Η είδηση του θανάτου του 20χρονου νέου, ο οποίος έπεσε νεκρός από αστυνομικά πυρά, είναι μια βαθιά ηθική ρωγμή στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας. Όταν ένας νέος άνθρωπος, που βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού με αναπηρία 89%, καταλήγει στόχος με 21 σφαίρες, η λέξη «ατύχημα» ή «επιχειρησιακή αστοχία» φαντάζει ως ένας άθλιος ευφημισμός…
Η ανακοίνωση των συνδικαλιστών της ΕΛ.ΑΣ. δεν προκαλεί απλώς οργή, προκαλεί ανατριχίλα. Η επίκληση της «επιχειρησιακής πίεσης» και της «προστασίας της ανθρώπινης ζωής» μπροστά σε μια εκτέλεση που φέρει τα χαρακτηριστικά της απόλυτης δυσανάλογης βίας, αποκαλύπτει μια επικίνδυνη ιδεολογική θωράκιση.
Όταν οι εκπρόσωποι των σωμάτων ασφαλείας σπεύδουν να καλύψουν μια πράξη που στερείται κάθε ίχνους ανθρωπισμού, επικυρώνουν μια κουλτούρα όπου η στολή μετατρέπεται σε άσυλο ατιμωρησίας.
Πριν ακόμη ολοκληρωθεί οποιαδήποτε έρευνα, πριν στεγνώσουν τα δάκρυα μιας μάνας, ήρθε η παρακάτω ανακοίνωση των συνδικαλιστών της Ελληνικής Αστυνομίας.
«Οι συνάδελφοί μας, όπως καθημερινά χιλιάδες αστυνομικοί σε όλη τη χώρα, κλήθηκαν να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, υπό συνθήκες έντασης, κινδύνου και επιχειρησιακής πίεσης, με μοναδικό γνώμονα την προστασία της ανθρώπινης ζωής και την εκπλήρωση του υπηρεσιακού τους καθήκοντος.»
Αλήθεια τώρα; Ρε πάτε καλά;
Ένας νέος άνθρωπος είναι νεκρός. Ένας 20χρονος με βαριά αναπηρία δεν θα γυρίσει ποτέ σπίτι του και η πρώτη δημόσια αγωνία κάποιων δεν είναι να ζητήσουν να αποδοθεί δικαιοσύνη, ούτε να εκφράσουν συλλυπητήρια στην οικογένειά του αλλά ήταν να διαβεβαιώσουν την κοινωνία ότι οι συνάδελφοί τους έπραξαν σωστά. Και τι θα πει σωστά;;
Να θυμίσω ότι στις 20 Δεκεμβρίου του 2021, μετά τα γεγονότα του Οκτώβρη του 2021 στο Πέραμα και τον θάνατο του Νίκου Σαμπάνη, είχε εκδοθεί εγκύκλιος όπου περιελάμβανε επικαιροποιημένα στοιχεία σε περίπτωση καταδίωξης και είχε μοιραστεί σε όλα τα αστυνομικά τμήματα.
Στην εν λόγω εγκύκλιο αναφέρεται ρητά: “παύση της καταδίωξης όταν αυτή καθίσταται λίαν επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα και ζωή των συμμετεχόντων”, ενώ προηγούμενα γράφει χαρακτηριστικά “Να θυμάσαι πάντα ότι κατά την καταδίωξη ΔΕΝ επιτρέπονται πυροβολισμοί για ακινητοποίηση του οχήματος (πχ στα λάστιχα ή στον αέρα για εκφοβισμό) και επικίνδυνοι χειρισμοί και ελιγμοί για την εκτροπή του οχήματος (εμβολισμός του, «κλείσιμο» εν κινήσει κλπ)”.
Έχετε ξεφύγει εντελώς ορισμένοι η νομίζετε ότι παίζετε σε ταινία;
Η μητέρα του παιδιού μίλησε για ένα παιδί που έζησε ολομόναχο, χωρίς φίλους, γιατί όλοι τον τραμπουκίζανε. Η κοινωνία μας τον άφησε να παλεύει μόνος του με τον αυτισμό και τη σκληρότητα των συνομηλίκων του, για να τον παραδώσει στο τέλος στις σφαίρες εκείνων που θα έπρεπε να τον προστατεύουν.
Δεν πρόκειται για επιχειρησιακό λάθος.
Πρόκειται για την οριστική χρεοκοπία της ενσυναίσθησης σε έναν μηχανισμό που, αντί για φύλακας, μετατράπηκε σε δήμιος ενός ακόμα παιδιού που ακόμα δεν είχε προλάβει να καταλάβει γιατί ο κόσμος είναι τόσο εχθρικός απέναντί του.
Όπως ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ο Ηρακλής Μαραγκάκης, ο Βασίλης Μάγγος, ο Νίκος Σαμπάνης και άλλοι πολλοί.
Η δικαιοσύνη δεν είναι απλώς αίτημα, είναι το ελάχιστο χρέος μας προς τη μνήμη του..
Κι αν δε πράξει όπως πρέπει ούτε αυτή τη φορά, τότε θα πρέπει όλοι να σηκωθούμε από τους καναπέδες, να φορέσουμε τα μπλουζάκια του κυρίου Κυρανάκη «δε σας φοβόμαστε» και να ακουστεί η φωνή μας από άκρη σε άκρη.
Ειρηνικά όπως ακριβώς έκανε και ο κος Κυρανάκης με τους 20-30 φίλους του για το θάνατο της Βάγιας Νέστορα προ ημερών..
