Ο Τσίπρας ζητά «σοκ» από τους άλλους, αλλά το παρελθόν του δείχνει ότι ο ίδιος είναι που χρειάζεται ένα γερό «σοκ»… αυτοκριτικής!!! Αλέξη, sorry κιόλας που σε αντιμετωπίζω με… καχυποψία και σαρκαστικό σκεπτικισμό αλλά και συ τα χεις δώσει τα δικαιώματα σου… prove me wrong (που λένε και στο χωριό μου)…
Η πρόσφατη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» έρχεται ως απόπειρα επανατοποθέτησης μετά την παραίτησή του από βουλευτής με τίτλο που προκαλεί: «Σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης, δημοκρατίας». Ο πρώην πρωθυπουργός καλεί σε «άλμα προς τα εμπρός» κόντρα στη διαφθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μιλώντας για χειραγώγηση θεσμών και ανάγκη νέων ηθών.
Ωστόσο, η ρητορική αυτή συγκρούεται βίαια με το ιστορικό του, αποκαλύπτοντας υποκρισία και επιλεκτική μνήμη.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο αυτοχρισμένος Μεσσίας της Αριστεράς, ξεπλένεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών» με τίτλο «σοκ» εντιμότητας, δικαιοσύνης, δημοκρατίας. Αυτό δεν είναι σοκ – είναι ο ορισμός του θράσους από έναν που έθαψε κάθε ίχνος ελπίδας…
Ας αποδομήσουμε όμως λίγο τον τίτλο ξεκινώντας από την «εντιμότητα».
Το 2015, ο Τσίπρας υποσχέθηκε κατάργηση μνημονίων, καλώντας σε δημοψήφισμα όπου το 61% είπε «ΟΧΙ» στους δανειστές. Μέσα σε λίγες ώρες, το «ΟΧΙ» μετατράπηκε σε «ΝΑΙ» με τρίτο μνημόνιο, φορτώνοντας τη χώρα με νέα μέτρα λιτότητας. Αυτή η «στροφή 180 μοιρών» χαρακτηρίστηκε ως εξαπάτηση, με τον ίδιο να παραδέχεται αργότερα ότι το δημοψήφισμα ήταν τακτική διαπραγμάτευσης για «βήμα πίσω».
Πού είναι λοιπόν η εντιμότητα, όταν οι υποσχέσεις γίνονται καπνός εξαπάτησης;
Στη «δικαιοσύνη», η υπόθεση Novartis ξεχωρίζει ως ένα σκάνδαλο που κατέληξε να γίνει ένα μεγάλο φιάσκο. Η κυβέρνηση Τσίπρα κατηγόρησε πολιτικούς αντιπάλους χωρίς στέρεες αποδείξεις, δημιουργώντας «εχθρούς» όπως ο ίδιος ομολόγησε αργότερα σε αυτοκριτική του.
Η διαχείριση κρίθηκε «ατυχής», με την υπόθεση να καταλήγει σε αθωώσεις που μετά ήρθαν τούμπα και έγιναν κατηγορίες για πολιτική δίωξη με τους αδιευκρίνιστους θύτες να μετατρέπονται αργότερα σε θύματα και με περίσσιο θράσος να βγαίνουν και από πάνω κουνώντας το δάκτυλο επιδεικτικά.
Αντί να χτυπήσει αποφασιστικά τη διαφθορά του φαρμακευτικού κεφαλαίου προχώρησε σε μια άκρως ερασιτεχνική διαχείριση ενός καραμπινάτου σκανδάλου καταφέρνοντας το απίστευτο… να το μετατρέψει σε… «σκευωρία»!!!
Στην συνέχεια ζήτησε και συγνώμη από τους εμπλεκόμενους πηγαίνοντας τον αυτοεξευτελισμό του σε άλλο level…
Παράλληλα, έχουμε και τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, ένα ακόμα μνημείο προχειρότητας, που ακυρώθηκε από το ΣτΕ ως αντισυνταγματικός, με κατηγορίες για ωμές παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη.
Ο Τσίπρας, που τώρα καταγγέλλει παρεμβάσεις, εφάρμοσε παρόμοιες πρακτικές;
Ή έστω επέτρεψε στον Νίκο Παππά, τον Ρασπούτιν από τα Lidl, να κάνει τα δικά του βλάπτοντας την γενικότερη προσπάθεια να μπει μια τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο;
Το ότι γενικά δεν άγγιξε καθόλου τις ρίζες της εκμετάλλευσης, ενώ παράλληλα προχώρησε σε ιδιωτικοποιήσεις και συμβιβασμούς με τις τράπεζες, αφήνοντας εντελώς άθικτο το σύστημα το αφήνουμε στην άκρη, διότι τώρα εξάλλου δεν είμαστε της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά του… δημοκρατικού καπιταλισμού.
Και από τον… δημοκρατικό καπιταλισμό πάμε και στο σοκ «δημοκρατίας»…
Ως αντιπολίτευση, φώναζε από την μια για τις υποκλοπές και το παρακράτος Μητσοτάκη, ψηφίζοντας όμως από την άλλη πολλά από τα νομοσχέδια που κατέβαζε η «χούντα» Μητσοτάκη στην Βουλή την περίοδο εκείνη, ταΐζοντας έτσι και το επικίνδυνο αφήγημα του «όλοι το ίδιο είναι».
