Η επιστροφή του Τσίπρα δεν είναι το σημαντικότερο γεγονός. Το σημαντικότερο είναι ότι η επανεμφάνισή του αποκαλύπτει ξανά τις αντιφάσεις, τις επιλεκτικές μνήμες και την πολιτική υποκρισία που εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου διαλόγου…
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, μέσω της νέας πολιτικής κίνησης «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» (ΕΛΑΣ), φαίνεται πως έχει ήδη προκαλέσει αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο δεν είναι καν η ίδρυση του νέου κόμματος, αλλά το γεγονός ότι σε σειρά πρόσφατων δημοσκοπήσεων η ΕΛΑΣ καταγράφεται ήδη ως δεύτερη πολιτική δύναμη, πίσω από τη Νέα Δημοκρατία και μπροστά από ΠΑΣΟΚ και το επίσης νέο κόμμα της Καρυστιανού, Ελπίδα για τη Δημοκρατία.
Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Όχι απαραίτητα για τον Τσίπρα. Αλλά για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική αντιπολίτευση και για την ανάγκη ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας να αναζητήσει μια εναλλακτική πολιτική έκφραση.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της συζήτησης…
Γιατί κάθε φορά που ακούγεται το όνομα «Τσίπρας», εμφανίζονται οι ίδιοι σχολιαστές, οι ίδιοι πολιτικοί αναλυτές του καναπέ και οι ίδιοι χρήστες των κοινωνικών δικτύων για να μας θυμίσουν το 2015.
Το δημοψήφισμα. Τις κωλοτούμπες. Τις υποσχέσεις που δεν υλοποιήθηκαν. Την απογοήτευση που ακολούθησε.
Θεμιτή κριτική; Απολύτως. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που σπανίως απαντάται.
Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί που κουνάνε το δάχτυλο;
Διότι αν μιλάμε για πολίτες που επί τέσσερις δεκαετίες ανακυκλώνουν σχεδόν αποκλειστικά τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τότε η ηθική υπεροχή δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο παρουσιάζεται.
Γιατί η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε το 2015!
Η Ελλάδα έφτασε στο 2015 έπειτα από δεκαετίες πελατειακού κράτους, διαφθοράς, σπατάλης και πολιτικών επιλογών που υπηρέτησαν συγκεκριμένους μηχανισμούς εξουσίας.
Και αυτές οι δεκαετίες είχαν πολύ συγκεκριμένους πρωταγωνιστές.
Το παράδοξο είναι ότι σήμερα βλέπουμε ένα τμήμα του εκλογικού σώματος να εμφανίζεται εξοργισμένο με τον Τσίπρα για γεγονότα που συνέβησαν πριν από έντεκα χρόνια, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να στηρίζει τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν στη χώρα από τη Μεταπολίτευση και μετά.
Και ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι, αν αύριο το πρωί στήνονταν κάλπες, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η Νέα Δημοκρατία θα παρέμενε πρώτη πολιτική δύναμη.
Παρά το σκάνδαλο των υποκλοπών και του Predator, παρά τις σοβαρές πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από την τραγωδία των Τεμπών, παρά τις αποκαλύψεις και τις συζητήσεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, παρά τη γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια που καταγράφεται σε πλήθος ερευνών.
Με απλά λόγια, όλα αυτά μπορεί ο ελληνικός λαός, να τα βάλει στην άκρη, όχι όμως και το 2015.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση της ελληνικής πολιτικής ζωής.
- Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα.
- Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να ξεχάσει τα λάθη ή τις πολιτικές επιλογές της διακυβέρνησής του.
Αλλά αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για πολιτική ευθύνη, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να ξεκινά και να τελειώνει σε τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, λες και η σύγχρονη Ελλάδα γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 2015.
Η επιστροφή του Τσίπρα δεν είναι το σημαντικότερο γεγονός.
Το σημαντικότερο είναι ότι η επανεμφάνισή του αποκαλύπτει ξανά τις αντιφάσεις, τις επιλεκτικές μνήμες και την πολιτική υποκρισία που εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου διαλόγου.
Και αυτό, είτε αρέσει, είτε όχι σε φίλους και αντιπάλους του, ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον πολιτικό φαινόμενο των τελευταίων μηνών…
