Από τα βυθισμένα αυτοκίνητα του 2020 και τους νεκρούς της Αγίας Πελαγίας το 2022, στον κτηνοτρόφο που παρέσυραν τα νερά στις Καρίνες του Δήμου Αγίου Βασιλείου στο Ρέθυμνο. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο οι υπουργοί που έρχονται κατόπιν εορτής να μοιράσουν θλίψη. Δεν είναι θεομηνία. Είναι κρατική αδιαφορία!
Για ακόμα μία φορά, η Κρήτη βρίσκεται αντιμέτωπη με την ίδια σκληρή, αμείλικτη πραγματικότητα. Λίγες μέρες (μην πω και ώρες) έντονης βροχόπτωσης αρκούν για να μετατρέψουν δρόμους σε ορμητικούς χειμάρρους, περιουσίες σε συντρίμμια και την καθημερινότητα των πολιτών σε εφιάλτη.
Από τις ελαφριές υλικές ζημιές, τα πλημμυρισμένα υπόγεια και τους κατεστραμμένους αγροτικούς δρόμους, μέχρι την απόλυτη τραγωδία και τη χαμένη ζωή ενός ακόμη συνανθρώπου μας.
Ο τραγικός θάνατος του άτυχου κτηνοτρόφου στις Καρίνες του Δήμου Αγίου Βασιλείου στο Ρέθυμνο, που παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά στην προσπάθειά του να σώσει το βίος του, είναι το βαρύ τίμημα μιας διαχρονικής αδιαφορίας.
Το τραγικό repeat της καταστροφής: 2020, 2022, σήμερα – Το σκηνικό είναι εξοργιστικά γνώριμο.
Το 2020, η ανατολική Κρήτη, η Χερσόνησος, οι Γούβες και τα Μάλια δοκιμάστηκαν σκληρά. Τόνοι φερτών υλικών κάλυψαν τα πάντα, υποδομές διαλύθηκαν και δεκάδες οχήματα παρασύρθηκαν στον βυθό.
Τότε, ως δύτης, τόσο εγώ όσο και δύο φίλοι, βουτήξαμε στα θολά νερά της θάλασσας, μετά από το κάλεσμα του Λιμενικού και των Δημοτικών Αρχών Χερσονήσου, με σκοπό να καταγράψουμε τα παρασυρμένα οχήματα, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ταυτοποιήσουν τα οχήματά τους και να διεκδικήσουν τις όποιες αποζημιώσεις τους αναλογούν.
Φυσικά, από την καλή μας την καρδιά και χωρίς κανένα οικονομικό όφελος. Καθαρά ανθρώπινα, όπως θα έκανε ο κάθε πολίτης που μπορεί να βοηθήσει σε τέτοιες στιγμές.
Αυτό που αντικρίσαμε στον βυθό δεν ξεχνιέται. Δεκάδες αυτοκίνητα βυθισμένα, παραμορφωμένα, σφηνωμένα στην άμμο, σαν ένα απόκοσμο νεκροταφείο λαμαρίνας.
Καταγράψαμε εκείνες τις εικόνες με τις κάμερές μας, ελπίζοντας πως το σοκ που προκάλεσαν σε εμάς θα λειτουργούσε ως καμπανάκι αφύπνισης για τους αρμόδιους.
Δυστυχώς, διαψευστήκαμε.
Το 2022, η τραγωδία στην Αγία Πελαγία απέδειξε με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι κανένα μάθημα δεν είχε ληφθεί και πλέον, εκτός από λαμαρίνες, δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα στο ίδιο τους το αυτοκίνητο, σε μια περιοχή που μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Ξανά πλημμυρισμένοι οικισμοί, ξανά κατεστραμμένες καλλιέργειες, ξανά ένας ανθρώπινος χαμός στο Ρέθυμνο.
Τι άλλαξε από το 2020; Τίποτα.
