Δεν ξέρω τι προσδοκούν πως θα συμβεί στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την παραίτηση Φάμελλου, ο Νίκος Παππάς και ο Παύλος Πολάκης, αλλά είναι πλέον ηλίου φαεινότερο πως το κόμμα έτσι όπως κατάντησε το δρόμο για τη Βουλή δεν θα τον βρει…
Κι είναι απορίας άξιο πως τόσο έμπειροι πολιτικοί όπως ο Παύλος Πολάκης δεν μπορούν να δουν κατάματα πως μια Αριστερά σπασμένη σε δέκα κομμάτια δεν έχει μέλλον. Και τα χειρότερα θα έλθουν μετά τις εκλογές όταν τα περισσότερα κόμματα που προέρχονται από τα σπλάχνα της δεν θα μπουν στη Βουλή.
Έχουν όλοι την πολυτέλεια να συνεχίζουν να λειτουργούν ως κόμματα χωρίς αντιπροσώπους στη Βουλή;
Σίγουρα όχι, κι εδώ έρχεται το μεγάλο υπαρξιακό ερώτημα τι κάνουν;
Προσωπικά θεωρώ πως με τα μυαλά που κουβαλούν και το μπαϊράκι που σηκώνουν όταν βρεθούν σε ένα κόμμα δύσκολα μπορούν να συνυπάρξουν. Είδαμε πως το πείραμα όταν ενώθηκαν οι διάφορες συνιστώσες της Αριστεράς κι έφτιαξαν τον ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε.
Ο καθένας όταν επιτέλους το κόμμα κατάφερε να έλθει στην εξουσία έλεγε κι έκανε τα δικά του και δεν υπήρχε κοινή γραμμή ώστε να καταλάβει ο κόσμος πως η ομάδα κινείται ενωμένη.
Και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε εκτός εξουσίας η κατάσταση χειροτέρεψε και οι μισοί ήθελαν να γίνουν αρχηγοί σε δικά τους κόμματα, όπως και έπραξαν σπάζοντας τα μούτρα τους.
Μετά απ όλα αυτά να απόκτησαν άραγε εμπειρία και να αλλάξουν ρότα ώστε να φτιάξουν με κορμό την ΕΛΑΣ του Τσίπρα μια νέα ομοιογενή ομάδα;
Δεν στοιχηματίζουμε γι αυτό το εγχείρημα. Και δεν το κάνουμε γιατί οι Αριστεροί έχουν ένα ιδιαίτερο τρόπο να σκέπτονται και να δρουν που νομοτελειακά στο τέλος οδηγεί σε αδιέξοδο.
Είναι πάντως κρίμα να μην μπορούν να ρίξουν νερό στο κρασί τους και να καταλάβουν πως αυτή τη στιγμή περισσότερο από κάθε άλλη φορά θα έπρεπε να ενώσουν δυνάμεις για να απαλλάξουν την Ελλάδα από τη συμμορία του Μητσοτάκη. Και απ αυτή την ένωση δεν εξαιρώ ούτε το ΠΑΣΟΚ.
Όλοι μαζί έπρεπε να είναι μια γροθιά και όχι πολυδιασπασμένοι λες κι έχουν ιδεολογικά κάτι να τους χωρίσει…
Η εικόνα που δίνουν στους πολίτες εξαιτίας αυτής της τακτικής δεν είναι καλή.
Ο κόσμος θέλει σιγουριά και όχι αβεβαιότητα, θέλει ένα ισχυρό κόμμα που να μπορεί να κυβερνήσει, έχοντας πρόγραμμα, στόχευση και προοπτική…
