Τι χρωστάμε στους Αμερικάνους που μας υποχρεώνει να γινόμαστε «ουρά» των ΗΠΑ και του Ισραήλ με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να πάψουμε να πιστεύουμε ότι το συμφέρον εκείνων των λίγων που αποφασίζουν για την ζωή μας και το μέλλον μας δεν είναι και δικό μας;
Έχουν περάσει σχεδόν δέκα ημέρες από την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή και οι συνέπειες του έχουν αρχίσει να γίνονται ορατές…
Για τον τόπο μας την Κρήτη, και πιο συγκεκριμένα τα Χανιά, που τα τελευταία χρόνια, όλοι εμείς θεωρούσαμε ότι είναι ένας τουριστικός παράδεισος, ανεπηρέαστος από ό,τι και να συνέβαινε στον πλανήτη, τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από αυτού του είδους την «ανάπτυξη».
Όλοι γίναμε «ξενοδόχοι», όλοι «επενδύσαμε» στην μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, όλοι θεωρήσαμε πως θα φάμε με «χρυσά κουτάλια» σε τελική ανάλυση, από τον τουρισμό.
Και πιστέψαμε τόσο πολύ σε αυτού του είδους την ανάπτυξη, που φτάσαμε να εκποιούμε αξίες και αρχές εις το όνομα της «κονόμας», για να το πούμε λαϊκά.
Μάλιστα φτάσαμε να πανηγυρίζουμε όταν μαθαίναμε πως καταφθάνει αεροπλανοφόρο στα Χανιά, δηλαδή μια πολεμική μηχανή, που σκορπά θάνατο, και μάλιστα κάναμε και τις απαραίτητες «προετοιμασίες» για να μην λείψει τίποτα από τους πελάτες μας.
Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν ήρθαν μόνα τους, γιατί πολύ απλά, η στρατηγική της υποτιθέμενης ανάπτυξης ήταν εστιασμένη σε αυτή την κατεύθυνση.
Ο πόλεμος όμως δεν καταλαβαίνει ούτε από στρατηγικές ανάπτυξης, ούτε από τουριστικούς προορισμούς, ούτε από επενδύσεις.
Αντίθετα, μας γεμίζει φόβο, ανασφάλεια για το σήμερα και αβεβαιότητα για το αύριο.
Ευχή θα ήταν, όλη αυτή η κατάσταση να μας προβληματίσει, να μας κάνει να κοιτάξουμε πιο καθαρά την πραγματικότητα, και να αναθεωρήσουμε την στάση μας σε ότι αφορά το πόσο ασφαλείς είμαστε, όταν είναι γεγονός ότι δεν αποφασίζουμε και μόνοι μας για την τύχη μας στον τόπο μας.
Δυστυχώς για τα Χανιά η Αμερικανική βάση στη Σούδα είτε μας αρέσει είτε όχι σε αυτόν τον πόλεμο είναι στόχος για το Ιράν.
Δεν θα εξετάσουμε αν επιχειρησιακά είναι εφικτό να πληγεί η βάση της Σούδας από τους Ιρανούς.
Απλά θα θέσουμε το ερώτημα: Γιατί να είμαστε στόχος;
Τι χρωστάμε στους Αμερικάνους που μας υποχρεώνει να γινόμαστε «ουρά» των ΗΠΑ και του Ισραήλ με ότι αυτό συνεπάγεται;
Τώρα λοιπόν έτσι που τα καταφέραμε, δείτε όλοι την αγωνία, όλων όσων ζουν από τον τουρισμό, αυτό που μας έπεισαν τόσα χρόνια ότι είναι μονόδρομος για καλύτερη ζωή, πόσο μεγάλη είναι.
Παγωμένοι φορείς, εργαζόμενοι, όλοι όσοι ζουν από την δήθεν βαριά βιομηχανία μας περιμένουν.
- Και αναρωτιούνται πόσο θα κρατήσει ο πόλεμος;
- Θα επηρεάσει την σαιζόν; Ή αυτό το καλοκαίρι θα είναι ένα τουριστικό «Βατερλό»;
Αυτό όμως που όσο και αν δεν το ομολογούν και δεν το εκφράζουν ανοιχτά είναι η αγωνία για το αν κινδυνεύουμε.
Είδαμε τι έγινε στην Κύπρο με τις βάσεις των Βρετανών.
Και αν γίνει κι εδώ κάτι ανάλογο; Τι θα κάνουμε;
Η πραγματικότητα όμως είναι μια και μοναδική.
Μπορεί να βρεθούμε να πληρώνουμε για επιλογές που δεν είναι δικές μας.
- Μήπως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε πως από την παρουσία των βάσεων στα Χανιά μόνο ζημιωμένοι θα είμαστε σε πολλά επίπεδα;
- Και μήπως τελικά ήρθε η ώρα να πάψουμε να πιστεύουμε ότι το συμφέρον εκείνων των λίγων που αποφασίζουν για την ζωή μας και το μέλλον μας δεν είναι και δικό μας;
Είναι μια ευκαιρία…
