«Ωραίος, μάγκας, αυθεντικός». Έτσι αποχαιρέτησε ο Τσίπρας τον Βαρδινογιάννη, που πήρε το προσωνύμιο «Καπετάνιος» μεταφέροντας πετρέλαιο στη ρατσιστική Ροδεσία. Ακόμα και ο Άδωνις αρκέστηκε σε δύο γραμμές.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει χτίσει καριέρα πάνω σε ένα ταλέντο: να λιβανίζει. Όποιον έχει εξουσία, όποιον έχει χρήμα, όποιον μπορεί να του φανεί χρήσιμος. Αν τον άφηνες, θα έγραφε εγκώμιο και στο σύννεφο που έφερε βροχή σε κυβερνητικά εγκαίνια.
Όταν πέθανε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο Άδωνις έγραψε 13 λέξεις: συλλυπητήρια στην οικογένεια και «αγαπημένος σε κάθε Παναθηναϊκό για πάντα». Τίποτα παραπάνω.
Ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος της ΕΛΑΣ, που ζητά να τον δούμε ως το αντίπαλο δέος της Δεξιάς, έγραψε σχεδόν τετραπλάσια. «Με θλίψη». «Ανεξίτηλο στίγμα στην επιχειρηματικότητα και τη ναυτιλία». Ακολουθεί η λίστα με τα τρόπαια: 6 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα, 3 σούπερ καπ, 2 ημιτελικοί Champions League. Και το φινάλε: «Ωραίος, μάγκας, αυθεντικός Παναθηναϊκός. Καλό ταξίδι Καπετάνιε!»
Ας το πούμε απλά: ο αρχηγός που θέλει να λέγεται αριστερός ξεπέρασε τον Άδωνι στο λιβάνι. Και δεν φταίει ο Άδωνις.
Γιατί ο «Καπετάνιος» δεν πήρε το παρατσούκλι του σε κάποιο γήπεδο. Το πήρε το 1966, όταν με το δεξαμενόπλοιο «Joanna V» αψήφησε το βρετανικό ναυτικό και έφτασε στην Μπέιρα με πετρέλαιο για τη Ροδεσία του Ίαν Σμιθ. Ήταν ένα ρατσιστικό καθεστώς λευκής μειονότητας, για το οποίο ο ΟΗΕ είχε στηρίξει αποκλεισμό με την απόφαση 221 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και μη νομίζετε ότι το έκανε δωρεάν. Η ίδια η ανακοίνωση της οικογένειας γράφει ότι η κυβέρνηση της Ροδεσίας του πρόσφερε χρηματική ανταμοιβή.
Όσοι σήμερα θαυμάζουν τον «Καπετάνιο» επειδή έσπασε το εμπάργκο του ΟΗΕ είναι οι ίδιοι που έλεγαν στα μέλη της Flotilla ότι δεν ξέρουν από διεθνές δίκαιο. Της Flotilla, που πήγαινε τρόφιμα και φάρμακα στη Γάζα.
Όποιος εφοδιάζει ένα καθεστώς απαρτχάιντ γίνεται ήρωας. Όποιος πάει να ταΐσει παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα γίνεται ηλίθιος.
Και για τους 2 εργολαβικούς εργάτες που σκοτώθηκαν στις 9 Οκτωβρίου στα διυλιστήρια της Motor Oil, του ομίλου της οικογένειας; Για αυτούς ούτε «θλίψη», ούτε «μάγκες», ούτε «καλό ταξίδι». Τα ονόματά τους δεν τα μάθαμε καν.
Από την μια θρήνος για τον πλήρη ημερών εργοδότη κι από την άλλη σιωπή για τους εργάτες. Ταιριαστό, πολύ ταιριαστό, δεν λέω.
Είναι αυτοί και είμαστε εμείς και φυσικά είμαστε απέναντι. Και σ’ αυτό δεν χωράνε οπαδικά…
