Ο Σύλλογος Κτηνοτρόφων Ηρακλείου αποφάσισε επ’ αόριστον κινητοποιήσεις. Παρά το δίκιο τους, ο αποκλεισμός του ΒΟΑΚ πλήττει αθώους πολίτες, μετατρέποντας τους δρόμους σε Οδύσσεια, την ίδια στιγμή που ο (μόνιμος πια) ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου, θα παραμένει παγερά αδιάφορος…
Αποφασίστηκε την Πέμπτη 30/10/25 από τον Σύλλογο Κτηνοτρόφων Ηρακλείου η επ’ αόριστον συνέχιση των κινητοποιήσεων που ξεκίνησαν την προηγούμενη μέρα, με μακριά σειρά αιτημάτων που αφορούν τον -όχι ακμάζοντα- κλάδο της ζωικής παραγωγής.
Οι παραγωγοί, μέσω του Συλλόγου τους, ζητούν χορήγηση ενισχύσεων βάσει παραγόμενου προϊόντος και ζωικού κεφαλαίου, de minimis αποζημίωση ανά κεφαλή ζώου για την πανώλη, κατώτερες εγγυημένες τιμές προϊόντων αλλά και εκπροσώπηση στη διαμόρφωση της νέας ΚΑΠ.
Ομολογουμένως, απολύτως εύλογα αιτήματα και ειδικά σε μια χώρα που -χρόνο με τον χρόνο- αφήνει τον πρωτογενή της τομέα να σβήνει για χάρη του εύκολου κέρδους του τουρισμού, καθιστώντας την οικονομία ολοένα και περισσότερο εξαρτημένη από τον ξένο παράγοντα.
Πέραν όμως από το δίκαιο των αιτημάτων, υπάρχει μια πολύ σκοτεινή πλευρά. Οι κτηνοτρόφοι, ακολουθώντας το παράδειγμα των συναδέλφων τους στην ηπειρωτική Ελλάδα, επιλέγουν την πρακτική του αποκλεισμού των εθνικών οδών σε μια ευαίσθητη νησιωτική περιοχή όπως η Κρήτη.
Όσο κι αν θέλουμε να αποφύγουμε τη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού και των συμψηφισμών, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι αυτή η μορφή διεκδίκησης, δεν μοιάζει με τις άλλες.
Καμία απεργία, καμία διαδήλωση και καμία συγκέντρωση, δεν πλήττει το κοινωνικό σύνολο στον βαθμό που το κάνει αυτός ο αποκλεισμός.
Η Κρήτη δεν είναι ηπειρωτική Ελλάδα. Δεν έχει τρένα ούτε και εναλλακτικές οδούς να κινηθεί κανείς. Αν κλείσεις τον εθνικό στο ύψος της παλιάς Διεύθυνσης ΚΤΕΟ ή του Κοκκίνη Χάνι, τότε μοναδική διέξοδος μένει ο παλιός, στενός, δρόμος του Κακού Όρους.
Με την τουριστική περίοδο να μακροημερεύει, η διαδρομή Ηράκλειο- Χερσόνησος ή αντίστροφά, μπορεί να μετατραπεί σε Οδύσσεια διάρκειας κάποιων ωρών.
Επιπλέον, ποιος εγγυάται πως δεν θα εγκατασταθεί μπλόκο ακόμα και στον παλιό δρόμο, αν τα αιτήματα δεν γίνουν δεκτά τις επόμενες μέρες;
Δυστυχώς, οι αγροτοκτηνοτρόφοι μας, δέσμιοι της εσωστρέφειας και του απομονωτισμού, απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι δεν σέβονται τους συμπολίτες τους.
Έτσι, θα την πληρώσει ο δύσμοιρος ξενοδοχοϋπάλληλος, ο μαθητής που θα ταλαιπωρηθεί ή ο πολίτης που πρέπει να πάει στον γιατρό, την ώρα που ο (μόνιμος πια) ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου, θα παραμένει παγερά αδιάφορος.
Καλός αγώνας που γίνεται με παράνομα και ανήθικα μέσα, χάνει αυτομάτως τον δίκαιο χαρακτήρα του. Αλήθεια, θα αλλάξουμε ποτέ μυαλό σ’ αυτή τη χώρα;
