Ο Κρις Πάππας ξαναφέρνει ελληνικό όνομα στη Γερουσία, η «Κρητικιά» Μαλλιωτάκη κλειδώνει τέταρτη θητεία και τα ελληνικά επώνυμα πληθαίνουν στο Κογκρέσο. Εκεί κερδίζουν έδρες. Εδώ θα κερδίσουμε… τη φωτογραφία μαζί τους. Με τον Πάππα, βέβαια, το Μαξίμου μάλλον θα ζοριστεί λίγο…
Τα ελληνικά επώνυμα στα αμερικανικά ψηφοδέλτια δεν είναι πια φολκλόρ. Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου η ομογένεια δεν πήγε για να «δηλώσει παρούσα». Πήγε για να κερδίσει. Και κέρδισε.
Ο Κρις Πάππας, με ρίζες από το Λιβάδι Ελασσόνας, νίκησε στο Νιου Χάμσαϊρ τον πρώην γερουσιαστή Τζον Σουνούνου, ένα όνομα που για τους εκεί Ρεπουμπλικανούς είναι σχεδόν θεσμός. Έτσι ελληνικό επώνυμο επιστρέφει στη Γερουσία για πρώτη φορά από την εποχή της Ολυμπίας Σνόου, το 2013.
Δεκατρία χρόνια κενό… και το κλείνει ένας άνθρωπος που μεγάλωσε ανάμεσα στα τραπέζια του οικογενειακού εστιατορίου.
Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια που στο Μαξίμου ίσως προτιμήσουν να… προσπεράσουν.
Ο Πάππας είναι ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος άνδρας που εκλέγεται στην αμερικανική Γερουσία.
Ο δικός μας πρωθυπουργός νομοθέτησε τον γάμο των ομόφυλων. Τη μέρα μετά την ορκωμοσία Τραμπ, όμως, έσπευσε να μας πει ότι «υπάρχουν δύο φύλα» και ότι το woke «παράκανε». Και τώρα;
Συγχαρητήρια στον ομογενή ή διακριτική σιωπή για την… ατζέντα; Κι αν ο ίδιος τα καταφέρει, τι θα κάνουν οι 20 βουλευτές της ΝΔ που καταψήφισαν τον νόμο και οι 31 που εκείνη τη μέρα «έλειπαν»; Θα στείλουν κι αυτοί ευχές ή θα βρεθούν, ως συνήθως, εκτός αιθούσης;
Και το κρητικό άρωμα; Έχει όνομα που τελειώνει, πώς αλλιώς, σε «-άκη». Η Νικόλ Μαλλιωτάκη, με πατέρα από την Κρήτη και μητέρα από την Κούβα, εξασφάλισε τέταρτη συνεχόμενη θητεία στην 11η περιφέρεια της Νέας Υόρκης (Στάτεν Άιλαντ και νότιο Μπρούκλιν). Πώς κρατιέται μια Ρεπουμπλικανή σε μια πόλη που ψηφίζει Δημοκρατικούς σχεδόν από συνήθεια; Ίσως η κρητική ξεροκεφαλιά να εξάγεται τελικά καλύτερα από το ελαιόλαδο.
Η λίστα συνεχίζεται. Η Μάγκι Γκούντλαντερ (Αβδέλλα Γρεβενών) παίρνει δεύτερη θητεία στο Νιου Χάμσαϊρ. Ο Γκας Μπιλιράκης (Κάλυμνος), ο Μάικ Χαριδόπουλος και ο Τζίμι Πατρόνης κρατούν τις έδρες τους στη Φλόριντα. Η Ντίνα Τάιτους (Τρίκαλα) προηγείται καθαρά στη Νεβάδα. Στις πολιτείες, η Ελένη Κουναλάκη (Ρίζες Αρκαδίας), μέχρι σήμερα αντικυβερνήτρια της Καλιφόρνιας, παίρνει τα κλειδιά του Ταμείου της πολιτείας. Μιλάμε για μια οικονομία μεγαλύτερη από της Ελλάδας… μερικές φορές. Ο Αλέξι Γιαννούλιας παίρνει δεύτερη θητεία ως Secretary of State στο Ιλινόις και η Νταϊάνα Ντιζόγκλιο επανεκλέγεται ελέγκτρια στη Μασαχουσέτη.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι δεν πρόκειται για «κομματικό» ρεύμα. Υπάρχουν Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί, προοδευτικοί και συντηρητικοί. Η ομογένεια δεν ψηφίζει ως μπλοκ. Χτίζει παρουσία και στις δύο όχθες, και αυτό είναι το πραγματικό της χαρτί όταν στο τραπέζι μπαίνουν η Κύπρος, η Ανατολική Μεσόγειος και η Άγκυρα.
Και εδώ μπαίνει στη συζήτηση η Αθήνα.
Η ελληνική πολιτεία ανακαλύπτει την ομογένεια κάθε 25η Μαρτίου στον Λευκό Οίκο και την ξεχνά μέχρι την επόμενη.
Ετοιμάστε λοιπόν τα εισιτήρια. Σε λίγο οι δικοί μας θα πετάξουν στη Νέα Υόρκη για τη φωτογραφία με την «πατριώτισσα», με χαμόγελα, χειραψίες και το απαραίτητο «είμαστε περήφανοι».
Ας κρατήσουν όμως και σημειώσεις. Στην Αμερική ένας «-άκης» μπαίνει στο Κογκρέσο με ψήφους. Στην Ελλάδα, για να μπει κάπου, συνήθως χρειάζεται και… κουμπάρο. Εκεί οι έδρες κερδίζονται. Εδώ, όλο και πιο συχνά, κληρονομούνται.
