Στην Αριστερά μας κάνουν οι σύντροφοι μαθήματα αλληλεγγύης, ενότητας και «συλλογικότητας», αλλά δεν μπορούν να κάτσουν ούτε στο ίδιο τραπέζι. Και όσο ο καθένας απ’ αυτούς παριστάνει τον Αρχηγό της Αριστεράς του σαλονιού του ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει να τρίβει τα χέρια του…
Δεν είναι υπερβολή. Είναι γεγονός. Στην Ελλάδα του 2026 η Αριστερά κατάφερε το ακατόρθωτο: έχει περισσότερα κόμματα από ό,τι ψηφοφόρους διαθέσιμους για να τα στηρίξουν.
Ας δούμε λίγο το χρονικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάποτε ήταν «κόμμα εξουσίας», έχει γίνει το απόλυτο εργοστάσιο διασπάσεων. ΛΑΕ, Πλεύση Ελευθερίας, ΜέΡΑ25, Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας (τώρα Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο)…
Πέντε διασπάσεις σε μία δεκαετία και συνεχίζουμε. Μέχρι να φτάσουμε μάλλον στο γνωστό ανέκδοτο για τα αίτια θανάτου του τελευταίου αριστερού…
Ο Τσίπρας έφυγε, ο Κασσελάκης έφυγε, οι παλιοί σύντροφοι τσακώνονται για το ποιος θα πάρει το λογότυπο και την καρέκλα. Και κυρίως την «περιουσία» του μαγαζιού (ακίνητο, επιχορήγηση, κομματικά ΜΜΕ).
Και μετά; Μετά φτιάχνουν νέο «ενωτικό» σχήμα που στην πραγματικότητα είναι άλλο ένα μικρό μαγαζάκι με τον ίδιο ιδιοκτήτη.
Το ΚΚΕ, βεβαίως, παραμένει αγνό και αμόλυντο, μόνο του, όπως πάντα, περιμένοντας τις συνθήκες να ωριμάσουν για να σώσει ο λαός τον… λαό. Τίμια επιλογή, που δεν θα σε προδώσει ποτέ. Ωστόσο, πιο πιθανό είναι να βγει ο ήλιος από την δύση… παρά να ωριμάσουν αυτές οι άτιμες οι συνθήκες!
- Ο Βαρουφάκης έχει το δικό του one-man-show.
- Η Νέα Αριστερά παίζει στο γήπεδο της «σοβαρής αριστεράς».
- Και κάπου εκεί ανάμεσα εμφανίζονται και τα μικρά, τα πολύ μικρά, τα «αντικαπιταλιστικά» και τα «επαναστατικά» που ούτε στα πανεπιστήμια δεν τα παίρνει δυστυχώς κανείς πλέον στα σοβαρά.
Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο;
Όλοι αυτοί οι σύντροφοι που μας κάνουν μαθήματα αλληλεγγύης, ενότητας και «συλλογικότητας» είναι ακριβώς αυτοί που δεν μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Γιατί;
Προτιμούν να διαλυθούν και να εξαϋλωθούν παρά να ενώσουν δυνάμεις και να χτυπήσουν τη ΝΔ. Γιατί;
Επειδή το εγώ είναι πιο μεγάλο από την ιδεολογία. Επειδή ο καθένας θέλει να είναι ο «αρχηγός της αριστεράς» του σαλονιού του.
- Αποτέλεσμα; Η ΝΔ κυβερνάει άνετα, η Αριστερά γίνεται ανέκδοτο και ο κόσμος που ψάχνει εναλλακτική κοιτάζει αλλού. Ή απλά μένει σπίτι του.
- Συμπέρασμα: Η πολυδιάσπαση δεν είναι «πλούτος της δημοκρατίας». Είναι πολιτική αυτοκτονία με φτιασιδώματα. Και η Αριστερά, δυστυχώς για εμάς τον λαό, την πλέμπα, το έχει κάνει επάγγελμα…
