Άραγε ο Σταύρος της καρδιάς μας γνωρίζει τι γίνεται με τις προκηρύξεις στο “τσιφλίκι” του; Δεν έχουμε λεφτά για τους κοινούς θνητούς, αλλά έχουμε καρεκλίτσες για τα δικά μας παιδιά; Συμφωνεί μ’ αυτή την αναξιοκρατία;
Τι έφτασε πάλι στ αυτιά μας χρονιάρες μέρες και μας στεναχώρησε, όχι πως δεν το περιμέναμε και δεν το φανταζόμαστε αλλά αλλιώς είναι να το βλέπεις να γίνεται πράξη…
Πέρυσι το Γενάρη δεκάδες εργαζόμενοι με συμβάσεις στην Περιφέρεια Κρήτης έμειναν χωρίς δουλειά…
Ξέρετε τα γνωστά, δεν υπάρχει χρήμα, δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε όλους (παρά τις διαβεβαιώσεις στήριξης οι οποίες στο Δικαστήριο που έκαναν οι εργαζόμενοι έγιναν καπνός).
Κι αφού πέρασαν κάμποσοι μήνες και η σκόνη κατακάθισε μαθαίνουμε πως μια ομάδα εκλεκτών από τους συμβασιούχους με φωτογραφικές προκηρύξεις ξαναμπαίνει στη Περιφέρεια Κρήτης.
Και πως καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για φωτογραφικές προκηρύξεις;
Μα θέλει και ρώτημα όταν βλέπεις για μια ειδικότητα σε μια διεύθυνση να ζητούν πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με προαπαιτούμενο γνώση αγγλικής γλώσσας και στην ίδια ειδικότητα σε άλλη διεύθυνση τα αγγλικά να μην είναι αναγκαία;
Ποιος προσλαμβάνει τη σήμερον ημέρα πτυχιούχο τριτοβάθμιας χωρίς γνώση αγγλικών;
Μάλιστα μαθαίνουμε πως μια εκ των εκλεκτών, που με τέτοια προκήρυξη ξαναπερνά το κατώφλι της Περιφέρειας, είναι ανιψιά γνωστής Ηρακλειώτισσας που κάποτε πέρασε από μεγάλη καρέκλα του κτιρίου της Πλατείας Ελευθερίας.
Άραγε ο Σταύρος της καρδιάς μας γνωρίζει τι γίνεται εκεί μέσα με τις προκηρύξεις, συμφωνεί με την αναξιοκρατία;
Γιατί περί αναξιοκρατίας πρόκειται όταν δεν προσλαμβάνεις εργαζόμενους με κριτήριο τα προσόντα και τις ικανότητες τους αλλά επειδή είναι φίλοι, συγγενείς γνωστών κτλ.
