Ορμπάν τον Απρίλιο, Βούτσιτς τον Οκτώβριο, Μπολσονάρο ξανά εκτός. Ο «ανίκητος» τραμπισμός μαζεύει ήττες, την ώρα που η Αμερική ψηφίζει. Κι όσοι εδώ έβλεπαν στους «ισχυρούς άνδρες» το μέλλον, καλά θα κάνουν να ξαναδιαβάσουν Ιστορία…
Υπήρξε μια εποχή, όχι και πολύ μακρινή, που μας εξηγούσαν με ύφος καθηγητή ότι το μέλλον ανήκει στους «ισχυρούς άνδρες». Σε ηγέτες που μιλούν απλά, χτυπούν το χέρι στο τραπέζι, βάζουν τους δικαστές στη θέση τους και τα ΜΜΕ στο συρτάρι. Τραμπ, Ορμπάν, Βούτσιτς, Μπολσονάρο. Μια νέα διεθνής «κανονικότητα», μας έλεγαν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, μας έλεγαν.
Έλα όμως που οι κάλπες έχουν την κακή συνήθεια να διαψεύδουν τους προφήτες.
- Τον Απρίλιο ο Ορμπάν παρέδωσε τα κλειδιά μετά από 16 χρόνια. Το κόμμα του Πέτερ Μάγιαρ πήρε πλειοψηφία δύο τρίτων.
- Πριν από λίγες μέρες ο Βούτσιτς παραδέχθηκε την ήττα του από ένα κίνημα που ξεκίνησε μέσα στα αμφιθέατρα και σήμερα κερδίζει εκλογές.
- Στη Βραζιλία ο Λούλα πήρε τέταρτη θητεία. Ο Φλάβιο Μπολσονάρο, αντί να δεχτεί το αποτέλεσμα, ζητά ακύρωση και, σύμφωνα με δημοσιεύματα, πήρε τον δρόμο για τις ΗΠΑ.
Κλασικό: όταν χάνεις, φταίει η κάλπη.
Και σήμερα ψηφίζει η ίδια η Αμερική. Οι ενδιάμεσες εκλογές θα δείξουν αν οι ρωγμές φτάνουν ως τα θεμέλια του Λευκού Οίκου.
Ας μη βιαστούμε για πανηγύρια.
Οι νικητές έχουν πολλά να αποδείξουν, και η ρητορική της άκρας δεξιάς δεν εξαφανίζεται σε ένα εκλογικό βράδυ. Το μήνυμα όμως είναι σαφές.
Καμία εξουσία δεν είναι αιώνια, όσες τηλεοράσεις κι αν ελέγχει. Οι λαοί ανέχονται πολλά, αλλά όχι για πάντα. Και η νέα γενιά, αυτή που της λέμε συνεχώς είτε να «προσαρμοστεί» είτε να φύγει, αποδεικνύει ότι μπορεί και να κάνει ανατροπές.
Όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν «μάθημα» και για τα δικά μας πολιτικά τεκταινόμενα. Για όσους στην Αθήνα, και όχι μόνο, αντέγραφαν ρητορική από τη Βουδαπέστη και τη Φλόριντα, πιστεύοντας ότι έτσι κερδίζονται οι εποχές.
Και για εμάς εδώ στην Κρήτη, που βλέπουμε τα παιδιά μας να παίρνουν το πλοίο ή το αεροπλάνο και ακούμε ότι «δεν γίνεται αλλιώς», ή το άλλο «Μητσοτάκης ή Χάος».
Γίνεται. Η Ιστορία δεν έχει γραμμένο ακόμα το τελευταίο κεφάλαιο. Και αυτό το κεφάλαιο σίγουρα δεν το γράφουν οι «ισχυροί άνδρες».
