Το λαϊκό ρητό «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι» δεν είναι απλώς μια σοφία του δρόμου. Είναι η βάση της πολιτικής αξιοπιστίας. Αν η δική σου πολιτική εξαντλείται στο να γελάς με εκείνους που έχουν χτίσει την καριέρα τους πάνω στην απαξίωση των αξιών που υποτίθεται ότι πρεσβεύεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι το τένις. Είναι η ίδια σου η πολιτική ταυτότητα…
Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε μια ιδιότυπη υπερασπιστική γραμμή από τους υποστηρικτές του Στέφανου Κασσελάκη. Το ερώτημα που πλανάται στα social media, με εκείνο το δήθεν αθώο και απορημένο ύφος, είναι: «Μα καλά, τι σας πείραξε που έπαιξαν τένις ο Στέφανος με τον Άδωνι; Δεν υπάρχει πολιτικός πολιτισμός στη χώρα;».
Πρώτον, για να είμαστε ακριβείς, αυτό που είδαμε δεν ήταν τένις. Ήταν μια επικοινωνιακή παράσταση.
Το μπαλάκι δεν πηγαινοερχόταν στο γήπεδο, αλλά στο επικοινωνιακό πεδίο και έπρεπε να σταλεί το μήνυμα ότι «είμαστε άνθρωποι, μπορεί να διαφωνούμε πολιτικά (το μπορεί βάλτε το με bold) και αν κάνουμε και καμιά παρέα, όλα καλά».
Φυσικά, και ο κύριος Κασσελάκης έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να καλεί στην εκπομπή του το direct και να κάνει κουβεντούλα με γελάκια όποιον θέλει, ή να παίξει τένις, να πιει καφέ ή να πάει εκδρομή με όποιον επιθυμεί. Με τον κ. Γεωργιάδη, με τον κ. Πλεύρη, ή με τον κ. Κουτσούμπα. Το θέμα πέραν της επιλογής της παρέας, είναι και η πολιτική ουσία ή η απουσία της.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τον όρο «πολιτικός πολιτισμός». Ο πολιτικός πολιτισμός δεν είναι το «χαριεντίζεσαι με τον καθένα». Προϋποθέτει, τουλάχιστον, πολιτικά πολιτισμένους συνομιλητές.
Ας γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι. Μπορείς να πιεις καφέ με οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο; Θεωρητικά, ναι…
- Αλλά θα μπορούσε κανείς να πιει καφέ με έναν βασανιστή της Χούντας;
- Με έναν εκπρόσωπο της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής;
Θα υπήρχε εκεί η διάθεση για κουβεντούλα και γέλια;
Και για να μην παρεξηγηθούμε: δεν ταυτίζουμε κανέναν με κανέναν. Ας αναρωτηθούμε όμως πώς είναι δυνατόν να συνυπάρχεις σε ένα εγκάρδιο κλίμα με έναν άνθρωπο που η πολιτική του διαδρομή είναι συνυφασμένη με ρητορική άκρως αντίθετη των «πιστεύω» που υποτίθεται πρεσβεύεις;
Μιλάμε για τον Άδωνι Γεωργιάδη.
- Τον άνθρωπο που έχει χαρακτηρίσει τον εορτασμό του Πολυτεχνείου ως πολιτικό μύθο για την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς.
- Τον άνθρωπο που έχει σταθεί απέναντι στην ιστορική μνήμη των νεκρών εκείνων των ημερών.
- Τον άνθρωπο που έχει υπάρξει ειρωνικός και οριακά υβριστής γιατρών, νοσηλευτών και που διαχρονικά εκφράζει ένα μόνιμο, σχεδόν εμμονικό μένος απέναντι σε οτιδήποτε αριστερό ή προοδευτικό.
Όταν λοιπόν ο αρχηγός ενός κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται ως κεντροαριστερό επιλέγει να «παίξει τένις» και να κάνει φιλικές κουβεντούλες με έναν τέτοιο πολιτικό, δεν επιδεικνύει πολιτικό πολιτισμό.
Επιδεικνύει μια επικίνδυνη αμηχανία, μια έλλειψη ιδεολογικού στίγματος και μια άγνοια του τι συμβολίζουν τα πρόσωπα με τα οποία επιλέγει να φωτογραφίζεται.
Το λαϊκό ρητό «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι» δεν είναι απλώς μια σοφία του δρόμου. Είναι η βάση της πολιτικής αξιοπιστίας.
Αν η δική σου πολιτική εξαντλείται στο να γελάς με εκείνους που έχουν χτίσει την καριέρα τους πάνω στην απαξίωση των αξιών σου, τότε το πρόβλημα δεν είναι το τένις. Είναι η ίδια σου η πολιτική ταυτότητα.
Η ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη σεβασμό στην ιστορία και τις αρχές. Όλα τα άλλα, είναι απλώς ρακέτες στην άμμο.
