Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια αντί να επεκτείνει στα 12 ναυτικά μίλια την ΑΟΖ της στο νότο της Κρήτης πίστευε τα παραμύθια της Χαλιμάς του Χαλίφα Χαφτάρ και τώρα τρέχει και δεν φτάνει…
Διαδέχονται η μια την άλλη οι ήττες της διπλωματίας Μητσοτάκη με κορυφαία του τελευταίου διαστήματος την έγκριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, του περίφημου Τουρκολιβυκού Μνημονίου. Ένα μνημόνιο που υπογράφηκε το 2019 όταν ήδη η ΝΔ είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας κι έκτοτε δεν έκανε το παραμικρό για να αποτρέψει την δυσμενή εξέλιξη της έγκρισης του από τη Βουλή στη Λιβύη.
Και τι προβλέπει αυτό το μνημόνιο;
Την δημιουργία μιας αποκλειστικής οικονομικής ζώνης στη Μεσόγειο πιάνοντας κι ένα σημαντικό κομμάτι νοτιοανατολικά της Κρήτης με διεκδίκηση δικαιωμάτων στους πόρους αυτής της ζώνης.
Δυστυχώς είναι τόσο αφελής και καταστροφική η πολιτική που ακολούθησε το ελληνικό ΥΠΕΞ που αρκέστηκε, όταν είχε έλθει ο γιος του Χαφτάρ στην Αθήνα, στις προφορικές διαβεβαιώσεις του πως αυτό το μνημόνιο δεν θα κυρωθεί.
Και βλέπουμε τώρα τον ίδιο εκείνο άνθρωπο, το Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος έχει αναλάβει επί της ουσίας τα ηνία της εξουσίας στη Λιβύη, να ανατρέπει την απόφαση του 2020 για διακοπή των πολιτικών σχέσεων της χώρας του με τη Δημοκρατία της Τουρκίας και να έρχεται κοντά στους γείτονες μας ενισχύοντας τους γεωπολιτικά.
Η τουρκική διπλωματία δούλεψε αθόρυβα όλα αυτά τα χρόνια και κατάφερε να φέρει, κύριος είδε με τι ανταλλάγματα, την Λιβύη κοντά της.
Μην σκεφτεί κανείς πως οι ατελείωτες ροές μεταναστών από τη Λιβύη προς την Κρήτη, στο πλαίσιο της προσέγγισης Λιβύης-Τουρκίας, είναι άσχετες.
Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια αντί να επεκτείνει στα 12 ναυτικά μίλια την ΑΟΖ της στο νότο της Κρήτης πίστευε τα παραμύθια της Χαλιμάς του Χαλίφα Χαφτάρ και τώρα τρέχει και δεν φτάνει.
Και μην ακούτε Γεραπετρίτη και λοιπούς ανάξιους κυβερνητικούς παράγοντες να σας λένε πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα και όλα καλά.
Και η κατοχή της μισής Κύπρου από τους Τούρκους παράνομη είναι αλλά παράγει έννομα αποτελέσματα πλέον κι αν η κατάσταση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο αφεθεί για μια ακόμα φορά σε δηλώσεις αποδοκιμασίας θα καταλήξει, de facto.
Ας τρέξουν τώρα λοιπόν οι άσχετοι και τόσο μα τόσο λίγοι στην άσκηση διπλωματίας του ελληνικού ΥΠΕΞ και της Κυβέρνησης να κάνουν το μόνο που τους απέμεινε, δηλαδή damage control, στριμώχνοντας μέσω ΕΕ τη διαλυμένη οικονομικά Λιβύη μήπως και περισώσουν κάτι.
