Ο ΒΟΑΚ «δεν έχει τελειώσει», μας λέει ο κ. Πλακιωτάκης, κι όσα γράφονται για τις «χειροτεχνίες» της κυβέρνησης δεν είναι σοβαρά. Για έλα όμως που το ρέμα, που τους έχει γραμμένους (σικ), έφαγε στην πρώτη νεροποντή το χώμα κάτω από τα παλάτια στην άμμο και χάλασε τη φιέστα του Πρωθυπουργού…
Υπάρχει ένα ελληνικό είδος έργου που δεν το διδάσκουν σε καμία πολυτεχνική σχολή της Ευρώπης: το έργο που παραδίδεται πριν τελειώσει, ετοιμάζεται για κορδέλα πριν δοκιμαστεί και υπερασπίζεται αφού χαλάσει.
Ο νέος ΒΟΑΚ Νεάπολη-Άγιος Νικόλαος τα πέρασε και τα τρία μέσα σε δέκα μέρες. Δόθηκε στην κυκλοφορία στις 30 Σεπτεμβρίου, με ένα ρεύμα και ανοιχτά μέτωπα στα ρέματα. Ήρθε η πρώτη νεροποντή και έφαγε χώμα από επιχώματα και πλευρές οχετών. Και η πρωθυπουργική κορδέλα του Σαββάτου 10 Οκτωβρίου αναβλήθηκε «λόγω καιρού». Του ίδιου καιρού που είχε ήδη κάνει την πιο ειλικρινή αυτοψία στο έργο.
Στο κενό που άφησαν οι αρμόδιοι βγήκε να μιλήσει ο κ. Πλακιωτάκης. Μας είπε ότι το έργο δεν έχει τελειώσει, ότι λείπει η τελευταία στρώση ασφάλτου και ότι το Ταμείο Ανάκαμψης επέβαλε χρονοδιαγράμματα.
Και, όπως μεταδόθηκε, ότι όσα γράφονται δεν έχουν σοβαρότητα και αμαυρώνουν την επένδυση.
Ας του απαντήσουμε λοιπόν με τη σοβαρότητα που ζητά.
Αν το έργο δεν έχει τελειώσει, γιατί ανοίξατε τον δρόμο και κλείσατε κορδέλα; Η τελευταία στρώση ασφάλτου δεν στηρίζει επιχώματα ούτε προστατεύει οχετούς. Το πρόβλημα δεν φάνηκε πάνω στον δρόμο, φάνηκε από κάτω, εκεί που συναντά το νερό. Όσο για το Ταμείο Ανάκαμψης, ο κ. Πλακιωτάκης ομολόγησε άθελά του την ουσία της υπόθεσης.
Ο δρόμος χτίστηκε με το ημερολόγιο των Βρυξελλών και όχι με το ημερολόγιο του ρέματος. Μόνο που το ρέμα δεν διαβάζει ΦΕΚ. Και βασικά μας έχει και… χεσμένους. Όπως, κατά τη διάσημη ατάκα του εφοπλιστή Πάνου Λασκαρίδη, είχαν οι άνθρωποι της ναυτιλίας και τον κ. Πλακιωτάκη όταν ήταν υπουργός Ναυτιλίας.
Όσο για τη φοβερή επένδυση, κύριε βουλευτά, δεν την αμαυρώνουν οι δημοσιογράφοι με την κριτική τους.
Την αμαυρώνει το νερό που βρήκε το μπάζωμα πριν το βρει η επίβλεψη.
Και την αμαυρώνουν όσοι έσπευσαν να την εγκαινιάσουν, ενώ άνθρωποι μέσα από το εργοτάξιο εκτιμούν ότι η πλήρης παράδοση δεν αναμένεται πριν από τα τέλη του 2027.
Και πάνω από όλα την αμαυρώνει ο τρόπος που αυτή τελικά υλοποιείται κατασκευαστικά…
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Πλακιωτάκης απαντά σε ένα πραγματικό πρόβλημα με μια έτοιμη φράση.
