Μπλούζα της καταδικασμένης εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, απειλές, μπουκάλια, ένα παιδί χτυπημένο στο κεφάλι. Και ποιος ενοχλήθηκε; Όχι από τη βία, αλλά από την ΕΛΜΕ που την κατήγγειλε! «Δημοκρατία δεν έχουμε;» ρωτούν ανώνυμα. Έχουμε. Μέχρι πότε, αν σωπαίνουμε;
Ας τα πάρουμε με τη σειρά, γιατί η σειρά λέει πολλά.
Σε σχολικό συγκρότημα του Ρεθύμνου, σύμφωνα με την καταγγελία της ΕΛΜΕ, ένας μαθητής κυκλοφορεί με μπλούζα της Χρυσής Αυγής. Απειλεί παιδιά του διπλανού σχολείου: «θα σε βρω έξω και θα σου σπάσω τα κόκαλα». Μετά, με παρέα, πετάνε μπουκάλια. Ένα παιδί χτυπιέται στο κεφάλι.
Η ΕΛΜΕ βγάζει ανακοίνωση. Και τότε ξυπνάει ο «ευαίσθητος πολίτης». Όχι για το παιδί με το χτυπημένο κεφάλι. Για τους καθηγητές. Τηλεφωνεί ανώνυμα στον πρόεδρο της ΕΛΜΕ και ρωτά: «Δημοκρατία δεν έχουμε;». Σε ραδιοφωνική εκπομπή, άλλος ακροατής βιάζεται να θυμίσει «και τον φασισμό των αριστερών».
Ας τα ξεκαθαρίσουμε λοιπόν.
Η Χρυσή Αυγή δεν είναι «άποψη». Στις 4 Μαρτίου 2026 το Εφετείο την έκρινε, ομόφωνα και σε δεύτερο βαθμό, εγκληματική οργάνωση. Με δολοφονία, με τάγματα εφόδου, με ναζιστική ιεραρχία. Η μπλούζα της δεν είναι μόδα. Είναι ένα σύμβολο. Και όταν το σκοτεινό αυτό σύμβολο αυτό συνοδεύεται από το «θα σου σπάσω τα κόκαλα», δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει.
Δημοκρατία δεν είναι ανοχή σε όσους θέλουν να την καταργήσουν. Είναι ακριβώς το αντίθετο: η άρνηση να τους χαρίσει το πεδίο. Και το σχολείο είναι το πρώτο πεδίο.
Όσο για τη θεωρία των «δύο άκρων», η εκπαιδευτική κοινότητα έχει τη δική της μνήμη. Λέγεται Νίκος Τεμπονέρας. Καθηγητής, δολοφονημένος στην Πάτρα το 1991, μέσα σε μαθητική κατάληψη, από τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας. Ας τη θυμούνται όσοι βιάζονται να μοιράσουν ευθύνες «εξίσου».
Κάποιοι, ακόμα και εκπαιδευτικοί, ρωτούν γιατί να βγει προς τα έξω η καταγγελία για το περιστατικό με τον μαθητή αυτό με την μπλούζα της καταδικασμένης Χρυσής Αυγής.
Γιατί η σιωπή δεν προστάτευσε ποτέ κανένα παιδί. Ούτε αυτό που χτυπήθηκε, ούτε εκείνο που φόρεσε τη μπλούζα. Να γιατί.
Γιατί εδώ είναι και το πιο δύσκολο: ο μαθητής αυτός δεν γεννήθηκε με μπλούζα της Χρυσής Αυγής. Κάποιος του την έδωσε. Κάποιος του είπε ότι είναι «μαγκιά». Η ΕΛΜΕ ζητά και παιδαγωγική παρέμβαση, όχι μόνο τιμωρία. Σωστά.
Το παιδί πρέπει να το διεκδικήσουμε. Τους «δασκάλους» του, όχι.
Ναι, κύριε ανώνυμε, δημοκρατία έχουμε. Και η δημοκρατία δεν ζητάει άδεια από τον φασισμό για να του απαντήσει. Του απαντάει.
Με καθηγητές που δεν σκύβουν το κεφάλι, με γονείς που στέκονται δίπλα στα παιδιά τους, με σχολεία που δεν κάνουν πίσω.
Έτσι τσακίζεται ο φασισμός: όχι στα λόγια, στην πράξη. Στο προαύλιο, στην τάξη, στον δρόμο. Επώνυμα.
