντός Κρήτης λύση για Super League και Ευρώπη. Το Γεντί Κουλέ είχε «περάσει τα στάδια της ζωής του». Η χωρητικότητα μειωνόταν χρόνο με τον χρόνο. Κανείς δεν υπέγραφε πια για την ασφάλειά του.
Αν ο Δήμος έλεγε όχι, το ερώτημα δεν ήταν αν ο ΟΦΗ θα έμενε στα Καμίνια. Ήταν αν θα έπαιζε ως γηπεδούχος στην Αθήνα ή σε άλλη πόλη.
Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα που αξίζει να τεθεί καθαρά, χωρίς καμία διάθεση για λιβάνισμα. Εξάλλου εμείς τέτοιοι δεν είμαστε…
Αν λοιπόν ο Καλοκαιρινός δεν έβαζε πλάτη, η πορεία του ΟΦΗ θα ήταν η ίδια;
- Θα γέμιζαν οι κερκίδες με τον ίδιο τρόπο, αν οι φίλαθλοι έπρεπε να ακολουθούν την ομάδα εκτός νησιού;
- Θα υπήρχε ο τελικός Κυπέλλου του ΟΑΚΑ ως προοίμιο μιας επιστροφής σε μεγάλο γήπεδο στο Ηράκλειο, ή ως απόδειξη ότι η έδρα είχε ήδη φύγει από την Κρήτη;
- Θα φιλοξενούνταν Super Cup στο Παγκρήτιο -Ολυμπιακός το 2025, ΑΕΚ τον Αύγουστο του 2026, με τον ΟΦΗ να σηκώνει τρόπαιο στα πέναλτι- αν το στάδιο παρέμενε η σιωπηλή ολυμπιακή προίκα μιας προηγούμενης εποχής;
- Θα μιλούσαμε για αδειοδοτημένη έδρα Super League και Ευρώπης τον Σεπτέμβριο του 2025;
- Θα είχε η πόλη ξανά εικόνα γεμάτου γηπέδου, αντί για εικόνα άδειας κερκίδας και σκόνης στα καθίσματα;
- Θα είχε ο ΟΦΗ την ανταγωνιστική φόρμα που χρειαζόταν αν συνέχεια ταξίδευε;
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με μαθηματική βεβαιότητα. Οι ομάδες κερδίζουν με το ποδόσφαιρο που παίζουν, όχι με τους… δημάρχους. Αλλά χρειάζονται και την υποστήριξη της κερκίδας. Και χωρίς το Παγκρήτιο δεν θα την είχε στο βαθμό που την είχε και μάλιστα σε κρίσιμους αγώνες.
Ο ΟΦΗ είχε ήδη κάνει τον τελικό Κυπέλλου πριν μετακομίσει οριστικά. Η διοίκηση Μπούση, οι επενδύσεις, οι προπονητικές επιλογές και ο κόσμος μετράνε περισσότερο από οποιαδήποτε δημοτική σύμβαση. Αυτό είναι το όριο της πολιτικής στήριξης και πρέπει να λέγεται. Όμως η έδρα δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση.
Χωρίς αδειοδοτημένο γήπεδο στην Κρήτη, το αφήγημα «η ομάδα του Ηρακλείου και του νησιού» θα είχε ρωγμή. Όχι αισθητική. Ουσιαστική.
Τα οφέλη που προέκυψαν από τη χρήση του Παγκρητίου δεν είναι μόνο του συλλόγου. Το στάδιο ξαναζωντάνεψε. Η Εθνική επέστρεψε. Μεγάλες διοργανώσεις ήρθαν στην πόλη. Έγιναν έργα στον αγωνιστικό χώρο που αλλιώς θα περίμεναν χρόνια.
Ο Δήμος κράτησε τους κλειστούς χώρους, το ταρτάν και το βοηθητικό για τον στίβο. Οι αγώνες και τα κάμπ στίβου συνεχίζονται στο Παγκρήτιο. Το δεύτερο γήπεδο στον ίδιο χώρο, που είχε προβληθεί ως αντίβαρο ώστε να μην εκτοπιστούν οι υπόλοιποι αθλούμενοι, παραμένει εξαγγελία με εξασφαλισμένη όμως χρηματοδότηση, όχι έργο που έχει γίνει.
Το αν αυτή η συνύπαρξη τηρήθηκε στην πράξη με την ίδια ευλάβεια που διαφημίστηκε, είναι ξεχωριστό και θεμιτό ερώτημα. Δεν ακυρώνει όμως το γεγονός ότι μια υποδομή που είχε μαραζώσει ξαναμπήκε σε τροχιά γεγονότων.
Από εκεί και πέρα αρχίζει το επόμενο κεφάλαιο, που αποτελεί ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση. Και εδώ σηκώνει και λίγο σκεπτικισμό…
Για το νέο γήπεδο του ΟΦΗ έχει ήδη διαμορφωθεί ένα σχήμα συνεργασίας που ακούγεται σωστό: Δήμος Ηρακλείου, Περιφέρεια Κρήτης, ΠΑΕ και Ερασιτέχνης ΟΦΗ.
