Αποτύχαμε ως κοινωνία, αποτύχαμε ως γονείς, ως άνθρωποι. Κι αυτή την αποτυχία ήλθε να μας την τρίψει στη μούρη η υπόθεση των δυο 17χρονων κοριτσιών στην Αθήνα. Αποτύχαμε να τους προσφέρουμε ένα καλύτερο κόσμο…
Το σημείωμα που άφησε η μια από τις 17χρονες για να μας στοιχειώνει και να μας κάνει να αναλογιστούμε, έστω και αργά, τις ευθύνες που έχουμε όλοι γι αυτό τον κόσμο που φτιάξαμε όπου μόνο η ύλη έχει αξία.
Όταν από τη στιγμή που τα παιδιά θα πατήσουν το πόδι τους στο σχολείο κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους ως εφιάλτης το ότι πρέπει να δώσουν πανελλαδικές και να περάσουν σε ένα πανεπιστήμιο γιατί διαφορετικά δεν έχουν μέλλον, τότε τραγωδίες όπως αυτή με τις 17χρονες είναι αναπόφευκτες.
Όταν το σύστημα εκπαίδευσης που φτιάξαμε συνδέει μόνο τις σπουδές με την επαγγελματική αποκατάσταση πως περιμένουμε τα παιδιά που νιώθουν αδύναμα στις σχολικές τους επιδόσεις να αντιδράσουν;
- Έχουμε ένα σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα κι ένα κράτος που με τις αποφάσεις και τα μέτρα που λαμβάνει το κάνει ακόμα χειρότερο.
- Έχουμε ένα κράτος με αναξιοκρατία όπου καλή δουλειά μπορεί να βρει όποιος έχει μέσον και γνωριμίες κι όχι ο καλός και άξιος.
Έχουμε σκύψει τα κεφάλια σε όλη την κακοδαιμονία που μας περιβάλλει κι αντί να αντιδρούμε σιωπούμε…
Κι αν εμείς οι ενήλικες μπορούμε να είμαστε δεμένοι σε αλυσίδες και να δουλεύουμε χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να ζήσουμε καλά με τα χρήματα που βγάζουμε, όλο αυτό ίσως να φαντάζει μαρτύριο στα μάτια των παιδιών που θέλουν να ζήσουν με καλύτερες συνθήκες.
Κι αυτές τις καλύτερες συνθήκες δεν τις βλέπουν πουθενά. Και απογοητεύονται. Και θυμώνουν.
Και κάποιες φορές «φεύγουν» και δραπετεύουν από τον άσχημο κόσμο μας με τρόπο οδυνηρό…
