Το κράτος υπόσχεται να διπλασιάζει ό,τι αποταμιεύεις για το παιδί σου. Αρκεί να σου περισσεύουν 100 ευρώ τον μήνα, κάθε μήνα, μέχρι το 2044. Κι αν όχι; Τότε το «τυράκι» δεν ήταν ποτέ για σένα, μένεις μόνο με την «παγίδα»…
Ανάμεσα στα μέτρα που ξεδίπλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ, ένα ξεχώρισε ως το «διαμάντι» της τετραετίας: ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά».
Ένας ειδικός επενδυτικός λογαριασμός στον οποίο οι γονείς θα καταθέτουν έως 1.200 ευρώ τον χρόνο και το κράτος θα βάζει άλλα τόσα, ώστε στα 18 του παιδιού να έχει σχηματιστεί ένας κουμπαράς που «μπορεί να ξεπερνά τις 60.000 ευρώ».
Ακούγεται υπέροχο. Μέχρι να διαβάσεις τα ψιλά γράμματα…
Πρώτο ψιλό γράμμα: για να φτάσεις στις 60.000, πρέπει να μπορείς να βάζεις 100 ευρώ τον μήνα, κάθε μήνα, επί δεκαοκτώ χρόνια. Για τον εργαζόμενο που κάνει δύο δουλειές και στο τέλος του μήνα δεν του περισσεύει ούτε για έναν καφέ, ο «κουμπαράς» είναι απλώς μια εικόνα σε φωτεινή διαφήμιση. Το κράτος διπλασιάζει μόνο ό,τι έχεις, κι αν δεν έχεις, δεν διπλασιάζει τίποτα.
Έτσι, το μέτρο που διαφημίζεται ως στήριξη των οικογενειών, στην πράξη ανταμείβει όσους ήδη μπορούν να αποταμιεύουν.
Δεύτερο ψιλό γράμμα: δεν πρόκειται για κουμπαρά. Τα χρήματα δεν κάθονται σε ασφαλή τραπεζικό λογαριασμό, τοποθετούνται σε αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές και ομόλογα.
Δηλαδή στο χρηματιστήριο, με ρίσκο. Η υπόσχεση των 60.000 ευρώ στηρίζεται σε μια «σταθερή» απόδοση 3% με 5% κάθε χρόνο, για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια.
- Ποιος εγγυάται τι θα αξίζει αυτό το ποσό το 2044;
- Πόσες κρίσεις θα έχουν μεσολαβήσει, πόσος πληθωρισμός, ποια κυβέρνηση θα κάθεται τότε στην καρέκλα;
Τρίτο ψιλό γράμμα: από τη γέννηση κιόλας χτίζεται μια σχέση εξάρτησης με τράπεζες και επενδυτικά προϊόντα. Γονιός, τράπεζα, κράτος -όλοι ευχαριστημένοι!
Κι αν στα 18 έχει μείνει και κανένα ευρώ, μπορεί κάλλιστα να πάει για δίδακτρα σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.
Γιατί, άλλωστε, να επενδύσουμε σήμερα σε ένα ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο, όταν μπορούμε να βάζουμε τον γονιό να αποταμιεύει από τη γέννηση για να το πληρώσει αύριο;
Πελατεία στις τράπεζες σήμερα, χρηματοδότηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων αύριο και ψήφος στο ενδιάμεσο.
Ο «κουμπαράς» του Μητσοτάκη δεν είναι ένα μέτρο κοινωνικής πολιτικής, είναι ένα καλοτυλιγμένο πολιτικό παραμύθι με ημερομηνία λήξης το 2044.
Άλλο ένα επικοινωνιακό τυράκι, προσεκτικά τοποθετημένο σε μία ακόμη από τις πολλές παγίδες του ακραία νεοφιλελεύθερου συστήματος.
