Στην Απολιτίκ Κουζίνα σήμερα έχουμε πικρά και ακριβά ορεκτικά πασπαλισμένα με πληθωρισμό και ενέργεια που τροφοδοτούν την πείνα. Σαλάτα με γαρνιτούρα το αυγό του φιδιού που θεριεύει ξανά στην Κρήτη. Και στο κυρίως… Μητσοτάκη σε φάση ΑΙ να παρουσιάζει «εξελόχαρτα» με το success story στα νούμερα, ενώ οι συμπολίτες του δεν έχουν μία. Μαγειρεύουμε την επικαιρότητα με πολύ πιπέρι και κριτική ματιά! Μην το χάσετε!
Καλώς ήρθατε στην Απολιτίκ Κουζίνα, το νέο podcast στο cretanews και τα cretapods!
Εδώ τα πάντα είναι απολιτίκ… μέχρι να αρχίσουμε να μαγειρεύουμε. Και μαγειρεύουμε την επικαιρότητα με πολύ πιπέρι και ακόμα περισσότερο τρολάρισμα.
Αλλά, πάντα, το βασικό μας συστατικό είναι η… κριτική ματιά!
Στο σημερινό επεισόδιο της Απολιτίκ Κουζίνας, ο Λευτέρης Τζουανάκης ξεκινά με τα… πικρά «ορεκτικά» του πληθωρισμού και της ακρίβειας. Ο πληθωρισμός έφτασε στο 5,2% τον Μάιο, με τα μη επεξεργασμένα τρόφιμα να καλπάζουν και την ενέργεια να λειτουργεί ως ο μεγάλος καταλύτης που τροφοδοτεί τις αυξήσεις.
Ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την επενδυτική βαθμίδα και τα πλεονάσματα, η πραγματικότητα είναι σκληρή: το 71% των Ελλήνων έχει λιγότερα από 1.000 ευρώ στην τράπεζα. Στο καλό σενάριο.
Στην Κρήτη οι παραγωγοί και κτηνοτρόφοι βλέπουν το κόστος ρεύματος και καυσίμων να τους «τρώει» τα κέρδη ενώ τα προϊόντα τους φτάνουν στα ράφια σε τιμές διπλάσιες ή τριπλάσιες. Στο καλό σενάριο.
Στη συνέχεια περάσαμε στη σαλάτα, που ήταν ιδιαίτερα πικρή και επικίνδυνη. Μιλήσαμε για τις αυξημένες ροές από τη Λιβύη προς την Κρήτη, την αναστολή εξέτασης αιτήσεων ασύλου και τα σχέδια για μόνιμες κλειστές δομές.
Κριτικάραμε τη στάση πολλών τοπικών αρχόντων που, κρυμμένοι πίσω από το «εμείς δεν είμαστε ρατσιστές αλλά…», αφήνουν να αναπτύσσεται και να νομιμοποιείται δημόσια ένα επικίνδυνο κλίμα μισαλλοδοξίας (σικ).
Τονίσαμε ότι όσο ο ρατσισμός μένει κρυμμένος υπάρχει τρόπος να περιοριστεί, αλλά όταν αρχίσει να στηρίζεται από ανθρώπους με εξουσία, ξεφεύγει από κάθε έλεγχο…
Στο κυρίως πιάτο ασχοληθήκαμε με τη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Νίκο Χατζηνικολάου. Αναλύσαμε τον τρόπο που ο Πρωθυπουργός μιλάει με μηδέν συναίσθημα, σαν CEO που παρουσιάζει τριμηνιαία αποτελέσματα και όχι σαν πολιτικός ηγέτης που οφείλει να νοιάζεται για τους.. συμπολίτες του.
Υπογραμμίσαμε τη μεγάλη διαχωριστική γραμμή της εποχής και θέσαμε ένα πολύ σημαντικό ερώτημα:
θέλουμε χώρα που διοικείται σαν εταιρεία ή χώρα που κυβερνάται σαν δημοκρατία;
Κλείσαμε όμως και με μια μικρή αισιόδοξη νότα από τον Μασταμπά του Ηρακλείου, προτείνοντας δύο οικογενειακές επιχειρήσεις που σπάνε στην πράξη την ακρίβεια με ποιότητα και λογικές τιμές.
Ακούστε
