Η Αφροδίτη Λατινοπούλου ανέβασε ξανά το βίντεο με τους «6 μύθους» για το Πολυτεχνείο και ζητά να βγει η επέτειος από τα σχολεία. Τους πιάσαμε έναν έναν. Στο τέλος μείνανε 24 ονόματα νεκρών, το Αρκάδι και δύο άρσεις ασυλίας της ίδιας. Οι 200 υπογραφές της όμως; Μύθος ή γεγονός;
Κάθε Νοέμβρη τα ίδια. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου ανοίγει την κάμερα και μας εξηγεί τι «δεν θα μας διδάξουν ποτέ στο σχολείο» για το Πολυτεχνείο. Φέτος όμως ανέβηκε επίπεδο. Η Φωνή Λογικής ζητά επίσημα να βγει ο εορτασμός από τη δημόσια εκπαίδευση.
Όποιος δάσκαλος θέλει να τιμήσει την επέτειο, λέει, ας το κάνει στον ελεύθερο χρόνο του.
Και επειδή το βίντεο δεν της έφτανε, πήγε και σε τηλεοπτική εκπομπή. Εκεί μας είπε ότι στην πορεία πάνε μόνο «κάποιοι βαρεμένοι». Οικογένειες, λέει, δεν έχει δει ποτέ της. Η 17η Νοεμβρίου για εκείνη είναι «μια απλή Τρίτη».

Η ίδια γράφει ότι «η Ιστορία πρέπει να διδάσκεται με γεγονότα». Συμφωνούμε απόλυτα. Ας πάρουμε λοιπόν τα γεγονότα και ας περάσουμε τους «μύθους» της έναν έναν.
- Πρώτος «μύθος», ποιανού είναι το Πολυτεχνείο.
Η κ. Λατινοπούλου λέει ότι δεν ανήκει μόνο στην Αριστερά αλλά σε όλους τους δημοκρατικούς Έλληνες. Σωστά. Θυμίζει και ότι το ΚΚΕ είδε στην αρχή με καχυποψία την κατάληψη. Γνωστό κι αυτό, κανένας σοβαρός ιστορικός δεν το κρύβει.
Αν όμως το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους, γιατί θέλει να το πάρει από όλα τα παιδιά; Ο πρώτος της «μύθος» είναι το καλύτερο επιχείρημα υπέρ της σχολικής γιορτής. Ευχαριστούμε.
- Δεύτερος «μύθος», οι νεκροί. Εδώ γελάμε.
Η κ. Λατινοπούλου μετρά 40 νεκρούς, 24 με όνομα και 16 χωρίς ταυτοποίηση. Αυτά ακριβώς βρήκε ο ιστορικός Λεωνίδας Καλλιβρετάκης στην έρευνά του για το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
Δηλαδή ο «μύθος» που αποδομεί είναι η επίσημη Ιστορία, που την επιβεβαιώνει η ίδια.
Την ίδια εβδομάδα ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ακόμα «απορίες» αν υπήρξαν νεκροί. Η Αφροδίτη τουλάχιστον τους μέτρησε. Είδατε προκοπή; Για όσους θέλουν και τα ονόματα, τα γράψαμε εδώ έναν έναν.
- Τρίτος «μύθος», «κανείς δεν πέθανε μέσα».
Το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά γράφει ότι κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο το τριήμερο. Αυτή τη μία φράση κρατούν όλοι οι αρνητές. Το ίδιο πόρισμα όμως μετρά νεκρούς, που οι περισσότεροι έπεσαν στους γύρω δρόμους από σφαίρες στρατού και αστυνομίας.
Κι επειδή η Αφροδίτη αγαπά τις λεπτομέρειες, ορίστε μία. Ο 22χρονος φοιτητής Γιώργος Σαμούρης δέχτηκε σφαίρα στον λαιμό στη γωνία Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων. Τον μετέφεραν στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου. Εκεί πέθανε.
Το τανκ; Κανένα επίσημο πόρισμα δεν καταγράφει νεκρό κάτω από τις ερπύστριες. Σωστό. Και;
Το βιβλίο του Καλλιβρετάκη λέγεται «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο». Ο τίτλος απαντά μόνος του. Εκεί έπεσαν οι 22.000 σφαίρες.
Για τη μάνα του 17χρονου Διομήδη Κομνηνού, τι σημασία έχει αν το παιδί της σκοτώθηκε μέσα στην αυλή ή δύο τετράγωνα πιο κάτω;
- Τέταρτος «μύθος», «λίγοι φοιτητές».
