Η κριτική στον Τσίπρα για την καθυστερημένη επίσκεψη στις πλημμυρισμένες περιοχές ήταν δίκαιη. Πασπαλισμένη όμως με «λασπωμένα παπούτσια» και «κανάλια της καρδιάς», πνίγεται στην τοξικότητα. Μια τοξικότητα σαλονάτη, με τη δική της… συνεδριακή καρδιά.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: ο Αλέξης Τσίπρας ήρθε στις πληγείσες περιοχές της Κρήτης δέκα ημέρες μετά την πλημμύρα. Αυτό είναι πολιτικό ζήτημα και σηκώνει κριτική. Κριτική που θα υπογράφαμε κι εμείς, αν έμενε εκεί.
Από κει και πέρα, το πρωινό κείμενο των «Απόψεων» του Cretalive [σύνδεσμος] δεν αρκέστηκε σε αυτό. Γέμισε ειρωνείες για λάσπες που καθάρισαν πριν φτάσει, για παπούτσια που δεν λερώθηκαν, για «μια φιλική κουβέντα στο κανάλι της καρδιάς του». Το κανάλι αυτό, για όσους δεν το έπιασαν, είναι το Κρήτη TV.
Και εδώ αρχίζουν τα… «πικάντικα».
Πρώτον, είναι κάπως αστείο να ανησυχούν για τα λασπωμένα παπούτσια του πρώην Πρωθυπουργού όσοι δεν καταδέχονται να βάλουν στο πόδι τους τίποτα λιγότερο από… Hogan. Η λάσπη, φαίνεται, ενοχλεί μόνο όταν είναι στα παπούτσια των άλλων.
Δεύτερον, το «κανάλι της καρδιάς». Αν ο Τσίπρας έχει κανάλι της καρδιάς, τι να πούμε για τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, και τη δική του αγαπημένη στάση, την τηλεόραση Creta; Ή μήπως κανάλι της καρδιάς δικαιούται μόνο ο ένας, και ο άλλος όχι;
Και για να μη γελιόμαστε: η κριτική για «κανάλια της καρδιάς» έρχεται από δημοσιογράφο που, όπως είναι γνωστό στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, δεν απέχει και πολύ από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα ο ίδιος τον Μάρτιο δεν πήγε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ για ρεπορτάζ, αλλά ως εκλεγμένος σύνεδρος, με τη γραμμή Ανδρουλάκη. Δικαίωμά του, απολύτως.
Μόνο που τότε η «αντικειμενική» κριτική στον Τσίπρα παύει να είναι αρθρογραφία και γίνεται… εσωκομματικό καθήκον.
Τρίτον: γιατί τόση νευρικότητα για τη «φιλική κουβέντα στο κανάλι της καρδιάς του»;
Από τη μία έχουμε ένα παραδοσιακό, βαθιά εδραιωμένο μέσο με προσωπικό που αγγίζει περίπου τα 150 άτομα. Από την άλλη, ένα «μικρομέγαλο μαγαζί» των 15-20 ατόμων που, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν καλά το μιντιακό τοπίο της Κρήτης, μετρά τελευταία πολλές και ηχηρές αποχωρήσεις.
Αφού ο Τσίπρας, «μεγαλοπιάνεται», μιλάμε και για έναν πρώην Πρωθυπουργό, πού περίμεναν να πάει; Σε ένα portal με στουντιάκι 3×3 για podcast – videocast, όπου οι καρέκλες τρίζουν τόσο που κουφαίνουν τον ηχολήπτη στο live; Ή σε ένα κανάλι με κάμερες, φώτα, άλλου επιπέδου εγκαταστάσεις και δημοσιογράφο που πραγματικά «χτυπάει» νούμερα και βάζει ατζέντα σε πανελλαδικό επίπεδο;
Μια πολιτική κριτική για την καθυστέρηση στο Οροπέδιο αρκούσε.
