Ο Άδωνις Γεωργιάδης φώναζε «Α και ΟΥ» σαν βετεράνος της ΔΑΠ. Ένας πραγματικός βετεράνος της, όμως, του απάντησε ότι ποτέ δεν ήταν ποτέ μέλος της παράταξης και ότι τότε ήταν «ανεπιθύμητος» ως «φασίστας». Τελικά, από το σύνθημα κρατήστε μόνο το «ΟΥ».
Υπάρχουν πολιτικοί που γράφουν απομνημονεύματα. Και υπάρχουν πολιτικοί που τα ξαναγράφουν σε πραγματικό χρόνο, με κινητό, ηχεία και μερικούς ενθουσιώδεις νεολαίους γύρω τους. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανήκει, αναμφίβολα, στη δεύτερη κατηγορία.
Το σκηνικό είναι γνωστό. Επίσκεψη στα Ιωάννινα, συνάντηση με την ΟΝΝΕΔ στα γραφεία της φοιτητικής παράταξης, και ο υπουργός Υγείας φωνάζει με όλη του τη δύναμη το «Α και ΟΥ» και χοροπηδά σαν να ξαναζεί τα φοιτητικά του χρόνια. Το βίντεο ανέβηκε στα social media του ίδιου, προφανώς ως τεκμήριο νεανικής ορμής και κομματικής ζέσης.
Εικόνα Υπουργού της κυβέρνησης στην Ελλάδα του σήμερα! ..σοβαρά τώρα.. Υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι, που σκέφτονται να ψηφίσουν ξανά αυτό το τσίρκο?? #αδωνις #τσίρκο https://t.co/CyJntRb3nC
— Alexander St.®️🇬🇷/🇳🇴 (@Alexand85748252) October 18, 2026
Όταν ήρθαν οι αντιδράσεις, ο υπουργός απάντησε όπως συνηθίζει: δεν τον νοιάζει η γνώμη της Αριστεράς, η οποία κατά τον ίδιο είναι υποκριτική. Ήταν ένα βολικό σενάριο, μέχρι που η κριτική ήρθε από τα δεξιά του.
Ο Αθανάσιος Μπέλτσος, πρώην γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΕΙ, με θητεία και στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΣΕΕ και στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ, δηλαδή κάθε άλλο παρά «αριστερός», δεν μάσησε τα λόγια του. Με ανάρτησή του χαρακτήρισε «προσβολή» να χοροπηδά με τα συνθήματα της παράταξης, όπως έγραψε, «ένας φασίστας που δεν ήταν ποτέ μέλος μας».
Πρόσθεσε ότι Γεωργιάδης και Βορίδης ήταν τότε «ανεπιθύμητοι», ως «ακραία στοιχεία» που κατά τον ίδιο εξυμνούσαν την ακροδεξιά.
Με άλλα λόγια, ο υπουργός φώναζε με πάθος το σύνθημα μιας οικογένειας που, σύμφωνα με ένα από τα παλιά της στελέχη, δεν τον είχε δεχτεί ποτέ στο τραπέζι της.
Ο Μπέλτσος επιμένει ότι η ΔΑΠ εκείνης της εποχής είχε αυτόνομη πορεία από τη Νέα Δημοκρατία και την ΟΝΝΕΔ, και ότι συγκρούστηκε μαζί τους σε εκπαιδευτικά και ιδεολογικά θέματα, με σημείο αναφοράς το 1987. Είναι μια υπενθύμιση ότι η «γαλάζια» φοιτητική παράδοση δεν ήταν πάντα παιδικός σταθμός κομματικών στελεχών, ούτε πρόθυμο σκηνικό για μεταγενέστερες «μεταγραφές».
Βέβαια, ο κ. Γεωργιάδης έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί με τον πρώην γραμματέα και να δώσει τη δική του εκδοχή, εφόσον θελήσει.
Το ερώτημα όμως παραμένει: χρειάζεται ένας υπουργός Υγείας, σε μια χώρα όπου τα νοσοκομεία ψάχνουν γιατρούς και οι ασθενείς ψάχνουν ράντζα, να αποδείξει ότι ξέρει απ’ έξω τα συνθήματα μιας παράταξης στην οποία, σύμφωνα με τους ανθρώπους της, δεν ανήκε ποτέ;
Εδώ στην Κρήτη, όπου οι εφημερίες στο ΠΑΓΝΗ και στο Βενιζέλειο βγαίνουν με κόπο, οι πολίτες μάλλον θα προτιμούσαν ο υπουργός να χοροπηδά για άλλους λόγους: για ένα πλήρως στελεχωμένο ΤΕΠ, για ένα κέντρο υγείας που λειτουργεί κανονικά και τα Σαββατοκύριακα, για μια αεροδιακομιδή που φτάνει στην ώρα της.
Ως τότε, το «Α και ΟΥ» του υπουργού έγινε, χάρη σε έναν παλιό «γαλάζιο», απλώς ένα δυνατό «ΟΥ».
