Με 50 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους το 2025, η Ελλάδα παραμένει 24η ανάμεσα σε 30 ευρωπαϊκές χώρες στην οδική ασφάλεια. Νορβηγία και Σουηδία καταγράφουν μόλις 19, ενώ το ρίσκο για έναν Έλληνα οδηγό ή πεζό είναι υπερδιπλάσιο. Παρά τη σημαντική μείωση 22% στους νεκρούς σε σχέση με το 2024, η χώρα συνεχίζει να υστερεί δραματικά…
Σύμφωνα με την 20ή ετήσια έκθεση PIN του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ασφάλειας των Μεταφορών (ETSC), που δημοσιεύθηκε στις 23 Ιουνίου 2026, η μέση θνησιμότητα στην ΕΕ των 27 ανήλθε σε 43 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους.
- Νορβηγία και Σουηδία παραμένουν οι ασφαλέστερες, ακολουθούμενες από Δανία και Ηνωμένο Βασίλειο (23), Ελβετία (24) και Εσθονία (31).
- Στον αντίποδα, Σερβία (74) και Βουλγαρία (71) καταγράφουν τις χειρότερες επιδόσεις.
- Η Ελλάδα κατέγραψε 517 νεκρούς το 2025 (προσωρινά στοιχεία). Η μείωση 22% από το 2024 την κατατάσσει δεύτερη σε πρόοδο μετά την Εσθονία, όμως η θνησιμότητα παραμένει πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Από το 2019 η μείωση φτάνει το 25%, αλλά απέχει πολύ από τον ευρωπαϊκό στόχο του 50% έως το 2030.
Συνολικά στην ΕΕ η μείωση από το 2019 είναι μόλις 15%, τη στιγμή που έπρεπε να έχει φτάσει το 31% για να παραμείνει η πορεία βιώσιμη.
Η Δανία βραβεύτηκε με το PIN Award 2026 για τη μακροχρόνια και σταθερή της προσπάθεια. Οι σκανδιναβικές χώρες εφαρμόζουν εδώ και δεκαετίες το «Όραμα Μηδέν» (Vision Zero), με αυστηρή επιβολή του ορίου ταχύτητας, ασφαλή οδική υποδομή, προτεραιότητα σε ευάλωτους χρήστες και συστηματική εκπαίδευση.
Η Ελλάδα, αντίθετα, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την οδική ασφάλεια ως δευτερεύον ζήτημα, με ανεπαρκή αστυνόμευση, κακοσυντηρημένους δρόμους και έλλειψη πολιτικής βούλησης σε υψηλό επίπεδο.
Η έκθεση ETSC προειδοποιεί ότι ο στόχος του 2030 δεν πρόκειται να επιτευχθεί χωρίς ριζική αλλαγή πορείας.
Στην Ελλάδα, όπου τα τροχαία παραμένουν από τις κύριες αιτίες πρόωρου θανάτου, η καθυστέρηση κοστίζει ζωές καθημερινά και στην Κρήτη, με το απαιτητικό οδικό δίκτυο και την έντονη τουριστική κίνηση, το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα αισθητό.
Η πρόοδος του 2025 δείχνει ότι όταν υπάρχει πολιτική πίεση και μέτρα, τα αποτελέσματα έρχονται.
Το ερώτημα είναι αν η πολιτική ηγεσία της χώρας θα τολμήσει επιτέλους να αντιμετωπίσει την οδική ασφάλεια ως εθνική προτεραιότητα και όχι ως ευχολόγιο.
Γιατί κάθε χρόνο που περνά χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, η Ελλάδα πληρώνει το τίμημα με ανθρώπινες ζωές που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί.