Γιατί έπρεπε να ρίξουν τόσο χαμηλά τον πήχη του πολιτικού πολιτισμού; Και γιατί να χαλάσουν, μαζί με τη δική τους, και κάθε σοβαρή κριτική απέναντι στον Τσίπρα;
Υπάρχει και κάτι ακόμα. Αφού ενδιαφέρονται τόσο για τα «ουσιαστικά προβλήματα του τόπου», που ο Τσίπρας κατά την άποψή τους βλέπει επιφανειακά, ας μας πουν τότε πώς τα αντιμετωπίζει ο Σταύρος Αρναουτάκης, ο Περιφερειάρχης της καρδιάς τους.
Δεκαπέντε χρόνια στην καρέκλα της Περιφέρειας, και σοβαρό έργο για αντιπλημμυρικά δεν είδαμε.
Ακόμα και τα ημιτελή αντιπλημμυρικά της Περιφέρειας στο Οροπέδιο Λασιθίου έγιναν λάσπη και νερό στις τελευταίες θεομηνίες, πνίγοντας τον κόπο και την επιβίωση των παραγωγών. Γι’ αυτό, μάλλον, είναι πιο βολικό να ειρωνεύεσαι τα παπούτσια του Τσίπρα παρά να ρωτήσεις ποιος ευθύνεται.
Το ίδιο, βέβαια, «μικρομέγαλο μαγαζί» υποδέχτηκε τα 10 χιλιόμετρα του «νέου» ΒΟΑΚ με ένα διθυραμβικό «Νάτος!», χωρίς κουβέντα για κακοτεχνίες, καθυστερήσεις και τα εκατομμύρια των αποζημιώσεων προς τον ανάδοχο. Άλλο ένα… «μεγάλο» σχόλιο.
Είδαμε όμως γενναιόδωρη στήριξη της Περιφέρειας σε ναούς και μοναστήρια. Θα τα φτιάξει όλα ο Θεός, ή μήπως ο Μητσοτάκης;
Και στους πλημμυροπαθείς τι θα δοθεί; Τι δόθηκε, αλήθεια, στους σεισμόπληκτους, για να ελπίζουμε σε κάτι για τους πλημμυροπαθείς;
Το «δικαίωμα της σιωπής» για τα προβλήματα που ακουμπούν μεγάλα συμφέροντα, και τους άρχοντες της καρδιάς μας, το καταλαβαίνουμε. Το άγχος για το αν λέρωσε ο Τσίπρας τα παπούτσια του δεν το καταλαβαίνουμε.
Γιατί στο τέλος, η λάσπη δεν μετριέται στις σόλες. Μετριέται στο πληκτρολόγιο. Και κάποιοι μάλλον έχουν μπερδέψει τις κάλπες με τις λάσπες…
Υ.Γ. Πριν λίγες μέρες, το ΠΑΣΟΚ έβγαλε ανακοίνωση-φωτιά για το άρθρο του Θανάση Καρτερού στην ΕφΣυν. Κατηγόρησε την πλευρά Τσίπρα ότι, ξεμένοντας από πολιτικά καύσιμα, καταφεύγει στην «τοξικότητα και τον λίβελο». Και είχε δίκιο να ενοχληθεί: το «τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας;» δεν είναι πολιτική κριτική, είναι ρητορική πεζοδρομίου.
Μόνο που λίγο αργότερα, ένας εκλεγμένος σύνεδρος του ίδιου κόμματος γράφει για λασπωμένα παπούτσια και «κανάλια της καρδιάς». Η τοξικότητα, φαίνεται, είναι κατακριτέα μόνο όταν έρχεται από απέναντι. Όταν βγαίνει από το δικό μας πληκτρολόγιο, λέγεται «άποψη».
Ποιος μιλάει, λοιπόν, για τοξικότητα;
Κι όσο ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. σφάζονται για τη δεύτερη θέση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τρίβει τα χέρια του.
Το είπε άλλωστε και η ίδια η Χαριλάου Τρικούπη: στο Μαξίμου κάνουν πάρτι. Μόνο που το πάρτι, απ’ ό,τι φαίνεται, το τροφοδοτούν και οι δύο.