Ας δούμε ποιοι σκοτώθηκαν. Ένας οικοδόμος 19 χρονών στην Πατησίων. Ένας ηλεκτρολόγος 23 χρονών σε μια ταράτσα στην πλατεία Αιγύπτου. Μια γιαγιά 76 χρονών στην αυλή του σπιτιού της στους Αγίους Αναργύρους. Ένας εφοριακός μέσα στο αυτοκίνητό του στα Νέα Λιόσια. Μια μαθήτρια 17 χρονών στην ταράτσα της στον Νέο Κόσμο. Ο πεντάχρονος Δημήτρης Θεοδωράς στου Ζωγράφου, την ώρα που περνούσε τον δρόμο με τη μητέρα του. Και ο Γιάννης Μικρώνης, φοιτητής που πήρε μέρος στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πάτρας.
Αν ήταν «λίγοι φοιτητές», γιατί ο στρατός πυροβολούσε από την Ομόνοια ως το Ζωγράφου; Και γιατί έβγαλε τανκς στο κέντρο της Αθήνας;
- Πέμπτος «μύθος», «το Πολυτεχνείο δεν έριξε τη χούντα».
Σωστό. Κανένα σχολικό βιβλίο δεν γράφει κάτι τέτοιο. Η χούντα έπεσε τον Ιούλιο του 1974, μετά την τραγωδία της Κύπρου. Το Πολυτεχνείο όμως τελείωσε το σχέδιο Παπαδόπουλου και Μαρκεζίνη για μια «ελεγχόμενη» δημοκρατία, με εκλογές της αρεσκείας τους.
Οκτώ μέρες μετά ο Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο. Το καθεστώς έφαγε τον εαυτό του.
Εδώ στην Κρήτη το ξέρουμε καλά. Το Αρκάδι δεν ελευθέρωσε την Κρήτη το 1866. Η ένωση ήρθε το 1913. Κάθε Νοέμβρη όμως τα σχολεία του Ρεθύμνου και όλου του νησιού τιμούν το Ολοκαύτωμα.
Θα ζητήσει η Φωνή Λογικής να καταργηθεί κι αυτή η γιορτή, επειδή «δεν έφερε αποτέλεσμα»;
Η κ. Λατινοπούλου μας λέει να μη συγκρίνουμε «ένα κίνημα φοιτητών με τους αγώνες των προγόνων μας». Κι όμως.
Στο Αρκάδι και στο Πολυτεχνείο άνθρωποι είπαν «όχι» σε έναν τύραννο και το πλήρωσαν με τη ζωή τους. Αυτό τιμά το σχολείο.
Για το τέλος η Αφροδίτη κράτησε το αγαπημένο της, τη «γενιά της μίζας». Η γενιά του Πολυτεχνείου, λέει, «οφείλει μια τεράστια συγγνώμη» γιατί νομιμοποίησε το ρουσφέτι και τη διαφθορά. «Φτάσαμε στο ταμείο», μας λέει.
Ο Διομήδης δεν πρόλαβε να γίνει τίποτα. Ούτε βουλευτής ούτε διευθυντής ούτε σύμβουλος. Ούτε ο μικρός Δημήτρης. Οι νεκροί του Νοέμβρη δεν χρωστούν συγγνώμη σε κανέναν.
Ναι, κάποιοι από εκείνη τη γενιά κεφαλαιοποίησαν αργότερα την εξέγερση. Έχτισαν πάνω της πολιτικές καριέρες, και κάποιοι ίσως έγιναν και λαμόγια. Από τους 33 της Συντονιστικής Επιτροπής πάντως ελάχιστοι έγιναν βουλευτές. Οι περισσότεροι γύρισαν στις δουλειές τους, στα αμφιθέατρα και στα εργαστήρια, μακριά από τα φώτα.
Και τι σημαίνει αυτό; Ότι ακυρώνουμε τον αγώνα; Αν ο παπάς βάλει χέρι στο παγκάρι, κλείνουμε την εκκλησία;
Όσο για τη γενιά της μίζας και της διαφθοράς, ας κοιτάξει η κυρία Λατινοπούλου τι έκαναν ο Παπαδόπουλος και οι υπόλοιποι χουντικοί στην επταετία. Τον υπουργό Εμπορίου του Παπαδόπουλου, τον Μιχαήλ Μπαλόπουλο, τον καταδίκασε και τον έκλεισε φυλακή η ίδια η χούντα του Ιωαννίδη. Τα άπλυτα τα έβγαλαν στη φόρα μεταξύ τους.
Κι αφού της αρέσουν τόσο τα στοιχεία και τα γεγονότα, ορίστε και ένα βιβλίο για να διαβάζει. Τα «Λαμόγια στο χακί» του δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου, με τα οικονομικά «θαύματα» και τα θύματα της χούντας, τεκμηριωμένα ένα ένα.
