Τα portals ρωτούσαν επί μήνες πότε θα ανεξαρτητοποιηθεί ο Χάρης. Κι αν, όμως, σχεδίαζε ήδη κάτι πολύ πιο μακροπρόθεσμο; Αν μένει βουλευτής όχι για το έδρανο, αλλά για να χτυπήσει αύριο πιο ψηλά; Μήπως γι’ αυτό στην «Πλατεία Ελευθερίας» βιάζονται να τον «εξουδετερώσουν» τώρα, όσο είναι νωρίς;
Μήνες τώρα έκανα χάζι τα τοπικά portals που έπαιζαν το ίδιο τροπάρι: «Πότε θα ανεξαρτητοποιηθεί ο Χάρης; Πότε θα ανεξαρτητοποιηθεί ο Χάρης;». Ε, ανεξαρτητοποιήθηκε. Και μόλις το χώνεψαν, ανακάλυψαν κιόλας πως ο Μαμουλάκης είναι ο κακός… «μπαμπούλας» που τρομάζει τάχα μου κάθε επίδοξο υποψήφιο της ΕΛΑΣ στο Ηράκλειο. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Αυτοί, όχι εμείς, εμείς όταν γράφουμε, γράφουμε, δεν κάνουμε κουτσομπολιό για να περάσει η ώρα.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι άλλο. Μήπως ο Χάρης δεν ψήνεται και τόσο για βουλευτικό έδρανο ξανά, αλλά για κάτι άλλο; Και όχι, δεν μιλάμε για τον Δήμο Ηρακλείου, όπως γράφτηκε πολλές φορές με τρόπο που θύμιζε περισσότερο στοχευμένη φημολογία παρά αθώα είδηση. Ούτε και για τον… Κρουσώνα, που είχαν γράψει και κάποιοι άλλοι ακόμα πιο κακεντρεχείς, σύμφωνα με τους οποίους δύσκολα -λέει- θα τα κατάφερνε και εκεί.
Αν ο Χάρης ήθελε τον Δήμο Ηρακλείου, άνετα θα το είχε δουλέψει αυτό και θα το είχε καταφέρει. Μήπως, λοιπόν, η στόχευση του είναι για πιο… ψηλά;
Μήπως, δηλαδή, ο Χάρης κοιτάζει προς την «Πλατεία Ελευθερίας»;
Ανοίγω παρένθεση, για το Μαλεβίζι μαθαίνω πως ράβει δημοτικό κουστούμι νέος παίκτης, με ό,τι ευλογίες, λέγεται, απολαμβάνει από τον Σταύρο της καρδιάς μας. Και δεν δουλεύεται μόνο το κουστούμι, δουλεύεται, λέει, κι ολόκληρη ανανέωση εικόνας, πολιτικής, εννοείται. Γιατί στην αυτοδιοίκηση δεν φτάνει να σου πέφτει καλά το σακάκι, πρέπει να «δείχνεις» και φρέσκος, από την κορυφή ως τα νύχια. Και βέβαια η συνολική δουλειά πάντα χτίζεται δήμο-δήμο, κουστούμι το κουστούμι. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζουμε με τις περιπέτειες του Χάρη στην αναζήτηση του πολύτιμου «one piece» του.
Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον, γιατί όταν κάποιος κοιτάζει ψηλά, κάποιοι άλλοι φαίνεται να «τρέμουν» και δεν το κρύβουν. Μήπως ο εδώ και χρόνια θαμώνας εκείνης της θέσης, μαζί με τον ακριβώς από κάτω του, που περιμένει καρτερικά το «δαχτυλίδι», έχουν θορυβηθεί και κάνουν εδώ και καιρό τα πολιτικά… «κουμάντα» τους, για να βγάλουν τον Χάρη Μαμουλάκη εκτός κάδρου;
Και το άκρως εντυπωσιακό: μήπως στήνουν το «παιχνίδι» τους με τη βοήθεια ενός, για ακόμα μια φορά, εντελώς «αχάμπαρου» Τσίπρα; Δεν ξέρω, ρωτάω…
Και προσοχή: δεν είμαστε εμείς που ανακαλύψαμε τώρα, καθυστερημένα, ότι η καρέκλα της Περιφέρειας τραβάει μνηστήρες. Θυμίζω ότι, εδώ στο cretanews, είχαμε πιάσει πρώτοι πως και ο Λευτέρης Αυγενάκης δεχόταν «άτυπες» κρούσεις να κατέβει για Περιφερειάρχης Κρήτης, τότε που κοίταζε (μπορεί να κοιτάζει ακόμα) με πονηρό μάτι προς την «Πλατεία Ελευθερίας».
Διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις, βεβαίως, λίγο αργότερα φρόντισε να βάλει «φρένο»: «Περιφερειάρχη Κρήτης έχουμε, και είναι ο Σταύρος Αρναουτάκης. Διατηρούμε άριστη συνεργασία, με αμοιβαίο σεβασμό, και συνεχίζουμε να δουλεύουμε από κοινού για το καλό της Κρήτης και των συμπολιτών μας».
Όταν όμως ο ίδιος ο Αρναουτάκης δεν χάνει ευκαιρία να του πετάει τις μπηχτές του, ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του. Χαρακτηριστικό, πρόσφατο παράδειγμα η αντιπαράθεσή τους για τη Γεωργική Σχολή Μεσαράς, όπου ο Αρναουτάκης άφησε σαφείς αιχμές για έλλειψη ενημέρωσης και για «κινήσεις που αφορούν λίγους».
Πόσοι, αλήθεια, στριμώχνονται γύρω από αυτή την καρέκλα;
Πάμε πίσω στον Χάρη. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο Μαμουλάκης έχει μεν ανεξαρτητοποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει όμως ανεξάρτητος βουλευτής, δεν έχει προσχωρήσει ακόμα επισήμως στο νέο κόμμα του Τσίπρα.
Κι αν εμείς το θεωρούμε δεδομένο ότι εκεί θα καταλήξει, τότε γιατί δεν παραιτείται και από βουλευτής, να πάει μια ώρα αρχύτερα; Δεν φοβάται μήπως, όσο την ψήνει την «έκπληξη», στο τέλος αυτή καεί εντελώς; Μαζί και το ενδιαφέρον του κόσμου.
Ή μήπως -κι εδώ είναι το ψητό- ο Χάρης θέλει ακριβώς να ξαναβγεί βουλευτής, όχι για το έδρανο αυτό καθαυτό, αλλά για να μείνει μέσα στο παιχνίδι; Να μείνει δηλαδή στα πράγματα, ώστε αύριο-μεθαύριο (το 2033; ή και νωρίτερα, αν προκύψει κάτι στο ενδιάμεσο;) να διεκδικήσει τη θέση ψηλά ως ένας υπολογίσιμος αντίπαλος.
Κι αν αυτό είναι το σχέδιο, τότε όλα μπαίνουν στη θέση τους: γι’ αυτό ίσως και η «Πλατεία Ελευθερίας» να δείχνει τόσο ανήσυχη με μια «υποψηφιότητα», που ούτε καν έχει ανακοινωθεί. Και που μπορεί και ποτέ να μην ανακοινωθεί. Όπως και να χει, επειδή δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη του, «τρέχουν» τώρα για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους -και την καρέκλα τους- μετά. Γιατί έναν αντίπαλο τον σταματάς πιο εύκολα στην αφετηρία, παρά στην ευθεία…
Ή, να είμαστε και δίκαιοι, μπορεί να μην υπάρχει κανένα «μακρύ παιχνίδι», μπορεί ο Χάρης απλώς να θέλει να παραμείνει βουλευτής, χωρίς δεύτερη ατζέντα και χωρίς κρυφό «one piece», κι όλα τα υπόλοιπα να είναι σενάρια που φτιάχνουμε εμείς οι υπόλοιποι επειδή μας αρέσει το θέαμα και ακονίζουμε τα «κατάνα» μας για την προεκλογική κούρσα.
Κι όμως, ακόμα κι έτσι, το ερώτημα μένει: αν δεν τρέχει τίποτα, γιατί κάποιοι κινούνται σαν να τρέχει;
Θα μπορούσα να ρωτήσω κι άλλα, όμως προς το παρόν το αφήνω εδώ. Αφήνω μαζί και μια φωτογραφία κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Το μόνο που θα πω είναι ότι στην φωτογραφία βλέπετε τους δυο από τους τρεις «σίγουρους» υποψήφιους με την ΕΛΑΣ. Ο τρίτος «σίγουρος», που δεν είναι στην φωτογραφία, μπορεί να μην είναι σίγουρος τελικά ούτε και στο ψηφοδέλτιο.
Και να θυμάστε στην πολιτική το μακρύ παιχνίδι το κερδίζει όποιος αντέχει στον χρόνο, κι αν ο Χάρης παίζει ακριβώς αυτό, τότε κάποιοι έχουν κάθε λόγο να θέλουν να του τελειώσουν το παιχνίδι πριν καλά καλά αρχίσει. Αυτά για την ώρα…
Υ.Γ. Όσοι απορήσατε με το «one piece»: πρόκειται για τον θρυλικό θησαυρό ενός πασίγνωστου ιαπωνικού anime (που τρεντάρει και στο Netflix), το έπαθλο που κυνηγάει ένας σωρός επίδοξων για χρόνια και που τελικά το φτάνει μόνο όποιος αντέχει στη διαδρομή. Δηλαδή, ακριβώς, όποιος παίζει το μακρύ παιχνίδι…
