Κώνοι που φυτρώνουν μέσα στη νύχτα, λωρίδες που κλείνουν χωρίς μια ενημέρωση, ουρές χιλιομέτρων στη μέση της σεζόν. Ο ΒΟΑΚ των 1,75 δισ. δοκιμάζει καθημερινά την υπομονή των Κρητικών και το ερώτημα παραμένει: ποιος πληρώνει τελικά τον κακό προγραμματισμό;
Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η υπομονή παύει να είναι αρετή και γίνεται συνήθεια. Στον Βόρειο Οδικό Άξονα το έχουμε προσπεράσει εδώ και μήνες.
Το γνωστό σχετικό ρητό λέει σε τέτοιες περιπτώσεις πως η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, αλλά τα έργα μόνιμα, ωστόσο στην περίπτωση του ΒΟΑΚ έχουμε ξεφύγει πλέον από το μια απλή ταλαιπωρία. Έχουμε πάει σε άλλο level. Καλύτερα να φορτωθούμε ένα σταυρό και να ανέβουμε στον Γολγοθά παρά να μπούμε στον ΒΟΑΚ…
Ο οδηγός που ξεκινά από το Ηράκλειο για τον Άγιο Νικόλαο δεν ξέρει πια πόση ώρα θα κάνει. Ούτε ο επαγγελματίας που μεταφέρει επισκέπτες, ούτε ο εργαζόμενος που κάνει τη διαδρομή δύο φορές τη μέρα. Οι λωρίδες στενεύουν αιφνιδιαστικά, τα κολονάκια εμφανίζονται εκεί που χθες δεν υπήρχαν, οι εκτροπές αλλάζουν χωρίς καμία προειδοποίηση.
Στις Βρύσες, η κυκλοφορία θα κινείται σε στενεμένες λωρίδες σε εικοσιτετράωρη βάση από την 1η Σεπτεμβρίου έως την 1η Νοεμβρίου. Δηλαδή ακριβώς μέσα στους μήνες που η Κρήτη εξακολουθεί να δουλεύει.
Και όλα αυτά με δεδομένο ότι μαζί μας κυκλοφορούν και κάποιοι σαν τον ασυνείδητο οδηγό που καβάλησε τα κολωνάκια στα Μάλια με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται αν τύχει και πετύχουμε άλλο παρόμοιο περιστατικό ξαφνικά μπροστά μας. Εκτός από την ταλαιπωρία δηλαδή υπάρχει και ο κίνδυνος τροχαίων που οφείλεται σε κούραση. Δεν φημιζόμαστε επίσης και για την υπομονή μας στον δρόμο…
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν ζητά να σταματήσουν τα έργα. Ο ΒΟΑΚ χρειάζεται, και τον χρειαζόμασταν προχθές, όχι αύριο.
Το ζητούμενο είναι άλλο:
- Γιατί ο σχεδιασμός των εργασιών μοιάζει να αγνοεί επιδεικτικά ότι το νησί ζει από τον τουρισμό μέχρι τα τέλη του φθινοπώρου;
- Γιατί δεν αξιοποιούνται συστηματικά οι νυχτερινές ώρες, εκεί όπου αυτό μπορεί να γίνει με ασφάλεια;
- Και γιατί, το 2026, δεν υπάρχει ένας στοιχειώδης μηχανισμός έγκαιρης ενημέρωσης για το τι κλείνει, πού και για πόσο;
Μιλάμε για έργο παραχώρησης 1,75 δισ. ευρώ. Για μια σύμβαση που προβλέπει διόδια και σκιώδη διόδια, που θα καλύψει ο φορολογούμενος όταν η κίνηση δεν βγάζει τα νούμερα.
Ο Κρητικός θα πληρώσει, δηλαδή, τον δρόμο δύο φορές: μία στη μπάρα και μία από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Στο μεταξύ, καταβάλλει και ένα τρίτο, άτυπο τίμημα: σε καύσιμα, σε εργατοώρες, σε ακυρωμένα δρομολόγια, σε ασθενοφόρα που ψάχνουν πέρασμα.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα γίνει ο ΒΟΑΚ. Είναι ποιος θα λογοδοτήσει για τον τρόπο που γίνεται.
Και μέχρι πότε θα θεωρείται φυσιολογικό να μαθαίνει ο οδηγός τι άλλαξε στον δρόμο μόνο τη στιγμή που φρενάρει;
Η απάντηση σε αυτό είναι που θα κρίνει αν ο ΒΟΑΚ θα μείνει ως ένα μεγάλο έργο ανάπτυξης ή ως ακόμα ένας πανάκριβος λογαριασμός με το όνομα της Κρήτης πάνω του.