Ο Καλοκαιρινός έθεσε στο τραπέζι έκταση στην Κορώνη Μαγαρά, γύρω στα 75 στρέμματα, εντός πολεοδομικού ιστού, με προοπτική σύνδεσης στον ΒΟΑΚ. Το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στον Δήμο, το υπόλοιπο βρίσκεται σε απαλλοτρίωση.
Το σενάριο που κυκλοφορεί είναι διπλή ανάπλαση: ο Ερασιτέχνης παραχωρεί το Γεντί Κουλέ για να γίνει χώρος πρασίνου στα Καμίνια και παίρνει γη για νέο γήπεδο. Ο Μιχάλης Μπούσης μιλά για χωρητικότητα 15.000 θέσεων και λέει «είμαστε κοντά». Ο Περιφερειάρχης Σταύρος Αρναουτάκης, στους εορτασμούς των 100 χρόνων, είχε ήδη μιλήσει για ευρωπαϊκά πρότυπα και για χρηματοδότηση μελετών ύψους 2 εκατομμυρίων ως «δώρο» στην ομάδα.
Ωραία όλα αυτά. Δεν είναι όμως γήπεδο…
Η έκταση δεν είναι ενιαία. Υπάρχουν κομμάτια πρασίνου στο σχέδιο πόλης, απαλλοτριώσεις και -κατά δημοσιεύματα- μη οριοθετημένο ρέμα που μπορεί να αποδειχθεί εμπόδιο όχι επικοινωνιακό, αλλά πολεοδομικό.
Ο ίδιος ο Δήμαρχος παραδέχεται ότι δεν υπάρχει ακόμη ημερομηνία έναρξης και ότι η διαδικασία είναι πολυπαραμετρική. Η ανακατασκευή του Γεντί Κουλέ θεωρείται ξεπερασμένη.
Η ανταλλαγή γης προϋποθέτει συναίνεση του Ερασιτέχνη, καθαρούς τίτλους και πολιτική αντοχή όταν το σύνθημα «γκρεμίζουμε την ιστορική έδρα» φτάσει στις κερκίδες με άλλο πρόσημο.
- Το Παγκρήτιο δόθηκε σε δεκαπέντε-είκοσι ημέρες διαπραγματεύσεων, υπό την πίεση της αδειοδότησης.
- Ένα νέο γήπεδο δεν δίνεται. Χτίζεται. Και στην Ελλάδα τα γήπεδα που «είμαστε κοντά» έχουν την κακή συνήθεια να μένουν μακριά.
Γι’ αυτό η στήριξη Καλοκαιρινού στον ΟΦΗ αξίζει να κριθεί σε δύο χρόνους.
- Στον πρώτο χρόνο, δικαιώνεται…
Κράτησε την ομάδα στο νησί όταν το Γεντί Κουλέ έκλεινε ως έδρα. Ανέλαβε κόστος που άλλοι θα απέφευγαν. Έδωσε σε μια ολυμπιακή εγκατάσταση λόγο ύπαρξης πέρα από τη νοσταλγία. Τα γεγονότα, άδεια, Super Cup, Ευρώπη, κόσμος στο Παγκρήτιο, είναι πιο πειστικά από τις καταγγελίες του Ιουλίου του 2025.
- Στον δεύτερο χρόνο, η πλάτη δεν αρκεί ως αφήγημα…
Το νέο γήπεδο θα κρίνει αν η σχέση Δήμου-ΟΦΗ είναι στρατηγική ή συγκυριακή. Αν η διπλή ανάπλαση είναι σχέδιο ή ευχολόγια. Αν η συνεργασία με την Περιφέρεια και τον Ερασιτέχνη θα γίνει χρονοδιάγραμμα, προϋπολογισμός και άδειες ή νέα σειρά ανακοινώσεων που μυρίζουν προεκλογική περίοδο…
Ο ΟΦΗ δεν χρωστάει στον Δήμαρχο τα γκολ του.
Η πόλη, όμως, χρωστάει στον εαυτό της μια ειλικρινή απάντηση: ήθελε τον ΟΦΗ στην Κρήτη ή ήθελε απλώς να μην πληρώσει το πολιτικό τίμημα μιας άδειας που δεν έβγαινε;
Ο Καλοκαιρινός διάλεξε το πρώτο. Αυτό μετράει. Το στοίχημα τώρα είναι να μην μείνει εκεί. Γιατί το Παγκρήτιο μπορεί να είναι «γέφυρα». Δεν μπορεί να είναι για πάντα σπίτι…
- ΥΓ1. Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι και ο ΟΦΗ δεν είναι απλά μια ομάδα, αλλά μια ΠΑΕ… μια εταιρία ΑΕ δηλαδή…
- ΥΓ2. Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και την υποστήριξη Τζώρτζογλου, γιατί καλές οι κραυγές, τα «χούγια» και το τρολάρισμα, αλλά τα ίδια τα γεγονότα μιλούν καλύτερα…
