Το εγχείρημα της Καρυστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», που υποσχόταν συλλογικότητα και διαφάνεια αποδεικνύεται απλά μια… μάζωξη πρώην στελεχών του ΝΙΚΗ. Ισχυρό πλήγμα από την αποχώρηση Κοκοτσάκη – Παπανικολάου λίγο πριν την κάθοδο Καρυστιανού στο Ηράκλειο…
Μόλις έναν μήνα μετά την ίδρυσή του, το «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού δέχεται ισχυρό καίριο πλήγμα. Ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου αποχωρεί ακολουθώντας τον Βασίλη Κοκοτσάκη.
Το εγχείρημα που υποσχόταν συλλογικότητα και διαφάνεια αποδεικνύεται κλειστό κύκλωμα με συγκέντρωση αποφάσεων σε λίγους και η Καρυστιανού φέρει ακέραια την πολιτική ευθύνη…
Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την επίσημη παρουσίασή του στη Θεσσαλονίκη, το πολιτικό όχημα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει ήδη σημάδια διάλυσης. Δύο αποχωρήσεις υψηλού προφίλ σε μία μέρα δεν είναι τυχαίες συμπτώσεις. Είναι η φυσική κατάληξη ενός εγχειρήματος που γεννήθηκε με μεγάλες υποσχέσεις συμμετοχικότητας και λογοδοσίας, αλλά εξελίχθηκε σε προσωποκεντρικό μηχανισμό χωρίς θεσμούς, κανόνες και συλλογικές διαδικασίες.
Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ο Ηρακλειώτης πραγματογνώμονας που ασχολήθηκε ενδελεχώς με την τραγωδία των Τεμπών, δεν άφησε τίποτα όρθιο στην ανοιχτή επιστολή παραίτησής του.
Κατήγγειλε «σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις», απουσία διαφάνειας, λογοδοσίας και ουσιαστικής συζήτησης. Αποφάσεις παίρνονταν σε κλειστό κύκλο, χωρίς να αφουγκράζεται η βάση. Και έριξε το βάρος ευθύνης εκεί που πρέπει: στην επικεφαλής.
«Ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε», έγραψε.
Δεν είναι κριτική από εξωτερικό εχθρό. Είναι από άνθρωπο που πίστεψε και ασχολήθηκε ουσιαστικά με την υπόθεση.
Λίγες ώρες αργότερα, ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου έκανε το ίδιο. Είχε στείλει βίντεο με τις θέσεις του για εθνικά θέματα, κατόπιν αιτήματος της Καρυστιανού, και αυτό χρησιμοποιήθηκε στην προώθηση του κινήματος. Πίστεψε ότι συμμετέχει σε ένα γνήσιο κίνημα πολιτών με συλλογικές διαδικασίες και διάλογο.
Η πραγματικότητα τον διέψευσε: το εγχείρημα οργανώθηκε από συγκεκριμένη ομάδα, με πολλούς πρώην κομματικούς παράγοντες που είχαν αποχωρήσει από το ΝΙΚΗ, όχι μέσα από ευρύτερη συμμετοχή της βάσης.
«Δεν έχω καμία σχέση, συμμετοχή ή πολιτική αναφορά σε αυτό το κίνημα πλέον», δήλωσε καθαρά.
Η Καρυστιανού σπεύδει να μιλήσει για «συκοφαντίες» και προσπάθειες διάσπασης από το «διεφθαρμένο σύστημα». Όμως οι δύο που έφυγαν δεν είναι πράκτορες του κατεστημένου. Είναι άνθρωποι που αρχικά επένδυσαν πολιτικό κεφάλαιο και προσωπική αξιοπιστία σε αυτό που νόμιζαν ότι είναι ένα αυθεντικό κίνημα οργής και διεκδίκησης. Όταν αυτοί αποχωρούν με τέτοια λόγια, το αφήγημα της «πολιτικής δίωξης» καταρρέει από μόνο του.
Το χειρότερο; Αντί να χτιστεί ένας λειτουργικός, δημοκρατικός φορέας που θα τιμούσε τη μνήμη των 57 θυμάτων, φαίνεται να προτιμήθηκε ένα μοντέλο συγκέντρωσης εξουσίας σε λίγα πρόσωπα, ακριβώς ό,τι η Καρυστιανού καταγγέλλει στο πολιτικό σύστημα.
Δεν είναι μόνο οργανωτική ανεπάρκεια. Είναι πολιτική υποκρισία που κινδυνεύει να απαξιώσει και τον ιερό σκοπό της δικαιοσύνης για τα Τέμπη.
Στην Κρήτη, όπου ο Κοκοτσάκης από το Ηράκλειο έδωσε μάχη για την αλήθεια, το μήνυμα φτάνει πιο δυνατά: το πουλόβερ ξεφτίζει γιατί δεν ήταν ποτέ σωστά πλεγμένο.
Και όλα αυτά ενώ, όπως αποκλειστικά σας μεταφέρουμε, υπήρχε προγραμματισμός για κάθοδο της Καρυστιανού αρχές Ιουλίου στην Κρήτη και το Ηράκλειο. Τώρα προφανώς μάλλον πάει στον κουβά μια τέτοια επίσκεψη…
Αν η Καρυστιανού δεν αναλάβει τις ευθύνες της και δεν αλλάξει ριζικά πορεία, το εγχείρημα κινδυνεύει να καταλήξει αυτό που πάντα φοβούνταν οι πολίτες, ένα ακόμα προσωπικό πολιτικό όχημα που απογοητεύει όσους πίστεψαν ότι κάτι διαφορετικό μπορεί να γεννηθεί από την οργή.
