Η Ντόρα με το μοβ φόρεμα πήγε στα αποκαΐδια του Ρεθύμνου και είπε το κλασικό: «Θα ξαναχτίσουμε τα σπίτια, θα ξαναφτιάξουμε τις επιχειρήσεις, θα ξαναφυτέψουμε τις ελιές». Εύκολα το λες όταν έχεις δεκάδες σπίτια. Για τον 70χρονο που έχασε ό,τι έχτιζε μια ζωή, για τον αγρότη που βλέπει δέκα χρόνια δουλειάς να γίνονται στάχτη, είναι απλώς άλλη μια πολιτική κοροϊδία…
«Είμαστε εδώ! Θα ξαναχτίσουμε τα σπίτια, θα ξαναφτιάξουμε τις επιχειρήσεις, θα ξαναφυτέψουμε τις ελιές».
Τα παραπάνω είπε η Ντόρα Μπακογιάννη με το μοβ φόρεμα, όταν αποφάσισε να επισκεφθεί εκ των υστέρων τα αποκαΐδια του Αγίου Βασιλείου και του Κουρταλιώτη.
Μετά τις φωτιές. Μετά τους δύο νεκρούς πυροσβέστες. Μετά τις χιλιάδες στρέμματα που έγιναν στάχτη.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανέντιμο από τον ανάλγητο πολιτικό και τη δακρύβρεχτη συμπόνια του…
Να λες σ’ αυτόν που κάηκε το σπίτι του στα 70 του, στον επιχειρηματία που έχασε το μαγαζί πέντε χρόνια πριν τη σύνταξη, στον αγρότη που κάθε χρόνο πάσχιζε να βγάλει τα προς το ζην από τη γη του: «Θα τα ξαναφτιάξουμε».
Σαν να μιλάς σε παιδάκι που του έσπασαν το παιχνίδι…
Το επιτελικό κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη -αυτού που διαθέτει δεκάδες ακίνητα- φαίνεται να πιστεύει ότι η ζωή των άλλων λειτουργεί με την ίδια ευκολία που λειτουργεί η δική του.
- Ότι ένα σπίτι είναι απλά ντουβάρια.
- Ότι μια ελιά φυτρώνει σε μια σεζόν.
- Ότι οι αναμνήσεις ξαναχτίζονται με επιταγές και ανούσια δελτία Τύπου.
Μια ελιά χρειάζεται 7 με 10 χρόνια για να φτάσει σε πλήρη παραγωγή. Όταν καίγεται, καίγονται δέκα χρόνια ζωής. Και μαζί της καίγονται τα Αυγουστιάτικα μεσημέρια, τα γλέντια στην αυλή, τα παιδικά τρεξίματα, η μυρωδιά της κουζίνας της μάνας.
- Αυτά δεν ξαναφυτεύονται.
- Αυτά δεν ξαναγίνονται.
Το ίδιο «θα ξαναχτίσουμε» ακούστηκε και στο Αρκαλοχώρι. Πέντε χρόνια μετά, άνθρωποι ζουν ακόμη σε κοντέινερ, κίτρινα σπίτια παραμένουν ακατοίκητα και η γραφειοκρατία τρώει χρόνο και ελπίδα.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η Κρήτη καίγεται ή τρέμει…
Διπλή φωτιά στον Άγιο Βασίλειο και τον Κουρταλιώτη μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς ουσιαστικό σχέδιο πρόληψης.
Και μετά έρχεται η «θεία από το Σικάγο» να μοιράσει λίγα «ντόλαρς» λίγο πριν τις κάλπες. Και έκλεισε το story με πολύ λιβάνισμα και από τα τοπικά ΜΜΕ…
Τα σπίτια δεν ξαναγίνονται για όσους είναι μεροδούλι-μεροφάι. Εδώ ο μισθός τελειώνει πριν καν τελειώσει ο μήνας. Η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για θεμέλια. Και ο χρόνος που περνάει δεν γυρίζει πίσω.
Ποια σπίτια λοιπόν «θα ξαναχτίσουμε…»;
Κόψτε λοιπόν την κοροϊδία. Ο θρήνος δεν είναι ευκαιρία για φωτογραφίες και υποσχέσεις. Είναι θρήνος. Και το επίσημο κράτος οφείλει να τον αντιμετωπίζει ως τέτοιο, όχι ως μια ακόμα ευκαιρία για προεκλογικά σποτ…
