Στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται λόγος για συνεννόηση και ενότητα. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Μητσοτάκης κυβερνά χωρίς πραγματικό αντίπαλο και η δημοκρατία χρειάζεται εναλλακτική πρόταση εξουσίας και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν…
Η συνεδρίαση είχε ένταση, διαφωνίες, αιχμές και αρκετές στιγμές που θύμισαν ότι στον ΣΥΡΙΖΑ οι εσωτερικές συζητήσεις σπάνια είναι βαρετές. Από τη μία η ηγεσία του κόμματος, με τον Σωκράτη Φάμελλο να εισηγείται μια πορεία συνεννόησης με τις πρωτοβουλίες που συνδέονται με τον Αλέξη Τσίπρα, από την άλλη στελέχη που προειδοποιούσαν ότι το κόμμα δεν πρέπει να χάσει την αυτονομία του και να μετατραπεί σε απλό συμπλήρωμα ενός νέου πολιτικού σχεδίου.
Χαρακτηριστικές ατάκες από Παύλο Πολάκη περί «μη χαρίσματος του κόμματος», κατάθεση εναλλακτικών προτάσεων, και επιβεβαίωση για ακόμη μία φορά ότι στον χώρο της Κεντροαριστεράς η λέξη «ενότητα» συνοδεύεται σχεδόν πάντα από αστερίσκους.
Και όμως, πίσω από τα παρασκήνια, τις εσωκομματικές ισορροπίες και τα πολιτικά μηνύματα, υπάρχει μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς.
Ενώ η αντιπολίτευση αναζητά ακόμα τη μορφή που θα έχει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να παίζει σχεδόν χωρίς αντίπαλο…
Για χρόνια ακούγαμε ότι η πολυδιάσπαση του προοδευτικού χώρου είναι πρόβλημα. Τώρα που γίνονται κινήσεις για να περιοριστεί αυτή η πολυδιάσπαση, πολλοί αντιδρούν πάλι.
Η αλήθεια είναι ότι μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Μπορεί να θεωρεί ότι οι πρωτοβουλίες αυτές θα πετύχουν ή θα αποτύχουν, όμως δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει ότι μια δημοκρατία λειτουργεί ιδανικά όταν η κυβερνητική παράταξη δεν αντιμετωπίζει μια ισχυρή και αξιόπιστη αντιπολίτευση.
Η Ελλάδα δεν είναι μοναρχία.
Δεν είναι φυσιολογικό να συζητάμε διαρκώς ποιος κυβερνά και σχεδόν ποτέ ποιος μπορεί να κυβερνήσει εναλλακτικά.
Η ύπαρξη ισχυρής αντιπολίτευσης δεν είναι ζήτημα κομματικής προτίμησης. Είναι βασικό συστατικό μιας υγιούς δημοκρατίας.
Γι’ αυτό και η συνεδρίαση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο εσωκομματική κι αν φάνηκε σε πολλούς, ίσως έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία από όση δείχνει εκ πρώτης όψεως.
Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής Κεντροαριστεράς μοιάζει να αποδέχεται ότι μόνο μέσα από συνθέσεις, συνεργασίες και υπερβάσεις μπορεί να διεκδικήσει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Θα πετύχει;
Κανείς δεν το γνωρίζει…
