Η ΜΕΘ στο Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου κρέμεται από μια κλωστή, γιατροί και νοσηλευτές λιποθυμούν από εξάντληση, ενώ η κυβέρνηση μεταθέτει την αγωνία από δεκαήμερο σε δεκαήμερο. Δεν θέλουμε άλλα μπαλώματα. Θέλουμε μόνιμες προσλήψεις ΤΩΡΑ, πριν θρηνήσουμε νεκρούς!
Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Στο Γενικό Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου, γιατροί και νοσηλευτές φτάνουν κυριολεκτικά στα όρια λιποθυμίας από την εξάντληση. Δέκα 24ωρες εφημερίες τον μήνα για τους τρεις εναπομείναντες εντατικολόγους, δύο ακτινολόγοι για 24ωρη λειτουργία, δύο αναισθησιολόγοι όταν χρειάζονται έξι, ένας ψυχίατρος για 75.000 κατοίκους.
Και η ΜΕΘ; Κρέμεται από μια κλωστή…
Μετά τη σχετική κρίσιμη συνεδρίαση του Επιστημονικού Συμβουλίου, ο πρόεδρος των εργαζομένων Γιώργος Μανουσάκης ήταν σαφής: «Βρήκαν μπάλωμα για το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου».
Μπάλωμα. Όχι λύση. Όχι μόνιμες προσλήψεις. Μπάλωμα, για να μετατεθεί η αγωνία από δεκαήμερο σε δεκαήμερο. Ακριβώς όπως έκαναν και πέρσι, και πρόπερσι, και τα χρόνια πριν.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να «θεραπεύει» την κατάρρευση του ΕΣΥ στο Λασίθι με ασπιρίνες.
Κι ενώ η ΜΕΘ του Αγίου Νικολάου -η μοναδική στην ανατολική Κρήτη που λειτουργεί εδώ και 26 χρόνια ως «βαλβίδα ασφαλείας»- απειλείται με λουκέτο από 1η Μαρτίου λόγω συνταξιοδότησης του διευθυντή της, τα υπόλοιπα νοσοκομεία του νομού έχουν ήδη διαλυθεί.
Η Ιεράπετρα με 55% κενές οργανικές θέσεις έχει γίνει νοσοκομείο «μίας ειδικότητας». Η Σητεία χωρίς Παθολογική κλινική από τον Ιανουάριο 2024 δεν μπορεί να νοσηλεύσει πρακτικά ούτε γαστρεντερίτιδα. Η Νεάπολη; Υπάρχει απλά στα χαρτιά.
Στο καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών που διαφημίζει ο Άδωνις Γεωργιάδης η Ανατολική Κρήτη και το Λασίθι απλά δεν… υπάρχουν.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: πτώση 43,5% στα χειρουργεία και 23% στις εισαγωγές όχι επειδή οι Λασιθιώτες έγιναν ξαφνικά υγιέστεροι, αλλά επειδή δεν υπάρχει γιατρός ούτε για να τους εξετάσει.
Και η απάντηση της πολιτείας; «μπαλώματα» και «εντέλλεσθε», μετακινήσεις από την Αθήνα που ποτέ δεν φτάνουν, και υποσχέσεις για «κίνητρα» που μένουν στα χαρτιά…
Εδώ και χρόνια οι Λασιθιώτες κλείνουν δρόμους, διαμαρτύρονται στις πλατείες, φωνάζουν. Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «Θα δούμε».
Τώρα βλέπουν. Βλέπουν γιατρούς να λιποθυμούν, ασθενείς να κάνουν πολύωρο ταξίδι στο Ηράκλειο, και μια ολόκληρη περιφέρεια να εγκαταλείπεται επειδή είναι «μακριά» και «μικρή».
Το «κεντρικό» νοσοκομείο του Λασιθίου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζήτημα ζωής. Ή θα προκηρυχθούν άμεσα μόνιμες θέσεις με πραγματικά κίνητρα, ή θα συνεχίσουμε να μετράμε λιποθυμίες γιατρών αντί για σωσμένες ζωές.
Η επιλογή είναι απλή. Και η ευθύνη, πλέον, ολοφάνερη…
