Το 2019 χαρακτήριζε «ιστορική» την ψήφιση των ποινικών κωδίκων και καλούσε όλη τη Βουλή να τους υπερψηφίσει. Σήμερα μιλά για «εξυπηρετήσεις» και απειλεί με συνομιλίες που κρατά στο συρτάρι. Η ΝΔ ξέχασε το δικό της «ακαταδίωκτο» και ο Τσίπρας τη δική του βιασύνη. Όλοι ξέρουν. Κανείς δεν μιλά.
Στην ελληνική πολιτική η μνήμη λειτουργεί κατά παραγγελία. Η κόντρα για τους ποινικούς κώδικες του 2019 το αποδεικνύει. Τρεις πρωταγωνιστές έχουμε σε αυτό το story κι ο καθένας θυμάται μόνο όσα τον συμφέρουν.
Ο βουλευτής που ήταν «υπερήφανος»
Ιούνιος 2019. Ο Σταύρος Κοντονής έχει χάσει ήδη το υπουργείο Δικαιοσύνης. Παραμένει βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεβαίνει στο βήμα και μιλά για ψήφιση «ιστορικής σημασίας». Λέει ότι στις διατάξεις «δεν υπάρχει καμία σκιά». Αποκαλεί «καταχρηστικές» τις ενστάσεις της ΝΔ. Καλεί όλους τους βουλευτές να υπερψηφίσουν. Κλείνει λέγοντας ότι οι αλλαγές «πρέπει να μας κάνουν υπερήφανους».
Τα πρακτικά της Βουλής έμειναν ίδια. Ο κ. Κοντονής άλλαξε. Το 2020 δήλωνε ότι δεν είχε υπερψηφίσει τον κώδικα. Το 2021 και το 2022 κατέθετε σε εισαγγελέα για «ακραίο σημείο διαπλοκής» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την ολιγαρχία. Σήμερα μιλά για «εξυπηρετήσεις» σε τρεις εκκρεμείς δίκες. Στην ίδια συνέντευξη διευκρινίζει ότι δεν κατηγορεί κανέναν για δωροδοκία. Εξυπηρετήσεις χωρίς αντάλλαγμα λοιπόν… Πολιτική φιλανθρωπία;
Υπάρχει και η συνομιλία με τον Τσίπρα. Ο πρώην υπουργός τη κρατάει στην σκιά. Λέει ότι θα τη δημοσιοποιήσει μόνο αν τον «προκαλέσουν».
Αν η συνομιλία δείχνει κάτι σοβαρό, οι πολίτες πρέπει να τη μάθουν τώρα. Αν όμως δεν δείχνει τίποτα, η απειλή κάνει μόνο αχρείαστο θόρυβο.
Ας είμαστε δίκαιοι. Ο Κοντονής λέει ότι στην ίδια ομιλία ζήτησε να ισχύσουν οι κώδικες μετά από έξι ή τρεις μήνες, για να μη χαθούν δίκες. Ας το δεχτούμε. Τότε γιατί καλούσε όλη τη Βουλή να ψηφίσει έναν κώδικα που κατά τον ίδιο εξυπηρετούσε συγκεκριμένους ανθρώπους;
Η ΝΔ και το «ακαταδίωκτο»
Η ΝΔ δεν ψήφισε κατά στις 6 Ιουνίου 2019. Απλώς δεν συμμετείχε. Τον Ιούλιο πήρε την κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο τροποποίησε τον κώδικα. Στον ίδιο νόμο έβαλε διάταξη που επέτρεπε δίωξη για απιστία σε βάρος τράπεζας μόνο αν έκανε μήνυση η ίδια η τράπεζα. Οι εκκρεμείς υποθέσεις θα πήγαιναν στο αρχείο αν η τράπεζα δεν ζητούσε τη συνέχισή τους μέσα σε τέσσερις μήνες.
Τέσσερα χρόνια αργότερα ο υπουργός Δικαιοσύνης της ΝΔ, Γιώργος Φλωρίδης, έφερε νέες αλλαγές και δήλωσε ότι «σταματάει το ακαταδίωκτο των τραπεζικών στελεχών». Τη λέξη «ακαταδίωκτο» δεν την είπε η αντιπολίτευση. Την είπε υπουργός της ΝΔ για νόμο της ΝΔ!
Σήμερα ο πρωθυπουργός ρωτά «ποια γραμμάτια εξαργύρωσε» ο Τσίπρας. Ονόματα όμως δεν δίνει ούτε ο ίδιος. Η κυβέρνηση έχει την εξουσία εδώ και επτά χρόνια. Αν είχε στοιχεία, θα τα είχαμε δει.
Μήπως ο φάκελος του 2019 ανοίγει απλώς κάθε φορά που ο Τσίπρας ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις;
Ο Τσίπρας και τα δύο αδύναμα σημεία
Ο Τσίπρας ζητά «ονόματα και διευθύνσεις». Έχει δίκιο ότι η λάσπη χωρίς στοιχεία δεν είναι επιχείρημα.
Η δική του άμυνα όμως έχει δύο αδύναμα σημεία.
- Το πρώτο είναι η επιτροπή.
Λέει ότι τους κώδικες τους έγραψαν κορυφαίοι νομικοί. Το κείμενο το έγραψαν όντως οι επιτροπές. Τον χρόνο της ψήφισης όμως τον αποφάσισε η κυβέρνησή του. Τον Μάρτιο του 2019 το υπουργείο ζήτησε από τις επιτροπές να ξαναδούν επίμαχες διατάξεις, ανάμεσά τους και την ποινή για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Η πολιτική ηγεσία λοιπόν παρενέβη όπου ήθελε.
- Το δεύτερο είναι ο χρόνος.
Είχε ανακοινώσει εκλογές. Η Ένωση Εισαγγελέων προειδοποιούσε για παραγραφές υποθέσεων διαφθοράς και ζητούσε να αποσυρθούν τα νομοσχέδια. Η αντιπολίτευση είχε αποχωρήσει. Ο κώδικας πέρασε μόνο με ΣΥΡΙΖΑ και Ποτάμι, τέσσερις μέρες πριν την προκήρυξη των εκλογών.
Δεν χρειάζονται «γραμμάτια» για να δει κανείς ότι αυτό ήταν πολιτικό λάθος.
Ο Τσίπρας ζητά ονόματα από τον Μητσοτάκη. Από τον δικό του πρώην υπουργό γιατί δεν ζητά τη συνομιλία; Αν δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, του αρκεί μια φράση. «Δημοσίευσέ τη».
Και οι δίκες;
Τρεις πρωταγωνιστές με τρεις εκδοχές. Στη μέση μένουν οι τρεις δίκες που επηρεάστηκαν, χωρίς όνομα. Όποιος τις ξέρει ας τις πει.
Μέχρι τότε ο ποινικός κώδικας θα συνεχίσει να χρησιμεύει για αυτό που ξέρει καλύτερα η πολιτική μας… την επιλεκτική ανάγνωση.
