Σε μια χώρα όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη πανηγυρίζει για “οικονομικά θαύματα” και “ισχυρή ανάπτυξη”, η πραγματικότητα χτυπά σαν γροθιά στο στομάχι. Ωραίοι οι μακροοικονομικοί δείκτες του Κυριάκου αλλά… στην αγοραστική δύναμη κρύβεται η αλήθεια!!!
Η ενδιάμεση έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ για το 2024 αποκαλύπτει μια Ελλάδα που όχι μόνο απομακρύνεται από την Ευρώπη, αλλά έχει γίνει ο φτωχός συγγενής ακόμα και των Βαλκανίων.
Πίσω από τους εντυπωσιακούς μακροοικονομικούς δείκτες κρύβεται μια κοινωνία φτωχοποιημένων πολιτών, όπου η αγοραστική δύναμη έχει κατρακυλήσει σε επίπεδα ντροπής.
Τα νούμερα είναι αδιάψευστα και άκρως καταδικαστικά για την πολιτική της ΝΔ.
Ο μέσος ετήσιος μισθός σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS) έπεσε στο 59,1% του ευρωπαϊκού μέσου όρου το 2024, από 91,8% το 2009, μια κατάρρευση που δείχνει όχι σύγκλιση, αλλά απόκλιση από την ΕΕ.
Αλλά αυτό δεν είναι το πιο εξευτελιστικό, το πιο εξευτελιστικό είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα του Μητσοτάκη είναι πλέον ουραγός και στα Βαλκάνια!!!
Το μέσο ωρομίσθιο σε PPS ανέρχεται μόλις στα 11,3, ενώ στα βαλκανικά κράτη-μέλη φτάνει τα 18,1 και στην κεντρική Ευρώπη τα 15,3. Ακόμα και οι γείτονές μας, που κάποτε θεωρούσαμε “φτωχούς”, τώρα μας ξεπερνούν κατά πολύ.
Στον τομέα των υπηρεσιών, τη λεγόμενη “βαριά βιομηχανία” της Ελλάδας, οι Έλληνες εργαζόμενοι αμείβονται με μόλις το 56,5% των αποδοχών των Βαλκάνιων συναδέλφων τους σε όρους PPS. Στη βιομηχανία, η υστέρηση είναι εξίσου δραματική.
Αυτή η “ανάπτυξη” βασίζεται σε φτηνή εργασία και εξαθλίωση, με την υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως να θεσμοθετεί το 13ωρο, μια πολιτική που θα βαθύνει το χάσμα το 2026.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνείται να μεταρρυθμίσει ένα μοντέλο εξαρτημένο από την κατανάλωση (67,7% του ΑΕΠ, έναντι 51,1% στην ΕΕ), με επενδύσεις στραμμένες σε real estate αντί για παραγωγικούς τομείς.
Όπως λένε οι οικονομολόγοι: “Ένα εργοστάσιο χτίζει 100 σπίτια, αλλά 100 σπίτια δεν χτίζουν ένα εργοστάσιο”.
Το αποτέλεσμα; Ένα ΑΕΠ… φούσκα, διευρυμένο εμπορικό έλλειμμα και μηδενική πραγματική πρόοδος.
Οι κοινωνικές συνέπειες της «ανάπτυξης» Μητσοτάκη είναι κάτι περισσότερο από καταστροφικές…
Όχι δεν θέλουμε να είμαστε ισοπεδωτικοί στην κριτική μας, αλλά και πάλι τα νούμερα και τα στατιστικά δεν κάνουν λάθος.
Το 21% των μισθωτών ζει σε υλική στέρηση, ποσοστό πολύ υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο. Σχεδόν τα μισά νοικοκυριά με παιδιά (46,6%) αδυνατούν να πληρώσουν πάγιες υποχρεώσεις, 30 μονάδες πάνω από τον βαλκανικό μέσο!
Και η στέγαση; Μια θηλιά: Για τους φτωχότερους, απορροφά το 88,6% του εισοδήματος, έναντι ενός 27,8% στην Ευρώπη. Η διαφορά προφανώς εκτός από χαοτική φανερώνει και πόσο πολύ ηγείται η Ελλάδα του Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση παραμένει αμέτοχη, αφήνοντας ενοικιαστές και χαμηλόμισθους στην εξαθλίωση.
Αυτή η Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν είναι καθόλου “ισχυρή”, αλλά αδύναμη και διχασμένη. Η οικονομική μεγέθυνση ωφελεί λίγους, ενώ η πλειονότητα βυθίζεται στη φτώχεια.
Και μπορεί ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας αναζητά τον… «αντί-Μητσοτάκη», αλλά μήπως θα ήταν πιο σοφό να χωνέψουμε επιτέλους ότι σημασία δεν έχουν τα πρόσωπα αλλά οι πολιτικές;
Και τώρα είναι η ώρα για αλλαγή πολιτικής, πριν η χώρα γίνει οριστικά ο «φτωχός συγγενής» των Βαλκανίων…
