Ο δήμαρχος Χανίων ποζάρει ως λουόμενος στη Νέα Χώρα λίγες μέρες μετά που έσκασαν τα λύματα στην παραλία. Η selfie δεν σβήνει τον αγωγό που έσπασε, ούτε τα ξενοδοχεία που φορτώνουν το δίκτυο, ούτε και τις ευθύνες που μένουν στη στεριά…
Υπάρχει μια δοκιμασμένη συνταγή στην τοπική πολιτική: όταν η πραγματικότητα μυρίζει άσχημα, βγάζεις μια φωτογραφία. Ο δήμαρχος Χανίων Παναγιώτης Σημανδηράκης το έκανε στη Νέα Χώρα.
«Καλή Κυριακή από την υπέροχη παραλία», έγραψε, λίγα εικοσιτετράωρα μετά το σπάσιμο κεντρικού αγωγού της ΔΕΥΑΧ, την υπερχείλιση λυμάτων σε δρόμους και υπόγεια, την προσωρινή απαγόρευση κολύμβησης και την εικόνα μιας πολυσύχναστης ακτής που μετατράπηκε σε πεδίο υγειονομικού συναγερμού.
Το επικοινωνιακό μήνυμα ήταν σαφές: όλα πέρασαν, τα νερά είναι καθαρά, ελάτε…
Στο Δημοτικό Συμβούλιο το πήγε πραγματικά σε άλλο level λαϊκισμού…
Κάλεσε όλο το σώμα «να κάνουμε μια βουτιά στα πραγματικά καθαρά νερά» και έκλεισε με το εύρημα ότι τα λύματα του δικτύου καθαρίστηκαν, τα λύματα «του διαδικτύου» όχι. Είναι έξυπνη ατάκα. Δεν είναι πολιτική.
Βασικά, είναι τοξικός λαϊκισμός ως άμυνα για την πραγματική αδιαφορία και κυρίως ανεπάρκεια, αλλά και το άλλοθι της ανοχής σε ένα μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που πλέον δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, από όσα λύνει και δοκιμάζει ακραία τις αντοχές των υποδομών αλλά και τις δικές μας…
Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ένα τυχαίο σπάσιμο σωλήνα σε μια ήσυχη γειτονιά. Ήταν βλάβη σε κομβικό αγωγό διαμέτρου περίπου 800 χιλιοστών, στην καρδιά του καλοκαιριού, σε συνοικία που σηκώνει κατοίκους, τουρίστες και μεγάλα καταλύματα. Η ίδια η ΔΕΥΑΧ τη χαρακτήρισε πρωτοφανή. Η αντιπολίτευση μίλησε για διαχείριση επικοινωνίας αντί για διαχείριση δημόσιας υγείας.
Η «Ανταρσία στα Χανιά» υπενθύμισε το αυτονόητο: η άρση της απαγόρευσης στο νερό δεν σημαίνει ότι καθαρίστηκε η άμμος, ο εξοπλισμός και ό,τι ήρθε σε επαφή με τα λύματα. Ο Κλαδισός έμεινε για μέρες με στάσιμα φορτία, ενώ οι υπηρεσίες έριχναν η μία στην άλλη την ευθύνη. Το κλασικό μπαλάκι των ευθυνών και εδώ…
Κι εδώ μπαίνει η ουσία που η σέλφι θέλει να σκεπάσει. Η Νέα Χώρα δεν «έπαθε» ένα ατύχημα. Φορτώνεται χρόνια με ανάπτυξη που δεν τη χωράει το δίκτυο.
Ο ίδιος ο δήμαρχος παραδέχθηκε την υπερφόρτωση από τον υπερτουρισμό και πρότεινε φρένο σε νέες άδειες βραχυχρόνιας μίσθωσης…
Ωραίες κουβέντες, αλλά μάλλον αργοπορημένες. Too little, too late το λένε αυτό στο χωριό μου…
Γιατί την ίδια ώρα στην ίδια περιοχή σηκώθηκαν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες με σφραγίδες υπηρεσιών. Ο Παύλος Πολάκης έχει καταγγείλει δημόσια τη μετατροπή του λεγόμενου «αθλητικού ξενώνα» σε ξενοδοχείο, μέσω της ρύθμισης του νόμου 4903/2022: ευνοϊκοί όροι δόμησης σε οικόπεδο του Ναυτικού Ομίλου, νομιμοποιήσεις και ιδιωτική εκμετάλλευση τη στιγμή που το κολυμβητήριο ρήμαζε.
Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το μοντέλο. Πρώτα οι κλίνες, μετά -αν προλάβουμε- οι αγωγοί.
Και η επανάληψη το κάνει ακόμα χειρότερο, γιατί λύματα στη Νέα Χώρα δεν είδαμε μόνο φέτος τον Αύγουστο. Τα είδαμε και πέρυσι, τα είδαμε και τον Ιανουάριο.
Όταν ένα δίκτυο ξανασπάει στον ίδιο τόπο, δεν φταίει μόνο ο σωλήνας. Φταίει ο σχεδιασμός που αδειοδοτεί όγκο χωρίς να έχει εξασφαλίσει ότι τα λύματα έχουν πού να πάνε.
Το παπατζιλίκι είναι ακριβώς αυτό: να παρουσιάζεται ο δήμαρχος ως λουόμενος για να διαγραφεί η ζημιά που έγινε με ευθύνη διοίκησης, υπηρεσιών και μοντέλου ανάπτυξης.
Όποιος είναι καχύποπτος δεν περιμένει άλλη πόζα. Περιμένει δεύτερο αγωγό που να έχει γίνει πριν τον επόμενο Δεκαπενταύγουστο, πλήρη δημοσιοποίηση αναλύσεων ανά ημέρα και σημείο, καθαρισμό της άμμου και απάντηση στο απλό ερώτημα: πόσες νέες κλίνες χωράει ένα δίκτυο που ήδη λύγισε.
Η θάλασσα μπορεί να ξαναγίνει μπλε σε μια μέτρηση. Η αξιοπιστία όχι. Ένα μπάνιο δεν είναι αποκατάσταση. Είναι σκηνικό. Και τα σκηνικά, στη Νέα Χώρα, μυρίζουν ακόμη…