Sorry κιόλας, παιδιά, αλλά και το να είσαι απλά ένας πιο έντιμος διαχειριστής του «τροχού» δεν σε κάνει και πολύ διαφορετικό μάλλον, σωστά;
Μην ξεχνάμε όμως και την διακυβέρνηση του. Η αστυνομική καταστολή κλιμακώθηκε απέναντι στα κοινωνικά στρώματα που έβγαιναν στο δρόμο γιατί θίγονταν από τις πολιτικές λιτότητας που συνέχισε και η δική του κυβέρνηση, στο όνομα της Αριστεράς, κερδίζοντας από πολλούς και τον ελαφρώς ακραίο αλλά μάλλον δίκαιο, με βάση τα πεπραγμένα του, τίτλο του «νεκροθάφτη» της Αριστεράς.
Αλήθεια, στα σαλόνια της πολιτικής ελίτ στις Ευρώπες που συχνάζει τελευταία δεν βρέθηκε ένας να του θυμίσει αυτό που είχε πει ο Μελανσόν για την πάρτη του; Τον είχε χαρακτηρίσει, παρακαλώ, ως μια από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής…
Να θυμηθούμε όμως ξανά και το δημοψήφισμα του 2015; Αυτό κι αν ήταν σοκ «δημοκρατίας»!!!
Το δημοψήφισμα του 2015, αντί για ένα σπουδαίο δημοκρατικό εργαλείο, κατέληξε σε ένα μέσο χειραγώγησης και κυρίως μια επική κυβίστηση (σικ) που έστειλε στα σκουπίδια την λαϊκή βούληση. Τι όχι;
Τα ίδια δεν έκανε όμως και με την βούληση της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση Κασσελάκη, προκαλώντας μια ακόμα διάσπαση και διχασμό στο κόμμα του;
Αυτό το stand up comedy με αποκορύφωμα την παράσταση στο «Μπουζουξίδικο» κι αν ήταν σοκ «δημοκρατίας»!!!
Αυτά τα κόλπα βέβαια δεν έβλαψαν τις τσέπες μας, ευτυχώς ούτε και την τσέπη των τριτό-τέταρτων στελεχών της Κουμουνδούρου που οι θέσεις τους μάλλον κινδύνευαν από τον «αλεξιπτωτιστή» Μπολσεβίκο εφοπλιστή από τις Αμερικές… να είναι καλά η κυρία Όλγα και οι υπόλοιποι.
Αλήθεια, αυτό το «δημοκρατικό» παρεάκι της Κουμουνδούρου θα το «στρατολογήσει» στην νέα πολιτική πλατφόρμα που ετοιμάζει ή θα τους πετάξει και αυτούς στα σκουπίδια ως στυμμένες λεμονόκουπες; Μα προσέφεραν τόσες υπηρεσίες, εξευτελίζοντας τους εαυτούς τους, στα τηλεπαράθυρα, κρίμα είναι να πάνε χαμένοι…
Για να το κλείσουμε… η συνέντευξη του Τσίπρα στην ΕΦΣΥΝ του Μελισσανίδη (μην το ξεχνάμε και αυτό, έτσι;) ενισχύει την απογοήτευση, όχι την ελπίδα.
Ο Τσίπρας ζητά «σοκ» από τους άλλους, αλλά το παρελθόν του δείχνει ότι ο ίδιος είναι που χρειάζεται ένα γερό «σοκ»… αυτοκριτικής!!!
Η συνέντευξη, προωθώντας το βιβλίο και το νέο κόμμα του, δεν φαίνεται να πείθει και πολύ. Αυτή η «εξομολόγηση» δεν πείθει σίγουρα κανέναν αριστερό με μνήμη. Ο Τσίπρας, από επαναστάτης, έγινε ένας ακόμα πιστός υπηρέτης του κεφαλαίου, διαλύοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου στην Αριστερά.
Το «σοκ» που χρειάζεται είναι η ανασυγκρότηση μιας μαχητικής, ανυποχώρητης Αριστεράς, μακριά από συμβιβασμούς με τον «διάβολο» και σίγουρα μακριά από τους χρήσιμους ηλίθιους που το σύστημα εμφανίζει για την αυτοπροστασία του.
Διότι, ας μην γελιόμαστε, φαίνεται πως ο Τσίπρας ίσως να εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή απλά για να θολώσει τα νερά και να αποπροσανατολίσει την κοινωνία από μια πραγματική λύση και εναλλακτική που μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την ίδια και τις ζυμώσεις της…
Και στο τέλος αφού θα έχει καταφέρει με την βοήθεια και των πανίσχυρων χορηγών του να προκαλέσει θολούρα και κοινωνική «εκτόνωση» θα καταλήξει σε έναν ακόμη κοινωνικό συμβιβασμό που θα ακολουθεί πιστά το δόγμα του TINA (There Is No Alternative).
Σε απλά λόγια θα κάνει μια ακόμα τρύπα στο νερό, ικανοποιώντας την πολιτική του ματαιοδοξία. Και εμείς θα ψάχνουμε και πάλι να βρούμε αν αυτή η νέα τρύπα θα είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από αυτή που έκανε το 2015-2019…
Αλέξη, sorry κιόλας που σε αντιμετωπίζω με… καχυποψία και σαρκαστικό σκεπτικισμό αλλά και συ τα χεις δώσει τα δικαιώματα σου… prove me wrong (που λένε και στο χωριό μου)…