Τον Μάιο του 2021, ως υπουργός Ναυτιλίας, είχε αυτοσυστηθεί σε ευρωπαϊκή δημοσιογραφική έρευνα ως ο «πιο σημαντικός υπουργός Ναυτιλίας στον κόσμο». Λίγο μετά οι δημοσιογράφοι τού έδειξαν τι είχε πει ο εφοπλιστής Πάνος Λασκαρίδης.
Οι άνθρωποι της ναυτιλίας, είχε πει, δεν χρειάζονται ούτε κυβέρνηση, ούτε υπουργείο, ούτε πρωθυπουργό, και το συνόδευσε με μια ατάκα που αναφέραμε παραπάνω σε τούτο το κείμενο, σπάζοντας για λίγο τον πολιτικό πολιτισμό μας.
Ο «πιο σημαντικός υπουργός του κόσμου» τότε είχε απαντήσει με μια φράση για το «σταθερό θεσμικό πλαίσιο». Ο Λασκαρίδης είπε αργότερα ότι τα λόγια του βγήκαν εκτός πλαισίου και ζήτησε συγγνώμη.
Η εικόνα όμως του υπουργού που απαντά με τυποποιημένη φράση έμεινε. Τότε τον εξέθεσε ένας εφοπλιστής, σήμερα ένα ρέμα, και η απάντηση είναι πάλι η ίδια.
Ο κ. Πλακιωτάκης όμως είναι απλώς το πρόσωπο που βγήκε μπροστά. Πίσω του στέκεται μια κυβέρνηση που δεν εφηύρε την ελληνική κακοτεχνία, αλλά την έμαθε να ποζάρει.
Μελέτες στο πόδι, απαλλοτριώσεις που κολλάνε, αντιπλημμυρικά «για αργότερα» και κορδέλες για τώρα.
Ένας δρόμος που τον έχουμε πληρώσει με δισεκατομμύρια, με δεκαετίες αναμονής και με αίμα στην παλιά άσφαλτο.
Και τον αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια συνεχώς σαν ένα φόντο για ένα προεκλογικό στιγμιότυπο.
Κάπου εδώ αξίζει να δούμε την ιστορία ανάποδα. Η κυβερνητική γραμμή είναι πως η κακοκαιρία «χάλασε» την επίσκεψη του Πρωθυπουργού. Ας υποθέσουμε όμως ότι η νεροποντή είχε καθυστερήσει δέκα μέρες. Ο κ. Μητσοτάκης θα είχε έρθει κανονικά το Σάββατο. Θα είχε κόψει την κορδέλα, θα είχε μιλήσει για «έργο-σταθμό για την ανατολική Κρήτη», θα είχε ποζάρει στα drone πλάνα.
Και λίγες μέρες μετά θα ερχόταν η βροχή, για να δείξει τι υπήρχε κάτω από την κορδέλα.
Τι θα έλεγε τότε το Μαξίμου; Ότι ο Πρωθυπουργός εγκαινίασε έργο που «δεν έχει τελειώσει»;
Θα έβγαινε πάλι ο κ. Πλακιωτάκης να μας πει για την τελευταία στρώση ασφάλτου, με τις φωτογραφίες της κορδέλας να κυκλοφορούν δίπλα στις φωτογραφίες των επιχωμάτων; Όποια ονομασία κι αν δώσει κανείς σε όσα είδαμε, κακοτεχνία, αστοχία ή «εργασίες σε εξέλιξη», ο Πρωθυπουργός θα είχε βάλει από πάνω την υπογραφή του.
