Η Γκίλφοϊλ μαζεύει τις βαλίτσες της. Το βάρος, όμως, πέφτει στην Ουάσιγκτον, γιατί η αποχώρηση του «σημαιοφόρου» του Κάθετου Διαδρόμου επιβραδύνει τη δυναμική του λίγο πριν τις αμερικανικές κάλπες. Μπαίνει σε περιπέτειες ο Κάθετος Διάδρομος ή όχι;
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το κουτσομπολιό και ας κοιτάξουμε τη φωτογραφία ολόκληρη. Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ μαζεύει τις βαλίτσες της από την πρεσβεία, μετά το δημόσιο αίτημα παραίτησης από τον Λευκό Οίκο και τα δημοσιεύματα της Wall Street Journal για συμπεριφορές που η ίδια χαρακτηρίζει ψευδείς. Για την Αθήνα είναι ένα πικάντικο επεισόδιο. Για την Ουάσιγκτον, η ιστορία είναι πολύ πιο βαριά.
Ως προς τα δικά μας, η μόνη πραγματική αγωνία είναι αν κάποια στιγμή η ίδια, ή κάποιος από τον στενό της κύκλο, αποφασίσει να μιλήσει. Τα δημοσιεύματα για προώθηση συμφερόντων ελληνικού ομίλου στις κατασκευές και την ενέργεια δεν είναι λεπτομέρεια. Αν ανοίξει αυτό το κουτί, αρκετοί σε κυβερνητικά γραφεία και επιχειρηματικά σαλόνια θα αναζητούν… σκιά.
Το πιθανότερο, βέβαια, είναι να επικρατήσει το γνωστό… δικαίωμα της σιωπής.
Μπαίνει σε περιπέτειες ο Κάθετος Διάδρομος;
Η Γκίλφοϊλ είχε γίνει το πιο ορατό πρόσωπο του Κάθετου Διαδρόμου, του σχεδίου μεταφοράς αμερικανικού LNG από τη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη προς τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία.
Το πρότζεκτ όμως δεν ξεκίνησε μαζί της. Είναι στρατηγική επιλογή της αμερικανικής κυβέρνησης με χρόνια προεργασίας και διακομματική στήριξη στην Ουάσιγκτον. Η ίδια το προωθούσε έντονα και είχε τοποθετηθεί ως σημαιοφόρος του. Τώρα ο σημαιοφόρος αποχωρεί.
Είναι νεκρός ο Διάδρομος;
Οι εταιρείες και οι εμπλεκόμενοι επιμένουν πως όχι. Οι υπογραφές και οι υποδομές δεν σβήνονται με την αποχώρηση ενός πρέσβη. Η πολιτική ώθηση όμως χάνει προσωρινά τον πιο ενεργό της εκπρόσωπο. Μέχρι να τοποθετηθεί νέος πρέσβης -ρεαλιστικά όχι πριν την άνοιξη- και με τις αμερικανικές κάλπες να απορροφούν την προσοχή της Ουάσιγκτον, η δυναμική θα είναι πιο χαμηλή.
Το «ζήσε Μάη μου» είναι πιο ρεαλιστικό από θριαμβευτικά δελτία Τύπου, χωρίς αυτό να σημαίνει κατάρρευση.
Και μην βιαστεί κανείς να πανηγυρίσει ότι γλιτώσαμε από το ακριβό αμερικανικό αέριο. Οι υποδομές είναι στημένες και η κυβερνητική επιλογή δεδομένη. Ο λογαριασμός θα έρθει, με ή χωρίς Κίμπερλι.
Η ρωγμή στην Ουάσιγκτον
Το πραγματικό ζουμί είναι αλλού. Σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες οι Αμερικανοί ψηφίζουν στις ενδιάμεσες εκλογές, και η Βουλή των Αντιπροσώπων θεωρείται ευάλωτη για τους Ρεπουμπλικάνους. Αρκετοί υποψήφιοι κρατούν ήδη απόσταση ασφαλείας από τον πρόεδρο. Προσθέστε τη συζήτηση για φούσκα στις αγορές και το κόστος της περιπέτειας με το Ιράν, και έχετε ένα κοκτέιλ που δύσκολα χωνεύεται.
Από την Ευρώπη βοήθεια δεν έρχεται
Ο πολυδιαφημισμένος επανεξοπλισμός μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή άσκηση:
Μια Γερμανία που δυσκολεύεται να φτιάξει προσιτό αυτοκίνητο θα παράγει τανκς, στην εποχή των drones;
Κι αν η Γαλλία μπει στη δίνη, η συζήτηση για τη συνοχή της ΕΕ θα επιστρέψει πολύ πιο απειλητική απ’ ό,τι όταν στο εδώλιο καθόμασταν εμείς.
Το briefing που τα είπε όλα
Ενδεικτικό ήταν και το πρώτο briefing της νέας εκπροσώπου Τύπου, Κέιτι Ζακαράια. Λίγες ερωτήσεις, κυρίως από φιλικά μέσα, και στη μοναδική ουσιαστικά πολιτική ερώτηση ένα «θα απαντήσω την επόμενη φορά». Μπροστά της, ακόμη και οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι στα καθ’ ημάς μοιάζουν με μάστερ της επικοινωνίας. Αυτό λέει πολλά.
Μια υπερδύναμη που γίνεται αντικείμενο διεθνούς χλευασμού δεν είναι εικόνα που ανέχονται εύκολα τα κέντρα εξουσίας της Ουάσιγκτον. Γι’ αυτό το ερώτημα αν ο Τραμπ θα ολοκληρώσει τη θητεία του έχει πάψει να είναι κουβέντα καφενείου.
Για την Κρήτη, πάντως, τίποτα από αυτά δεν είναι θέαμα από απόσταση. Με τη Σούδα κρίσιμο κρίκο της αμερικανικής παρουσίας στη Μεσόγειο, κάθε τριγμός στην Ουάσιγκτον φτάνει γρήγορα και ως εδώ.
Κι αν η χώρα βγει αλώβητη από την αναταραχή, θα έχουμε την πολυτέλεια να χαμογελάσουμε με όσους φωτογραφίζονταν πρόθυμα δίπλα στην «αγαπημένη πρέσβειρα».
Η Κίμπερλι, πάντως, ήταν μόνο το ορεκτικό. Το κυρίως πιάτο σερβίρεται τον Νοέμβριο.
