Ο Πάνος Ρούτσι έγινε το φως που νίκησε το σκοτάδι και ανοίγει το δρόμο ο οποίος θα ξετυλίξει για τα καλά το κουβάρι της συγκάλυψης του μεγαλύτερου κυβερνητικού εγκλήματος στην χώρα!!!
Μια οδυνηρή διαπίστωση πρέπει να έκανε ο πρωθυπουργός κατά τους χειρισμούς του στην υπόθεση της απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι.
Κι αυτή δεν είναι άλλη από το ότι ο έλεγχος της δικαιοσύνης δεν του εξασφαλίζει παντού νίκες.
Και δεν του εξασφαλίζει γιατί υπάρχουν φορές που η κοινωνία έχει μεγαλύτερη δύναμη στα χέρια της και μπορεί να βάλει στην μπάντα τις αδικίες της δικαιοσύνης.
Και ο τρόπος που η κυβέρνηση διαχειρίστηκε την υπόθεση Ρούτσι, γιατί αυτή κινούσε και τα νήματα της δικαιοσύνης, ήταν τόσο λανθασμένος και υποβολιμαίος που η κοινωνική πίεση ακύρωσε το επιδιωκόμενο από το Μητσοτάκη αποτέλεσμα.
Κι όταν πέρα από την κοινωνία άρχισαν και τα ίδια τα στελέχη της κυβέρνησης να κατακρίνουν τους χειρισμούς στο δίκαιο αίτημα ενός πατέρα που έχασε το παιδί του στο έγκλημα των Τεμπών και δεν ήξερε καν αν αυτό που έθαψε ήταν ο γιος του, κι αν κάηκε κι από τι το σπλάχνο του, τότε ο δρόμος για το Μητσοτάκη ήταν χωρίς επιστροφή.
Μια τόσο απλή και ανθρώπινη υπόθεση έγινε για τον πρωθυπουργό μαρτυρία ενοχής και απόδειξη συγκάλυψης υποχρεώνοντας τον να δώσει το πράσινο φως στην μόνο κατ΄ όνομα δικαιοσύνη, να εγκρίνει την άδεια εκταφής και υποβολής σε τοξικολογικές εξετάσεις της σορού του γιου του Πάνου Ρούτσι.
Ο Πάνος Ρούτσι με τη δύναμη που του έδωσε το αίμα που χύθηκε άδικα, όχι μόνο του παιδιού του αλλά και των άλλων 56 θυμάτων των Τεμπών, έγινε ο Δαβίδ που νίκησε τον Γολιάθ, έγινε το φως που νίκησε το σκοτάδι και ανοίγει το δρόμο ο οποίος θα ξετυλίξει για τα καλά το κουβάρι της συγκάλυψης του μεγαλύτερου κυβερνητικού εγκλήματος στην χώρα.
