Μετά την Ουγγαρία, τη Σερβία και τη Βραζιλία, ήρθε η σειρά της Αμερικής. Οι Δημοκρατικοί πήραν Βουλή και Γερουσία, ακόμη και στο Τέξας. Τι μαύρισαν οι Αμερικανοί, ποιους ψήφισαν και γιατί η ήττα του Τραμπ αφορά και την Αθήνα…
Χθες γράφαμε ότι οι κάλπες έχουν την κακή συνήθεια να διαψεύδουν τους προφήτες. Δεν περιμέναμε να επιβεβαιωθούμε τόσο γρήγορα…
Μετά τον Ορμπάν που παρέδωσε τα κλειδιά τον Απρίλιο, τον Βούτσιτς που ηττήθηκε από ένα κίνημα των αμφιθεάτρων και τον Λούλα που έστειλε ξανά σπίτι τους Μπολσονάρο, η ίδια η «μητρόπολη» του τραμπισμού είπε το δικό της «φτάνει».
Και δεν το είπε ψιθυριστά. Οι Δημοκρατικοί πήραν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων, εκμεταλλευόμενοι την ιστορικά χαμηλή δημοτικότητα του Τραμπ. Κέρδισαν επτά έδρες της Γερουσίας από τους Ρεπουμπλικανούς, σε Οχάιο, Αϊόβα, Νότια Καρολίνα, Μέιν, Βόρεια Καρολίνα, Κάνσας και Τέξας.
Ναι, στο Τέξας, που δεν είχε στείλει Δημοκρατικό στη Γερουσία από το 1988. Στη Βουλή, η καταμέτρηση συνεχίζεται, αλλά η νέα πλειοψηφία προμηνύεται πολύ πιο άνετη από τις τέσσερις έδρες με τις οποίες κυβερνούσαν μέχρι χθες οι Ρεπουμπλικανοί.
Ο ίδιος, τουλάχιστον, δεν φώναξε «νοθεία». Δήλωσε πρόθυμος να δεχτεί το αποτέλεσμα και να συνεργαστεί με τους αντιπάλους του, αν και φρόντισε να μας πει ότι αν ήταν ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο θα σάρωνε. Πρόοδος, θα πει κανείς, σε σχέση με τον Μπολσονάρο…
Μόνο που την προηγούμενη μέρα μιλούσε για προληπτικές χάριτες σε συνεργάτες και συμμάχους, αν οι Δημοκρατικοί έπαιρναν το Κογκρέσο. Όποιος ετοιμάζει χάριτες, κάτι ξέρει…
Τι μαύρισαν οι Αμερικανοί;
Όχι κάποια «ιδεολογία». Μαύρισαν το καλάθι του supermarket. Δύο στους τρεις ψηφοφόρους χρέωσαν στον Τραμπ τις υψηλές τιμές, ενώ για τα δεινά τους έδειξαν τους δασμούς, τον πόλεμο στο Ιράν και την ανεκπλήρωτη υπόσχεση ότι θα έπεφταν οι τιμές.
Όταν το «είμαι ισχυρός» δεν γεμίζει το ψυγείο, η ισχύς ξεφουσκώνει.
Κανόνας που ισχύει παντού (σχεδόν παντού γιατί υπάρχει και η Ελλάδα που ακόμα περιμένει τον Μητσοτάκη να τα φτιάξ ούλα).
Και ποιους ψήφισαν;
Εδώ είναι το πιο απολαυστικό για όσους μας τρόμαζαν επί χρόνια με το σκιάχτρο του «woke». Στο Μίσιγκαν, ο προοδευτικός Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής της Αμερικής. Στο Νιου Χάμσαϊρ, το ελληνικό άρωμα της βραδιάς: ο Κρις Πάππας γίνεται ο πρώτος Ελληνοαμερικανός γερουσιαστής ύστερα από 13 χρόνια και ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος άνδρας που εκλέγεται στη Γερουσία. Ο ίδιος, δισέγγονος Ελλήνων μεταναστών, είχε ηγηθεί της αντίδρασης στη Βουλή κατά της επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.
Ας το σκεφτούν λίγο όσοι εδώ γελούσαν με τις «ταυτοτικές» υποψηφιότητες: ο πιο χρήσιμος φίλος της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον είναι ακριβώς αυτό που εκείνοι κορόιδευαν…
Ας μη βιαστούμε όμως να ανάψουμε πυροτεχνήματα. Πολλοί ψηφοφόροι δεν συμπαθούν ούτε τους Δημοκρατικούς, και το προβάδισμά τους στην οικονομία είναι μάλλον ισχνό. Έδωσαν ψήφο τιμωρίας, όχι λευκή επιταγή.
Τι σημαίνει αυτό για τον υπόλοιπο κόσμο;
Ότι ο Τραμπ δεν θα κυβερνά πια με διατάγματα και χωρίς λογοδοσία. Οι ψηφοφόροι ζήτησαν ξεκάθαρα περισσότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο. Στην Τεχεράνη διάβασαν το αποτέλεσμα ως «όχι στον πόλεμο», ενώ στην Ευρώπη ως επίπληξη προς τον Τραμπ.
Για μια Ευρώπη που έζησε δύο χρόνια ανάμεσα σε δασμούς και εκβιασμούς, είναι μια ανάσα. Για την Ελλάδα, ένα Κογκρέσο πιο «σφιχτό» απέναντι στην Άγκυρα είναι καλά νέα.
Και ο Μητσοτάκης;
Όσοι στην Αθήνα έπαιζαν στο διπλό ταμπλό, με βιτρίνα ευρωπαϊκή και ρητορική δανεισμένη από τη Φλόριντα, ας κοιτάξουν τον χάρτη.
Το «δεν υπάρχει εναλλακτική» έχασε στη Βουδαπέστη, στο Βελιγράδι, στη Μπραζίλια, και τώρα στο Τέξας. Μήπως ήρθε η ώρα να χάσει και το «Μητσοτάκης ή χάος»;
Εμείς εδώ στην Κρήτη, με τη Σούδα να θυμίζει κάθε μέρα πόσο κοντά μας είναι η Ουάσιγκτον, το καταλαβαίνουμε καλά: όταν αλλάζει ο άνεμος εκεί, κάποια στιγμή φτάνει και ως εδώ…
