Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα συγκρότησε δεκαεπταμελή Συντονιστική στο Ηράκλειο, με επικεφαλής τον Φίλιππο Βαμβουκάκη. Ξεφυλλίζοντας τη λίστα, τα «νέα» πρόσωπα μοιάζουν γνώριμα: στελέχη με διαδρομή στον ΣΥΡΙΖΑ. Ενάμιση χρόνο αφότου ο μηχανισμός κατέρρευσε, ξαναστήνεται με τα ίδια παλιά υλικά;
Σε πλήρη οργανωτική ανάπτυξη μπαίνει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.), το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, στήνοντας Συντονιστικές Επιτροπές και στις 59 εκλογικές περιφέρειες, με 596 στελέχη πανελλαδικά. Στην Κρήτη η στελέχωση ολοκληρώθηκε σε Χανιά, Ρέθυμνο, Λασίθι και στο Ηράκλειο, τη μεγαλύτερη περιφέρεια του νησιού, όπου συγκροτήθηκε δεκαεπταμελές όργανο υπό τον Συντονιστή Πλατφόρμας Φίλιππο Βαμβουκάκη.
Μια τυπική ανακοίνωση οργανωτικής συγκρότησης, θα έλεγε κανείς. Μέχρι να διαβάσεις τα ονόματα με μια δεύτερη και κυρίως κριτική ματιά.
Ο ίδιος ο επικεφαλής δεν είναι «νέο πρόσωπο»: ο Φ. Βαμβουκάκης διετέλεσε εκπρόσωπος Τύπου της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου, εμφανιζόταν σταθερά στα εσωκομματικά ψηφοδέλτια της Κουμουνδούρου και βρέθηκε στη λίστα των 730 της «Επιτροπής Επανεκκίνησης» του ΣΥΡΙΖΑ, μόλις πέρυσι.
Δίπλα του, στην ίδια ηρακλειώτικη επιτροπή, ονόματα όπως ο Τζιαν Αντρέα Γκαραντσίνι και ο Μανώλης Δραγάζης, αμφότεροι υποψήφιοι στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου το 2024.
Με άλλα λόγια: το «καινούριο» κόμμα στήνεται, τουλάχιστον στο Ηράκλειο, με υλικά που ήδη γνωρίζαμε. Άλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς;
Η ειρωνεία αποκτά και δεύτερο επίπεδο αν θυμηθούμε τι προηγήθηκε. Τον Νοέμβριο του 2024, με φόντο το θυελλώδες συνέδριο και την αποχώρηση Κασσελάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου κυριολεκτικά αποδομήθηκε: πάνω από 50 στελέχη, μέλη της Κεντρικής και της Νομαρχιακής Επιτροπής, συντονιστές Οργανώσεων Μελών, παραιτήθηκαν μαζικά, μιλώντας για «εικόνα αποσύνθεσης».
Ο μηχανισμός έμεινε κουφάρι. Κι ενάμιση χρόνο μετά, ο Τσίπρας τον ξαναστήνει, με στελέχη που κρατήθηκαν στη δική του τροχιά.
Δίκαιο είναι να ειπωθεί και το άλλο: η ΕΛΑΣ θέσπισε ρητό «ασυμβίβαστο», καθώς τα μέλη των συντονιστικών αποκλείονται από τα εθνικά ψηφοδέλτια, ώστε να διαχωριστεί το οργανωτικό έργο από την προσωπική προβολή. Και βεβαίως, δεν φέρουν όλα τα ονόματα της δεκαεπταμελούς ορατή κομματική διαδρομή, αρκετά είναι πράγματι νέα στο προσκήνιο.
Το ερώτημα, όμως, μένει και είναι πολιτικό, όχι προσωπικό. Όταν ο πυρήνας ενός «νέου» εγχειρήματος είναι στελέχη του παλιού, πόσο νέο είναι στ’ αλήθεια;
Με παλιά υλικά δεν χτίζεις καινούριο κτίριο, απλά το ξαναβάφεις. Και μένει βέβαια και το ερώτημα -ρητορικό φυσικά- για το αν έκανε και σε αυτούς rebranding ο Τσίπρας.
Και μια τελευταία απορία, καθώς η ρητορική μετακινείται από τη «ριζοσπαστική Αριστερά» στον «πατριωτισμό» και στη «Νέα Μεταπολίτευση», με ανοιχτές αγκάλες προς πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ:
Από τη ριζοσπαστική αριστερά, πού ακριβώς πάμε τώρα; Στον δημοκρατικό καπιταλισμό;
Τα πρόσωπα, πάντως, τα ξέρουμε ήδη…
Και κάπου εδώ η ειρωνεία γίνεται μοτίβο. Πρώτα η παραίτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα η ανεξαρτητοποίηση των βουλευτών, μετά μια ακόμη παραίτηση, αυτή τη φορά για να «καθαρίσει» ο δρόμος προς το νέο κόμμα.
Μια από τα ίδια, λοιπόν, και στο επίπεδο των μελών: αλλάζουν στέγες, ταμπέλες και ιδιότητες, σαν να πατάνε reset. Αλήθεια, τι φάση;
Νομίζουν ότι με μια καινούρια σφραγίδα βγαίνουν πεντακάθαροι κι άμοιροι ευθυνών; Ότι ξεπλένονται από μια διακυβέρνηση 2015-2019 που πρόδωσε τις ελπίδες του κόσμου, κι από μια αντιπολίτευση που δεν στάθηκε δίπλα του όταν χρειάστηκε, τότε που φώναζαν στη «χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης», του Μητσοτάκη, ότι «θα λογαριαστούμε μετά»;
Και τώρα τι; Το «μετά» ήρθε… και το μόνο που φαίνεται να λογάριασαν ήταν το πώς θα ξαναμπούν στο παιχνίδι με άλλο όνομα.
Γιατί, στο τέλος, εκείνο που μένει σταθερό μέσα σε όλες τις μετακομίσεις είναι η αγάπη για την καρέκλα, το «δικαίωμα» να παραγοντίζει κανείς σ’ έναν χώρο που οι ίδιοι κατάντησαν λευκό θόρυβο για την κοινωνία.
Κι έτσι, τη στιγμή που ο κόσμος ζορίζεται πραγματικά, βλέπει «αριστερούς» να δίνουν μάχη όχι για τα συμφέροντά του, αλλά για μια ασήμαντη θέση σε μια πολιτική κάμαρα.
Καθάρισαν, τάχα, από τα λάθη, τις ατολμίες και την ανεπάρκειά τους να ρίξουν την κυβέρνηση που οι ίδιοι βάφτισαν χειρότερη του τόπου; Ή απλώς άλλαξαν κουστούμι για να μη λογοδοτήσουν και να κρατήσουν την καρέκλα;
