Στη συνέντευξη στον Θανάση Λάλα, ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν έσπασε τη σιωπή, απλά την κωδικοποίησε με ωμό κυνισμό. «Έφαγα τη σφαίρα για να μείνει επάνω το αφεντικό». Με νόμο τιμής μαφιόζου και «αντ’ αυτού» που δεν θα μιλήσει ποτέ, έστειλε σήμα πίστης και τα είπε όλα, χωρίς να πει τίποτα…
Την ώρα που η υπόθεση των υποκλοπών παραμένει ακόμα ανοιχτή πληγή για το κράτος δικαίου, ο Γρηγόρης Δημητριάδης επέλεξε να μιλήσει. Όχι όμως για να ρίξει φως, αλλά για να υψώσει ένα αδιαπέραστο τείχος «σιωπής». Με έναν ωμό και απόλυτα κυνικό τρόπο και με άκρως ανατριχιαστικούς διαλόγους ο… πρωθυπουργικός ανιψιός επικαλείται το «νόμο της σιωπής» με τρόπο που θυμίζει τον άγραφο κώδικα τιμής της σικελικής μαφίας…
Η παρέμβασή του εστιάζει στην ανάληψη πολιτικής ευθύνης, με στόχο την προστασία της κυβέρνησης, των μυστικών υπηρεσιών, της παράταξης και της πατρίδας, όπως ο ίδιος υποστηρίζει.
Η φράση «έφαγα τη σφαίρα για να μείνει επάνω το αφεντικό» λειτουργεί ως ομολογία πίστης σε έναν κώδικα που θυμίζει άγραφο νόμο της σικελικής μαφίας.
Όταν μάλιστα συνοδεύεται από διαλόγους που παραπέμπουν σε «νόμο της σιωπής» και σε διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξει αποκάλυψη, τότε η συνέντευξη μετατρέπεται σε σήμα προς τους μυημένους.
Ο Δημητριάδης δηλώνει ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη προκειμένου να προστατέψει θεσμούς και την πατρίδα. Η προστασία της πατρίδας όμως απαιτεί διαφάνεια, λογοδοσία και ονομαστικές ευθύνες, ενώ εδώ εμφανίζεται μια επαναβεβαίωση ότι ο κύκλος παραμένει ενωμένος.
Το «αφεντικό» διατηρεί τη θέση του απείραχτο, και οι συνεργάτες του τότε λαμβάνουν το μήνυμα ότι η πίστη ανταμείβεται.
Ενδιαφέρουσα είναι η διαφορά στον τρόπο χειρισμού του επεισοδίου με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, όπου υπερασπίζεται την πολιτική εξουσία απέναντι στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Για τις υποκλοπές όμως, επιμένει ότι δεν έχει να προσθέσει τίποτα παραπάνω από όσα έχει ήδη δηλώσει και επικαλείται δικαστικές αποφάσεις, ενώ η κοινωνία διατηρεί επιφυλάξεις απέναντι σε αυτές.
Το πραγματικό ερώτημα που αφήνει πίσω του ο Γρηγόρης Δημητριάδης αφορά το περιεχόμενο του μηνύματος ότι δηλαδή δεν θα μιλήσει ποτέ και ποτέ δεν θα σπάσει την σιωπή, ακόμα και αν οι πολιτικοί συσχετισμοί αλλάξουν. Όπως λέει χαρακτηριστικά ωμά και με απόλυτο κυνισμό έχει το «μέταλλο» και το κουράγιο…
Απευθύνεται όμως στο αφεντικό του; Στους τότε συνεργάτες του στο Μαξίμου και στις υπηρεσίες; Σε άλλους εμπλεκόμενους; Ή σε όσους γνωρίζουν ότι η αλήθεια μπορεί να επιφέρει ευρύτερες συνέπειες από μια πολιτική καριέρα;
Μια δημοκρατία λειτουργεί καλύτερα όταν οι πολίτες μιλάνε όταν πρέπει, αντί να αναλαμβάνουν ρόλους προστασίας του αφεντικού. Η συνέντευξη αυτή λειτουργεί ως μηχανισμός που κρατά τις πληγές κλειστές με ράμματα σιωπής.
Το ύφος της θυμίζει περισσότερο μέλος μαφιόζικης οργάνωσης που θέτει τον κώδικα τιμής πάνω από τον νόμο…
Μέσα από την ίδια αυτή συνέντευξη, ο χαρακτηρισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη ως κυβέρνησης μαφίας και της οικογένειας Μητσοτάκη ως φαμίλιας αποκτά επιπλέον έρεισμα.
Ένας άνθρωπος που εργάστηκε ως στενός συνεργάτης και δεξί χέρι του πρωθυπουργού περιγράφει την πολιτική του πορεία με γλώσσα που παραπέμπει σε κώδικα τιμής: ανέλαβε την ευθύνη ώστε το αφεντικό να παραμείνει στην κορυφή και επικαλέστηκε νόμο σιωπής για τον κύκλο.
Αυτή η προσέγγιση δείχνει μια δομή όπου η προστασία του αφεντικού και της φαμίλιας υπερισχύει της διαφάνειας, ενώ η λογοδοσία δίνει τη θέση της στην επαναβεβαίωση της πίστης και της ενότητας.
Όταν ένας πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος υιοθετεί τέτοιους όρους για να μιλήσει για την κυβέρνηση και την παράταξη, η εικόνα που σχηματίζεται είναι εκείνη μιας οργάνωσης που λειτουργεί με εσωτερικούς κανόνες πέρα από τους συμβατικούς δημοκρατικούς θεσμούς.
Αν αυτό αποτελεί το νέο αφήγημα της «κάθαρσης», τότε η υπόθεση των υποκλοπών παραμένει ανοιχτή και μετατοπίζεται στο σκοτεινό παρασκήνιο, με την ομερτά να λειτουργεί ως νέος φρουρός…
Όχι όμως για το κράτος δικαίου και την ίδια την κοινωνία και την χώρα, αλλά για την γνωστή φαμίλια και μόνο.