Η κακοκαιρία δεν χάλασε τη φιέστα του Πρωθυπουργού. Τον γλίτωσε από αυτήν. Και κάπου στο Μαξίμου θα πρέπει να ανάψουν και ένα κεράκι στο ρέμα…
Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Η αλήθεια για τον ΒΟΑΚ δεν βγήκε από κάποιον έλεγχο, από κάποια παραλαβή, από κάποιον αρμόδιο. Βγήκε από τον κακό μας τον καιρό, επειδή έβρεξε νωρίτερα από ό,τι προέβλεπε το πρόγραμμα των εγκαινίων. Αν το ημερολόγιο του καιρού ταίριαζε με το ημερολόγιο της επικοινωνίας, θα το μαθαίναμε με την κορδέλα κομμένη.
Δίπλα στην κυβέρνηση, η Περιφέρεια σφυρίζει αδιάφορα. Ο Αντιπεριφερειάρχης Λασιθίου έκανε αυτοψία στα ρέματα στις 14 Σεπτεμβρίου, άρα το πρόβλημα ήταν γνωστό. Από τότε όμως ούτε μια τεχνική τοποθέτηση.
Τι έδειξε εκείνη η αυτοψία, κύριε Αρναουτάκη;
Και το ΤΕΕ/ΤΑΚ, ο… περήφανος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας, βρίσκει φωνή για τα χρονοδιαγράμματα, αλλά για το πάνω σε τι πατάει ο δρόμος μένει μάλλον στο… «δικαίωμα της σιωπής».
Αν ένας μηχανικός από τη Γερμανία, την Ολλανδία ή την Αυστρία έβλεπε τι παραδίδουμε, θα δυσκολευόταν να καταλάβει. Εκεί ένα τμήμα αυτοκινητόδρομου δεν ανοίγει πριν ολοκληρωθεί η αποχέτευση ομβρίων και πριν γίνει τεχνική παραλαβή από ανεξάρτητους ελεγκτές.
Το «τα υπόλοιπα θα γίνουν μετά» δεν είναι μέθοδος κατασκευής.
Εμείς, αν βλέπαμε τη δική τους δουλειά δίπλα στη δική μας, θα είχαμε δύο επιλογές. Ή να βάλουμε τα κλάματα, ως οι φτωχοί και ξεχασμένοι συγγενείς της Ευρώπης, οι σερβιτόροι της, που ζουν με τα αποφάγια των ταμείων της.
Ή να βάλουμε τα γέλια με τα παλάτια στην άμμο που μας πουλάνε για «γουάου» αυτοκινητόδρομους.
Πού να κάτσουμε να λογαριάσουμε και πόσο πληρώνουν οι πραγματικοί Ευρωπαίοι για να κατασκευάσουν ένα χιλιόμετρο πραγματικού δρόμου και πόσο πληρώνουμε εμείς για κάθε χιλιόμετρο στον «νέο» ΒΟΑΚ. Εκεί να δεις γέλιο και κλάμα ταυτόχρονα…
Μόνο που το γέλιο κάποια στιγμή κόβεται, γιατί ο λογαριασμός έρχεται σε εμάς.
Χειροκροτούμε τις κορδέλες, μοιραζόμαστε τα drone πλάνα με καρδούλες, ξεχνάμε στην κάλπη και θυμόμαστε μόνο στο επόμενο δυστύχημα. Τον ίδιο αυτοκινητόδρομο, στα τμήματα της παραχώρησης, θα τον ξαναπληρώνουμε για δεκαετίες στα διόδια. Και το κάνουμε με το ίδιο σκυμμένο κεφάλι με το οποίο δεχόμαστε σήμερα ότι «το έργο δεν έχει τελειώσει», οπότε δεν έχει σημασία αν ενδιάμεσα τον πάρει το… ρέμα.
Η κοροϊδία δεν χρειάζεται μόνο κάποιον να την κάνει. Χρειάζεται και κάποιον να τη δέχεται. Σωστά;
Έχετε δίκιο, λοιπόν, κύριε Πλακιωτάκη. Το έργο δεν έχει τελειώσει. Το ερώτημα είναι αν ξεκίνησε ποτέ να γίνεται σωστά, ή αν απλώς περιμένουμε την επόμενη βροχή για να μας το θυμίσει…