Αν βάλει κανείς τις εικόνες των τριών αυτών περιόδων δίπλα-δίπλα, το συμπέρασμα είναι ένα και μοναδικό: Δεν άλλαξε απολύτως τίποτα.
Οι ίδιοι χείμαρροι φράζουν από τα ίδια μπάζα, τα ίδια ρέματα ξεχειλίζουν επειδή ουδέποτε καθαρίστηκαν ουσιαστικά, οι ίδιοι δρόμοι μετατρέπονται σε ποτάμια, γιατί η αποχέτευση ομβρίων παραμένει ανεπαρκής ή ανύπαρκτη.
Τι άλλαξε λοιπόν;
Μόνο τα πρόσωπα των υπουργών που καταφθάνουν μετά την καταστροφή, για να εκφράσουν τη «θλίψη» τους, να υποσχεθούν αποζημιώσεις-ψίχουλα και να εξαγγείλουν «μελέτες» που καταλήγουν στα συρτάρια.
Η βολική καραμέλα της «κλιματικής κρίσης» και η κρατική ανικανότητα
Η κυβέρνηση έχει βρει την απόλυτη δικαιολογία για κάθε επιχειρησιακή αποτυχία (όπως και στις πυρκαγιές το καλοκαίρι): την κλιματική κρίση.
Ασφαλώς και υπάρχει και τα καιρικά φαινόμενα έχουν γίνει πιο έντονα και απρόβλεπτα από ποτέ. Όμως η κλιματική αλλαγή δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως «άλλοθι» για την αδράνεια, την ανικανότητα και την παντελή έλλειψη πρόληψης.
Η πρόληψη είναι υποχρέωση του κράτους απέναντι στους πολίτες του:
- Πού είναι τα μεγάλα αντιπλημμυρικά έργα θωράκισης που υποσχέθηκαν μετά τις καταστροφές του 2020 και του 2022;
- Πού είναι ο ολοκληρωμένος χωροταξικός σχεδιασμός που θα δώσει ανάσα στα μπαζωμένα ρέματα;
- Πού είναι τα κονδύλια που έπρεπε να κατευθυνθούν άμεσα στις υποδομές της Περιφέρειας και όχι σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα;
Η πολιτεία επιλέγει σταθερά να λειτουργεί πυροσβεστικά και κατόπιν εορτής.
Προτιμά να μοιράζει αποζημιώσεις μετά την καταστροφή (κάτι σαν το Fuel Pass και να τα παίρνει μετά πίσω διπλά μέσα από φόρους) -τις οποίες συχνά οι δικαιούχοι περιμένουν για χρόνια- παρά να επενδύσει στην προστασία της ανθρώπινης ζωής και της περιουσίας.
Ως πότε;
Δεν γινόμαστε μάρτυρες μιας «θεομηνίας». Γινόμαστε μάρτυρες μιας συστηματικής κρατικής αδιαφορίας.
Όσο η κυβέρνηση περιορίζεται στο να στέλνει μηνύματα από το 112 (μεταφέροντας ουσιαστικά την ευθύνη της προστασίας αποκλειστικά στον ίδιο τον πολίτη και δημιουργώντας άλλοθι του στυλ «εμείς ενημερώσαμε εγκαίρως με το μήνυμα από το 112, αλλά εσείς κάνατε του κεφαλιού σας») -τόσο τα ίδια αποτελέσματα θα επαναλαμβάνονται.
Όταν βουτούσαμε το 2020 ανάμεσα στα βυθισμένα αυτοκίνητα, πιστεύαμε ότι βλέπαμε το ναδίρ της αμέλειας. Σήμερα, καταλαβαίνουμε ότι το ναδίρ δεν έχει πάτο, όσο η πολιτική ηγεσία αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της.
Η Κρήτη δεν χρειάζεται άλλες συμπόνιες, ούτε άλλες αυτοψίες κατόπιν εορτής. Απαιτεί έργα τώρα, πριν θρηνήσουμε τον επόμενο συνάνθρωπό μας.
