Το καλωσόρισμα καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και το «ευχαριστώ» για την επιλογή του μαγαζιού δεν είναι ουδέτερη φιλοξενία. Η δημόσια παρουσία διαμορφώνει όρια. Η δεξιοτεχνία δεν αρκεί για τον τίτλο του καλλιτέχνη, όταν η στάση νομιμοποιεί πρόσωπα της Χρυσής Αυγής. Δεν υπάρχει συμψηφισμός τέχνης και ηθικής.
Αναφορικά με το σχετικό καλωσόρισμα του Γονίδη στον Κασιδιάρη και το «ευχαριστώ» του «καλλιτέχνη» για την επιλογή ενός ανθρώπου που έχει καταδικαστεί για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης να γιορτάσει την αποφυλάκισή του στο μαγαζί όπου εμφανίζεται, θέλω να πω κάτι που έχω πει και στο παρελθόν, π.χ και για τον Νότη Σφακιανάκη.
Για να ονομάζεται κάποιος καλλιτέχνης, δεν αρκεί να είναι απλώς καλός σε αυτό που κάνει.
Ο καλλιτέχνης έχει δημόσιο λόγο. Επηρεάζει. Διαμορφώνει απόψεις. Έχει, θέλει δεν θέλει, ένα ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα. Και ακριβώς γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, κουβαλά και μια ευθύνη μεγαλύτερη από αυτή ενός ανθρώπου που ασκεί απλώς ένα επάγγελμα.
Μπορεί κάποιος να είναι εξαιρετικός τραγουδιστής, σπουδαίος ηθοποιός, κορυφαίος σκηνοθέτης. Αυτό όμως δεν τον καθιστά αυτομάτως και καλλιτέχνη με την ουσιαστική έννοια του όρου.
Για μένα, όταν ένας άνθρωπος που έχει δημόσιο βήμα επιλέγει να στηρίζει με τη στάση, τα λόγια ή τη δημόσια παρουσία του τον φασισμό, την ακροδεξιά ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόσωπα που έχουν συνδεθεί δικαστικά με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, απλά τελειώνει.
Δεν με ενδιαφέρει πόσο καλός είναι στη δουλειά του. Τέλος.
Όπως για παράδειγμα δεν με ενδιαφέρει πόσο σπουδαίος θεωρείται ένας σκηνοθέτης, όταν έχει καταδικαστεί για βιασμούς ανηλίκων.
Ο Λιγνάδης μπορεί να θεωρείται από κάποιους κορυφαίος θεατρικός σκηνοθέτης.
Βίαζε παιδιά.
END OF STORY.
Δεν υπάρχει «ναι μεν, αλλά».
Δεν υπάρχει «είναι μεγάλος καλλιτέχνης, όμως…».
Δεν υπάρχει συμψηφισμός της τέχνης με την ηθική. Γιατί η τέχνη δεν είναι μόνο αυτό που δημιουργείς. Είναι και αυτό που επιλέγεις να υπηρετείς, να νομιμοποιείς και να κάνεις να φαίνεται αποδεκτό.
Και κάπου εκεί, για μένα, τελειώνει η κουβέντα.
