Όταν θέλεις πραγματικά το καλύτερο για τον τόπο σου, δεν πας τη μια χέρι χέρι με τους χορηγούς αυτούς που τον καταστρέφουν και την άλλη μέρα ορθώνεις τάχα μου ανάστημα απέναντι τους…
Όταν θέλεις κοντά σου τον κόσμο να στηρίζει τα δίκαια αιτήματα σου πρέπει τουλάχιστον να τον σέβεσαι.
Κι αυτό δε συνέβη όταν οι πολίτες κλήθηκαν έξω από το κτίριο της Περιφέρειας Κρήτης να δηλώσουν την αντίθεση τους στην τοποθέτηση ραντάρ στο λόφο Παπούρα την ώρα που στο εσωτερικό του ο Νίκος Ταχιάος επιχειρούσε εμμονικά να πείσει τους τοπικούς φορείς πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.
Και σεβασμός δεν ήταν το να συνδυάσεις τη διαμαρτυρία με event για τον Ημιμαραθώνιο Κρήτης που περιελάμβανε χορούς και τρελή χαρά με μπλουζάκια του μεγάλου χορηγού, ο οποίος είναι και καταστροφέας του τόπου σου και του μνημείου που υποτίθεται πως θέλεις να διασώσεις.
Και φυσικά όλο αυτό το τραγελαφικό σκηνικό δεν έπεσε μόνο στην αντίληψη των δημοσιογράφων αλλά και του ίδιου του κόσμου που παράτησε τις δουλειές του εκείνο το μεσημέρι για να βρεθεί στην πλατεία Ελευθερίας και να διαμαρτυρηθεί για την Παπούρα.
Άκουγες ανθρώπους να αναρωτιούνται αν πήγαν σε διαμαρτυρία ή σε πανηγύρι και απογοητευμένοι να συνειδητοποιούν, πως κάποιοι μάλλον τους χρησιμοποιούν για προσωπική προβολή κι όχι γιατί θέλουν πραγματικά να διασώσουν το μνημείο στην Παπούρα.
Βλέπετε η αντίθεση στην εγκατάσταση ραντάρ στο συγκεκριμένο λόφο πουλάει και έχει αντίκρισμα στην κοινωνία, οπότε συμφέρει επικοινωνιακά να υποστηριχθεί έστω για τα μάτια του κόσμου.
Όταν θέλεις όμως πραγματικά το καλύτερο για τον τόπο σου, δεν πας τη μια χέρι χέρι με χορηγούς αυτούς που τον καταστρέφουν και την άλλη στέκεσαι απέναντι τους.
