Μέσα στο λαμπερό σκηνικό της ελίτ, στους Δελφούς, η Ευρωπαία Εισαγγελέας ξεγύμνωσε την πραγματικότητα, γκρεμίζοντας την κουλτούρα που μεταφράζει την θεσμική σαπίλα σε «εθνική ιδιαιτερότητα», την ατιμωρησία σε «κανονικότητα» και την ανοχή σε «σταθερότητα». Η Κοβέσι ξεγύμνωσε τον παλιό, χοντροκομμένο μηχανισμό εξουσίας που κρύβεται πίσω από τα κοστούμια του εκσυγχρονισμού και τις γραβάτες της ψεύτικης αριστείας…
Στους Δελφούς, εκεί που κάθε χρόνο η ελληνική ελίτ στήνει το ετήσιο τεχνοκρατικό της προσκύνημα με banners, γαλάζια φιλελέ χαλιά, χορηγίες, διαπιστεύσεις και αγγλικά της αριστείας, η Λάουρα Κοβέσι δεν πήγε για να χαϊδέψει αυτιά ούτε για να κάνει τα στραβά μάτια.
Δεν έπαιξε τα παιχνίδια των ευγενικών υπαινιγμών και των ψιθυριστών ευρωπαϊκών μαθημάτων. Τους τα είπε στα ίσια, με εκείνη την ωμή ευθύτητα που καίει τα αυτιά σε όσους έχουν μάθει να μεταφράζουν τη θεσμική σαπίλα σε «εθνική ιδιαιτερότητα».
Και όταν η Ευρωπαία Εισαγγελέας, μέσα στο λαμπερό σκηνικό της «αριστείας» και της αριστοκρατίας, δήλωσε δημοσίως ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει καταντήσει συνώνυμο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών μηχανισμών, δεν έκανε απλώς μια άβολη δήλωση…
Έβαλε το δάχτυλο στην πληγή του ελληνικού κράτους και το έστριψε γερά…
Αυτό που τους έτσουξε περισσότερο δεν ήταν καν η αυστηρότητά της…
Ήταν ότι τους πήρε το τελευταίο τους μεγάλο άλλοθι: να βαφτίζουν τη θεσμική κατάρρευση «ιδιαιτερότητα», την ατιμωρησία «ευελιξία» και το ρουσφέτι «εξυπηρέτηση».
Τόσες δεκαετίες ζούμε το ίδιο ακριβώς σήριαλ: όλα συγχωρούνται αρκεί να πούμε το κλασικό «έτσι είναι εδώ τα πράγματα».
Η Κοβέσι όμως μπήκε κατευθείαν στην καρδιά του βαθέως κράτους, μπροστά στα μάτια της ανέμελης και αλαζονικής εξουσίας-διαπλοκής, και αρνήθηκε να κάνει πίσω και να υποκλιθεί σε αυτό το «εδώ». Και αυτό, να είστε σίγουροι, δεν θα της το συγχωρέσουν ποτέ.
Δεν ήταν άλλη μία Ευρωπαία που πέρασε από την πόλη, είπε τα δικά της και μετά κάθισε στις στολισμένες ροτόντες.
Αυτή μας το ξεκαθάρισε με κάθε τρόπο: όταν ο νόμος λειτουργεί, δεν κάνει εξαιρέσεις ούτε για επώνυμα, ούτε για τζάκια, ούτε για ψήφους που αγοράζονται με ένα χτύπημα στην πλάτη και μια «εξυπηρέτηση».
Δεν βλέπει τη διαφθορά σαν «ρίσκο» της πολιτικής, ούτε σαν γραφικό επακόλουθο της εξουσίας. Γι’ αυτό και τα λόγια της ακούγονται τόσο σκληρά.
Γιατί έρχεται και κόβει μαχαίρι την κατεστημένη ελληνική συνήθεια να θεωρούμε τη σήψη… «κανονικότητα».
Το πιο αστείο και κυρίως υποκριτικό σε όλη αυτή την ιστορία είναι η αντίδραση της άρχουσας τάξης.
Μας βολεύει όταν η Ευρώπη λειτουργεί ως διακοσμητικό σε σημαίες, πάνελ, μπάνερ, αγγλικά με άριστο αξάν και φυσικά ως φωτογραφικά ενσταντανέ με σοβαρά γραβατωμένα πρόσωπα.
Μόλις όμως η Ευρώπη γίνει μηχανισμός ελέγχου, τότε ξαφνικά θυμόμαστε τον πολιτισμό μας, τη δημοκρατία μας και φυσικά ότι οι ελεγκτές είναι εχθροί, Τούρκοι, Ρώσοι πράκτορες του Πούτιν ή ρουφιάνοι του Τσαουσέσκου. Σωστά;
- Μένουμε Ευρώπη όταν η Ευρώπη πληρώνει γενναία χωρίς να ελέγχει.
- Μένουμε Ευρώπη όταν η Ευρώπη δίνει αβέρτα λεφτά αλλά δεν τολμά να ρωτά που πήγαν αυτά και ποιος τα έφαγε…
Η φράση της ότι «εδώ μπορεί να επιστρέψεις τα χρήματα και να κυκλοφορείς ελεύθερος» δεν ήταν απλή επίπληξη.
Ήταν το γκρέμισμα μιας ολόκληρης κουλτούρας που πουλούσε για χρόνια την ατιμωρησία ως «κανονικότητα» και την ανοχή ως «σταθερότητα».
Γιατί δημοκρατία δεν είναι να ξέρουν όλοι τι γίνεται και να μην πληρώνει κανείς. Δεν είναι η τέχνη να μένει το πολιτικό προσωπικό ποινικά άθικτο ενώ η κοινωνία διαλύεται ηθικά.
Στους Δελφούς δεν ξεγυμνώθηκε μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξεγυμνώθηκε ολόκληρο το κράτος. Ξεγυμνώθηκε ολόκληρη η κυβέρνηση.
Και κυρίως ξεγυμνώθηκε ο παλιός, χοντροκομμένος μηχανισμός εξουσίας που κρύβεται πίσω από τα κοστούμια του εκσυγχρονισμού και τα σοβαρά σακάκια και τις γραβάτες της ψεύτικης αριστείας.
Ξεγυμνώθηκε ένα σύστημα που βλέπει το δημόσιο χρήμα σαν εύκολη λεία και τη δικαιοσύνη σαν ζήτημα εκφοβισμού, εκβιασμού, ελέγχου και κυρίως μπαζώματος.
Και το πιο ειρωνικό από όλα; Αυτά συμβαίνουν στον τόπο του Ομφαλού της Γης. Στους Δελφούς, εκεί που παλιά ζητούσαν χρησμούς από τον Απόλλωνα, σήμερα πουλάνε πάνελ, lobbying και άφθονη φιλελέ παπάτζα…