Εκτός κι αν η κυρία Λατινοπούλου αρέσκεται μόνο στους «μύθους» του Πολυτεχνείου και όχι στους… μύθους της χούντας.
Αφού όμως θέλει να πάμε στο ταμείο, πάμε. Κι εδώ αρχίζει ο έβδομος μύθος, ο δικός της.
- Έκτος «μύθος», το γλυπτό. Η μεγάλη αποκάλυψη.
Το γνωστό κεφάλι του Μέμου Μακρή στο Πολυτεχνείο έχει τη μορφή του ιστορικού Νίκου Σβορώνου και δεν απεικονίζει κάποιο θύμα της εξέγερσης. Και λοιπόν; Ένα μνημείο τιμά μια μνήμη. Ο Άγνωστος Στρατιώτης στο Σύνταγμα δεν έχει το πρόσωπο κάποιου συγκεκριμένου φαντάρου. Θα τον κατεβάσουμε κι αυτόν;
Η Φωνή Λογικής κατέβηκε στις εθνικές εκλογές του 2023 και στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024. Έτσι η κ. Λατινοπούλου βρέθηκε στις Βρυξέλλες. Ο νόμος ζητά τουλάχιστον 200 υπογραφές πολιτών στην ιδρυτική δήλωση ενός κόμματος.
Σύμφωνα με μηνύσεις, μεγάλο μέρος από τις υπογραφές της Φωνής Λογικής φέρεται να είναι εικονικές ή πλαστές. Οι ίδιες μηνύσεις υποστηρίζουν ότι η κρατική χρηματοδότηση του κόμματος και η συμμετοχή του στις δύο κάλπες φέρονται να ήταν παράνομες.
Τον Σεπτέμβριο το Ευρωκοινοβούλιο ήρε την ασυλία της, άρα η Δικαιοσύνη μπορεί πλέον να την ερευνήσει όπως κάθε πολίτη. Και έγραψε ότι δεν βρήκε ενδείξεις «fumus persecutionis». Με απλά λόγια, δεν είδε πίσω από την υπόθεση σκοπό να χτυπηθεί πολιτικά η ευρωβουλευτής.
Ισχύει φυσικά το τεκμήριο αθωότητας. Μέχρι να αποφασίσει η Δικαιοσύνη, η κ. Λατινοπούλου είναι αθώα.
Το ερώτημα όμως μένει. Η αρχηγός που ζητά «γεγονότα» στην Ιστορία μπορεί να μας δείξει τις 200 υπογραφές της;
Στις 12 Νοεμβρίου ήρθε και δεύτερη άρση ασυλίας, για μήνυση του Δημήτρη Παπαδημούλη. Αιτία μια ανάρτηση του 2020, όπου η κ. Λατινοπούλου υποστήριζε ότι ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στην πολιτική χωρίς περιουσία και απέκτησε μετά σημαντική περιουσία. Ο Παπαδημούλης λέει ότι η ανάρτηση τον παρουσίαζε ψευδώς σαν να πλούτισε με αθέμιτο τρόπο. Η κατηγορία είναι δυσφήμιση.
Κι εδώ η ιστορία αποκτά χιούμορ. Τον Μάιο γράφαμε στο cretanews ότι η κ. Λατινοπούλου πέρασε μια ολόκληρη χρονιά με δηλωμένο εισόδημα μόλις 3.000 ευρώ. Μία χρονιά αργότερα το εισόδημα έφτασε τα 82.000 ευρώ και ήρθε και σπίτι στη Θεσσαλονίκη. Όχι παίζουμε.
Για να είμαστε δίκαιοι, ο μισθός του ευρωβουλευτή εξηγεί μεγάλο μέρος της αύξησης και κανείς δεν της απαγορεύει να βγάζει χρήματα από τη δουλειά της.
Όταν όμως η Δικαιοσύνη σε ερευνά επειδή κατηγόρησες άλλον ότι «προόδευσε» μέσα στην πολιτική, καλό θα ήταν να μη μας κάνεις μαθήματα για τη «γενιά της μίζας».
Μια απλή Τρίτη, λοιπόν. Για εκείνη ίσως. Για 24 οικογένειες με όνομα και 16 χωρίς όνομα δεν ήταν ποτέ απλή μέρα.
Μα, κυρία Λατινοπούλου μου, αν «βαρεμένος» λέγεται όποιος θυμάται 24 ονόματα, εμείς είμαστε βαρεμένοι. Εσείς θυμηθείτε μόνο 200 υπογραφές…