Στην επέτειο του ΟΧΙ, το βιβλίο «Δοσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη μας θυμίζει ότι η προδοσία δεν έληξε με την Κατοχή. Οι απόγονοι των συνεργατών των Ναζί κατέχουν τώρα τα ηνία εξουσίας, ενώ εμείς γιορτάζουμε την εισβολή αντί την απελευθέρωση…
Στην 28η Οκτωβρίου, ημέρα του αιώνιου ΟΧΙ, το βιβλίο «Δοσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη αναδύεται ως φάρος αλήθειας σε μια εποχή λήθης και ψευδαισθήσεων. Ο Χαραλαμπίδης, με ντοκουμέντα και μαρτυρίες, αποτυπώνει την ντροπή των Ελλήνων που συνεργάστηκαν με τους Ναζί, προδίδοντας πατρίδα και λαό για προσωπικό όφελος.
Είναι ένα έργο εξαιρετικά δομημένο, που συνδυάζει ιστορική ακρίβεια με λογοτεχνική ένταση, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει τον βαρύ φόρτο της προδοσίας.
Θετικά ξεχωρίζει η αντικειμενικότητα του συγγραφέα: δεν δικάζει επιφανειακά, αλλά αποκαλύπτει μηχανισμούς εξουσίας και ιδεολογίας που επέτρεψαν την άνθηση του δοσιλογισμού. Σε 300 σελίδες γεμάτες ονόματα, γεγονότα και συνέπειες, το βιβλίο γίνεται εγχειρίδιο κατανόησης του πώς η Κατοχή διαμόρφωσε το σήμερα.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη αξία του έγκειται στην υπενθύμιση ενός σκοτεινού παρόντος: οι απόγονοι εκείνων των δοσίλογων φαίνεται να στελεχώνουν τα κέντρα εξουσίας, από πολιτικά γραφεία έως οικονομικά κατεστημένα, μετατρέποντας την ιστορία σε εργαλείο αυτοάμυνας.
Ενώ οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί γιορτάζουν την Απελευθέρωση από τους Γερμανούς ως θρίαμβο, εμείς επιμένουμε στο ΟΧΙ – την αρχή του εφιάλτη, όχι το τέλος του.
Αυτή η διαφορά πονάει, αποκαλύπτοντας μια εθνική νεύρωση που τρέφεται από ψευτοπατριωτισμό.
Αιχμές πέφτουν και στον Μεταξά, του οποίου το καθεστώς, με την αυταρχική του κληρονομιά, άνοιξε δρόμους σε μεταγενέστερους νοσταλγούς της Χούντας – εκείνους που κραδαίνουν σημαίες χωρίς ουσία, νομίζοντας ότι ο πατριωτισμός είναι πόζα και όχι θυσία…
Το βιβλίο του Χαραλαμπίδη δεν είναι απλώς ένα βιβλίο, είναι ένα δυνατό κάλεσμα αφύπνισης.
Σε μια Ελλάδα που ξεχνάει γρήγορα, μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή ελευθερία ξεκινά από την αντιμετώπιση των σκιών μας.
Αξίζει κάθε σελίδας, ειδικά σήμερα…
