Ο Φάμελλος διάλεξε την εξάρτηση από τον Τσίπρα και κατάφερε να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ από ελπίδα σε τοξικό εφιάλτη της μεταπολίτευσης. Είχε στα χέρια του μερικά σημαντικά εφόδια, δεν τα χρησιμοποίησε όμως για να χτίσει κάτι βιώσιμο. Προτίμησε την αδράνεια. Προτίμησε να περιμένει τον Τσίπρα να τον μαζέψει. Αυτό όμως δεν είναι πολιτική…
Ο Σωκράτης Φάμελλος κλήθηκε να ηγηθεί ενός κόμματος που είχε ήδη χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Μετά το ταπεινωτικό και επεισοδιακό συνέδριο στο μπουζουξίδικο, όπου οι εσωτερικές συγκρούσεις έγιναν θέαμα γελοιοποίησης, κανείς δεν μπορούσε πλέον να διεκδικήσει σοβαρά την εξουσία. Αυτό ήταν δεδομένο και δεν αφορούσε προσωπικές ικανότητες.
Υπήρχε όμως ένα ρεαλιστικό περιθώριο: να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα λειτουργικό κοινοβουλευτικό φορέα που θα εξασφάλιζε την επιβίωσή του. Ο Στέφανος Κασσελάκης, με όλη την αρχική ορμή και τη δημοσιότητα, απέτυχε όταν προσπάθησε να χτίσει από το μηδέν το δικό του κόμμα.
Ο Φάμελλος όμως είχε στα χέρια του οργανώσεις, χρηματοδότηση και υποδομές. Δεν τις χρησιμοποίησε για να χτίσει κάτι βιώσιμο.
Προτίμησε την αδράνεια. Προτίμησε να περιμένει τον Τσίπρα να τον μαζέψει. Αυτό όμως δεν είναι πολιτική…
Αντί να κινηθεί αυτόνομα, παρέμεινε εγκλωβισμένος στις κινήσεις και τις σιωπές του Αλέξη Τσίπρα. Δεν προχώρησε σε ουσιαστική ανασυγκρότηση των κομματικών δομών. Οι Οργανώσεις Μελών και οι Νομαρχιακές Επιτροπές αφέθηκαν ή αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία, σαν να αποτελούσαν απειλή. Το κόμμα έμεινε χωρίς ζωντανή βάση, χωρίς μηχανισμούς ανανέωσης, μόνο με το όνομα, τις καρέκλες και τα προνόμια του παρελθόντος.
Το μοιραίο λάθος ήταν προσωπικό και πολιτικό ταυτόχρονα. Ο Φάμελλος φάνηκε να πιστεύει ότι η σχέση του με τον Τσίπρα θα μπορούσε να υπερβεί ακόμα και την δική του εργαλειοποίηση.
Ο Φάμελλος πίστευε ότι υπήρχε ακόμα χώρος για αμοιβαιότητα. Αμ δε…
Όταν τον Οκτώβριο ο πρώην πρωθυπουργός παραιτήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, ο Φάμελλος δεν προστάτευσε το χώρο του. Αντιθέτως, παρασύρθηκε σε μια ακολουθία κινήσεων που είτε αποκαλύπτουν πλήρη έλλειψη πολιτικής ψυχολογίας, είτε συνιστούν ευθεία υπονόμευση της υπόστασης του κόμματος που ηγείται.
Αντί να οριοθετήσει και να ενισχύσει τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, συνέχισε να αναζητά έγκριση από εκείνον που τον είχε ήδη εγκαταλείψει.
Προτίμησε, επαναλαμβάνουμε, να περιμένει τον Τσίπρα να τον μαζέψει. Αυτό όμως, επαναλαμβάνουμε, δεν είναι πολιτική…
Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να διαθέτει κρατική χρηματοδότηση, δικά του ΜΜΕ και ιδιόκτητο κτίριο. Πλεονεκτήματα που λείπουν από τα περισσότερα νέα σχήματα που διεκδικούν είσοδο στη Βουλή. Με διαφορετική ηγεσία, οι πιθανότητες επιβίωσης θα ήταν σαφώς μεγαλύτερες.
Τα λεφτά, οι φωνές και τα ντουβάρια δεν σβήνουν όμως το δηλητήριο που έχει χυθεί όλο αυτό το διάστημα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον φορέας ελπίδας. Έχει γίνει το πιο τοξικό, το πιο αυτοκαταστροφικό πολιτικό μόρφωμα που γνώρισε η μεταπολίτευση.
Και σε αυτή τη μεταμόρφωση ο Σωκράτης Φάμελλος δεν υπήρξε απλός παρατηρητής. Έγινε ενεργό μέρος της…
