Τα λόγια μιας 17χρονης, γραμμένα λίγο πριν πέσει χέρι-χέρι με την κολλητή της από την ταράτσα στην Ηλιούπολη, δεν είναι απλώς σημείωμα αυτοκτονίας. Είναι η τελεσίδικη καταδίκη που δύο παιδιά υπέγραψαν για εμάς. Αποτύχαμε. Συλλογικά και συνολικά. Είχαμε μία δουλειά: να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο αύριο. Κι ούτε αυτό δεν καταφέραμε…
Τα λόγια μιας 17χρονης που έπεσε χέρι-χέρι με την φίλη της από την ταράτσα πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς ένα σημείωμα αυτοκτονίας. Είναι η τελεσίδικη απόφαση δύο παιδιών ότι προτιμούν τον θάνατο από το «μέλλον» που τους ετοιμάσαμε.
Η τραγωδία της Τρίτης 12 Μαΐου 2026 στην Ηλιούπολη δεν είναι «ατυχές περιστατικό» ούτε «ατομική υπόθεση».
Είναι η κραυγή αγωνίας μιας ολόκληρης γενιάς που πνίγεται!
Δύο 17χρονες κοπέλες, πιασμένες χέρι-χέρι, με ακουστικά στα αυτιά και σημειώματα αποχαιρετισμού, επέλεξαν να φύγουν από έναν κόσμο που τους είχε ήδη στερήσει το οξυγόνο: όνειρα, προοπτική, ακόμα και την απλή χαρά της ζωής.
Κι όμως, αντί να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο, για να ξυπνήσουμε, και να αναρωτηθούμε πού φταίμε συλλογικά, κάποιοι ήδη σπινιάρουν το γνωστό αφήγημα: «φταίνε οι γονείς που πιέζουν». Όπως εύστοχα σημείωσε ένας πολίτης στα social media, «το σύστημα δεν είναι προβληματικό, φταίνε οι γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους να περάσουν σε ΑΕΙ και όχι να πάνε στα ιδιωτικά κολέγια που φέρνουν τα φιλαράκια της κυβέρνησης ή να γίνουν δούλοι στο δουλεμπόριο του Τουρισμού».
Τεράστια ειρωνεία, όταν οι ίδιοι οι κυβερνώντες κόπτονται δήθεν για το «δημογραφικό» και ζητούν από τους νέους να κάνουν παιδιά σε μια χώρα που τα ίδια τα παιδιά τους δεν θέλουν πια να ζήσουν.
Η Πολιτεία, με την υποστήριξη της κοινωνίας, έχει μετατρέψει τις Πανελλήνιες σε Γολγοθά που συνθλίβει ψυχές. Ένα αναχρονιστικό, σαδιστικό σύστημα που μετράει τα παιδιά μας με βαθμούς και βάζει τίτλους αντί για μέλλον.
- Μια οικονομία που προσφέρει μόνο επισφάλεια, μισθούς πείνας και brain drain.
- Μια κυβέρνηση που υπόσχεται «ανάπτυξη» ενώ τα παιδιά μας βλέπουν μόνο σκοτάδι μπροστά τους.
- Και μια κοινωνία που κοιτάζει αλλού, πιέζει για «καλές σχολές» και μετά αναρωτιέται «πώς έγινε;».
Δεν τελειώνει η ζωή με τις Πανελλήνιες, λένε κάποια κρατικοδίαιτα σκουπιδοτρόλ της γνωστής ομάδας προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Σωστά. Τελειώνει όμως όταν η Πολιτεία και η κοινωνία μαζί στερούν από τα παιδιά μας κάθε ελπίδα, κάθε όνειρο, κάθε λόγο να συνεχίσουν.
Αποτύχαμε. Συλλογικά και συνολικά. Είχαμε μία δουλειά: να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο αύριο. Κι ούτε αυτό δεν καταφέραμε.
Ώρα να σταματήσουμε τις υποκρισίες και να αλλάξουμε ριζικά. Πριν χαθούν και άλλα παιδιά. Πριν γίνει η επόμενη «τραγωδία» ρουτίνα…
