Η Ελλάδα καίγεται κάθε καλοκαίρι. Οι ίδιες εκκενώσεις, οι ίδιες υποσχέσεις, οι ίδιες στάχτες. Δεν φταίει μόνο το κλίμα, φταίει η ανικανότητα ενός κράτους που υπόσχεται πρόληψη αλλά παραδίδει τραγωδία. Και η κοινωνία; Αντί για λογοδοσία, επιλέγει την ανθρωποφαγία εύκολων θυμάτων…
Κάθε καλοκαίρι η ίδια εικόνα. Ο ίδιος ήχος από το 112, τα ίδια μηνύματα εκκένωσης. Οι ίδιες αγωνιώδεις μάχες των πυροσβεστών και, δυστυχώς, οι ίδιες υποσχέσεις ότι «του χρόνου θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι».
Μας έχει βολέψει η κλιματική κρίση (που σίγουρα υπάρχει) στο να μεταφέρουμε τις ευθύνες σε κάτι μακριά από εμάς. Όμως όχι! Δεν φταίει (μόνο) η κλιματική κρίση.
Φταίει η ανικανότητα όλων εκείνων που το μόνο που κάνουν κάθε χρόνο είναι να δίνουν υποσχέσεις και τίποτα παραπάνω!
Η χώρα καίγεται από τη διαχρονική αδυναμία του κράτους να οργανώσει μια πραγματικά σύγχρονη, ολοκληρωμένη πολιτική πρόληψης και διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών.
Πυροσβέστες να παλεύουν μέσα στις φλόγες (ξέρετε, αυτούς που έδερναν αστυνομικοί κατά τη διάρκεια διαδηλώσεών τους έξω από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στην Αθήνα, όταν ζητούσαν μονιμοποίηση και εργασιακά δικαιώματα).
Ζώα σαν πλάσματα άλλου «θεού» να καίγονται ζωντανά και δασικές εκτάσεις να γίνονται στάχτη! Πιλότοι να χάνονται την ώρα που επιχειρούν στο μέτωπο κάτω από ακραίες και επικίνδυνες συνθήκες, μετά από σύγκρουση πυροσβεστικών ελικοπτέρων, και η κυβέρνηση την ίδια ώρα να έχει πρωταρχικό της μέλημα να κάνει αυξήσεις σε μισθούς παπάδων (Αρχιεπισκόπων και, δεν ξέρω τέλος πάντων, των υπόλοιπων βαθμίδων τους) στα 4.600 ευρώ, την ώρα που το 90% των παραπάνω προαναφερθέντων παίρνει 1.300-1.500 ευρώ τον μήνα.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, η κοινωνία η ίδια, αντί να φωνάξει δυνατά για τα σοβαρά, βρήκε τρόπο να στραφεί αλλού.
Σε μια δημοσιογράφο που, κατά τη διάρκεια ζωντανής σύνδεσης από το πύρινο μέτωπο, γελούσε με κάποια χαζομάρα (;) αμήχανα για λίγα δευτερόλεπτα. Λάθος! Μεγάλο λάθος λόγω της ακαταλληλότητας της στιγμής, όμως μέχρι εκεί!
Φυσικά οφείλει να ζητήσει συγγνώμη, όμως από αυτό το σημείο μέχρι τη δημόσια διαπόμπευση υπάρχει τεράστια απόσταση.
Από αυτό μέχρι το να της εύχονται στα social media να καεί το σπίτι της ή να χάσει τη δουλειά της απέχει έτη φωτός. Η ανθρωποφαγία έχει γίνει το εθνικό μας σπορ.
Αντί, σαν κοινωνία, να συζητάμε για τις αιτίες που κάθε χρόνο βλέπουμε την ίδια καταστροφή και να σκεφτόμαστε δύο και τρεις φορές ποιοι μας κυβερνάνε και τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό κάθε φορά που πάμε στις κάλπες, αναλωνόμαστε στο να «σταυρώνουμε» έναν άνθρωπο στα κοινωνικά δίκτυα.
Λες και το πραγματικό πρόβλημα των πυρκαγιών είναι ένα χαζό γέλιο και όχι οι χιλιάδες στρέμματα που χάνονται, οι περιουσίες που γίνονται στάχτη και οι ζωές που χάνονται.
Αντί να εστιάσουμε στο ότι για ακόμη μία χρονιά η κυβέρνηση εμφανίζεται να κυνηγά τις εξελίξεις αντί να τις προλαμβάνει, η επικοινωνιακή διαχείριση λειτουργεί σχεδόν άψογα. Οι συνεχείς δηλώσεις, οι ανακοινώσεις, τα πλάνα από τα επιχειρησιακά κέντρα και οι διαβεβαιώσεις ότι «όλες οι δυνάμεις βρίσκονται επί ποδός» δίνουν την εικόνα ενός κράτους που κινείται.
Ας δοθούν επιτέλους σαφείς απαντήσεις! Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις χωρίς επαρκή πρόληψη; Γιατί οι καθαρισμοί των δασών και οι αντιπυρικές ζώνες προχωρούν με ρυθμούς που δεν ανταποκρίνονται στο μέγεθος του προβλήματος; Γιατί κάθε Αύγουστο η χώρα μοιάζει να λειτουργεί σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης αντί να έχει οικοδομήσει μια πραγματική λογική πρόληψης;
Η πολιτική ευθύνη αρχίζει από τον χειμώνα. Τότε που σχεδιάζονται οι παρεμβάσεις. Τότε που διατίθενται οι πόροι. Τότε που αποφασίζεται αν η πρόληψη θα είναι προτεραιότητα ή αν θα μετατεθεί για «του χρόνου».
Κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι μια χώρα με το κλίμα της Ελλάδας δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ μεγάλες πυρκαγιές.
Μπορεί όμως να υποσχεθεί ότι θα κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό ώστε αυτές να μην εξελίσσονται κάθε χρόνο σε εθνική τραγωδία.
Η Ελλάδα, κύριοι, δεν έχει ανάγκη από περισσότερα επικοινωνιακά συνθήματα.
Έχει ανάγκη από περισσότερη πρόληψη, από διαφάνεια, από ουσιαστική λογοδοσία, από κυβερνήσεις που θα κρίνονται όχι από τις δηλώσεις τους μπροστά στις κάμερες, αλλά από το πόσο καλά προετοίμασαν τη χώρα πριν ακουστεί ο πρώτος ήχος από το 112.
