Ο Τσίπρας που επί χρόνια υπερασπιζόταν το άρθρο 16, τώρα επικαλείται «ασφάλεια δικαίου» και «αναγνωρίζει την πραγματικότητα». Όταν η «ρεαλιστική προσαρμογή» αρχίζει από το πιο εμβληματικό νεοφιλελεύθερο μέτρο των τελευταίων ετών, τότε το ερώτημα γίνεται απλό και αμείλικτο: Αν δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα ουσιαστικό, γιατί να ψηφίσει κανείς κάτι διαφορετικό;
Νέα πολιτική συζήτηση προκαλεί η στάση της ΕΛΑΣ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες, η παράταξη του Αλέξη Τσίπρα δεν ζητά την κατάργηση των μη κρατικών ΑΕΙ που θεσμοθετήθηκαν από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Το αντίθετο μάλιστα.
Η τοποθέτηση αυτή έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τη διαχρονική θέση μεγάλου μέρους της Αριστεράς, που επί δεκαετίες τασσόταν κατά της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει το άρθρο 16 του Συντάγματος. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στις ομάδες στήριξης της ΕΛΑΣ συμμετέχουν πανεπιστημιακοί, εν ενεργεία και ομότιμοι, οι οποίοι στο παρελθόν είχαν εκφραστεί δημόσια κατά των ιδιωτικών ΑΕΙ και υπέρ της αυστηρής εφαρμογής του άρθρου 16.
Δεν ήταν, λοιπόν, «παραδρομή» του Κώστα Γαβρόγλου. Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου όπου παρουσιάστηκε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΕΛΑΣ, η αρμόδια τομεάρχης ήταν κατηγορηματική: μια κυβέρνηση της ΕΛΑΣ δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Θα αναμορφώσει απλώς τον νόμο Πιερρακάκη, θέτοντας αυστηρότερα ακαδημαϊκά κριτήρια.
Η αιτιολόγηση; «Ασφάλεια δικαίου» και το γεγονός ότι έχουν ήδη εγγραφεί χιλιάδες φοιτητές. Αλήθεια, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να τα δούμε τα νούμερα αυτά. Τα ξέρει κανείς; Να τα φέρει να τα δούμε.
Η ΕΛΑΣ, είπε, δεν θα ίδρυε ποτέ ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά «αναγνωρίζει την πραγματικότητα». Ταυτόχρονα δήλωσε ότι δεν θα ψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16.
Το λες και… «λαϊκισμό» στην καλύτερη, διότι στην χειρότερη μπορούμε να το πούμε και… «δούλεμα» και κυνική υποκρισία που θα ζήλευε ακόμα κι ο ίδιος ο μετρ του είδους Κυριάκος Μητσοτάκης…
Και όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι απλή μετατόπιση, αλλά είναι το πρώτο ξεκάθαρο ιδεολογικό αυτογκόλ του κόμματος του Τσίπρα.
Αλήθεια καταλαβαίνουν τα νέα «αστέρια» του Τσίπρα ότι η «ασφάλεια δικαίου» μπορεί να επικληθεί για τα πάντα;
Από τις μειώσεις μισθών, τις περικοπές συντάξεων, τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων αγαθών, μέχρι και τις απολύσεις.
Αν η ύπαρξη ήδη δημιουργημένων τετελεσμένων αρκεί για να παγώσει κάθε αλλαγή, τότε τι ακριβώς υπόσχεται να αλλάξει μια κυβέρνηση της ΕΛΑΣ;
Η Αριστερά επί χρόνια υπερασπιζόταν το δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης ως κόκκινη γραμμή.
Αν διαγράφουν λοιπόν έτσι μια – μια τις… κόκκινες γραμμές τους, τότε τι το διαφορετικό υπόσχονται από μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση δηλαδή;
Τώρα, μερικοί από αυτούς που την υπερασπίζονταν με σθένος, φαίνεται να ανακαλύπτουν ότι η πραγματικότητα είναι πιο… ρεαλιστική από τις αρχές τους;
Και όταν η ρεαλιστική προσαρμογή αρχίζει από το πιο εμβληματικό νεοφιλελεύθερο μέτρο των τελευταίων ετών, τότε το ερώτημα γίνεται απλό και αμείλικτο…
Και στην τελική αν δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα ουσιαστικό, γιατί να ψηφίσει κανείς κάτι διαφορετικό;
