Μετά το 2-2 και την αμφιλεγόμενη φάση, ο Κόντης μιλούσε για κάρμα και Θεό. Το βράδυ της 12ης Αυγούστου στο Παγκρήτιο δεν δικαιώθηκε μόνο μια ομάδα. Δικαιώθηκε μια ολόκληρη Κρήτη που αρνείται να παίζει δεύτερο ρόλο…
Υπάρχουν βράδια που το ποδόσφαιρο ξεπερνάει το σκορ και γίνεται κάτι βαθύτερο. Το βράδυ που ο ΟΦΗ σήκωσε το Super Cup απέναντι στην ΑΕΚ ήταν ένα από αυτά. Όχι απλά γιατί οι Κρητικοί έγιναν η πρώτη ομάδα της περιφέρειας που κατακτά τον συγκεκριμένο τίτλο. Αλλά γιατί μέσα σε λίγους μήνες, από το Κύπελλο στον τελικό του Super Cup, ο Όμιλος απέδειξε ότι η ταυτότητα, η υπερπροσπάθεια και η πίστη μπορούν να αλλάξουν την ιστορία.
Ο Χρήστος Κόντης, μετά το τέλος, δεν μίλησε σαν προπονητής που απλώς κέρδισε. Μίλησε σαν άνθρωπος που είχε ήδη ζήσει τη δικαίωση πριν αυτή έρθει.
Είπε πως μετά το 2-2 και τη φάση που ο ίδιος χαρακτήρισε μη κόρνερ, ήταν σίγουρος πως το κάρμα και ο Θεός θα έστεκαν δίπλα στην ομάδα του. Και πως με την απόδοση και την υπερπροσπάθεια που είχαν δείξει, τα πέναλτι θα τους έφερναν το τρόπαιο.
Αυτά δεν ήταν απλά μερικά λόγια για να γεμίσουν μια συνέντευξη, αλλά η απόσταση ανάμεσα σε αυτόν που περιμένει και σε αυτόν που πιστεύει.
- Το Παγκρήτιο σείστηκε. Όχι μόνο από τα γκολ του Ανδρούτσου και του Κωστούλα, όχι μόνο από την απόκρουση του Χριστογεώργου και το τελευταίο πέναλτι.
- Σείστηκε γιατί οι Κρητικοί είδαν μια ομάδα που έπαιζε το δικό της παιχνίδι, με πολλούς Έλληνες στη βασική ενδεκάδα, με ψυχή και χαρακτήρα, χωρίς να ζητήσει συγνώμη για την τόλμη της.
Αυτό που μένει δεν είναι μόνο το τρόπαιο. Είναι το μήνυμα.
- Ότι στην Κρήτη το ποδόσφαιρο μπορεί να ξαναγίνει σύμβολο υπερηφάνειας και όχι απλή ανάμνηση.
- Ότι ο ΟΦΗ δεν είναι πλέον η ομάδα που περιμένει το θαύμα. Είναι η ομάδα που το δημιουργεί.
- Και ότι όταν ο προπονητής νιώθει «μεγάλη αγάπη από όλους», αυτή η αγάπη γίνεται καύσιμο.
Η σεζόν μόλις άρχισε. Το Super Cup είναι μόνο η αρχή. Η Κρήτη όμως, για μια ακόμα φορά, έδειξε ότι ξέρει να γιορτάζει… και να χτίζει.
