Ο δεύτερος θάνατος του στρατιώτη δεν είναι ο φυσικός, είναι η τηλεοπτική σφαγή του πόνου της οικογένειας του για τα κλικ. Κάποια ΜΜΕ πατούν πάνω στο πτώμα και στην απόγνωση της οικογένειας, μεταδίδοντας νεκροφόρες, κλάματα και μπομπονιέρες. Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία, είναι κανιβαλισμός του χειρίστου είδους…
Τα κακά μαντάτα συνήθως έρχονται ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση. «Νεκρός 19χρονος στρατιώτης στη Ρόδο, περισσότερα σε λίγο», γράφει το πρώτο, λακωνικό, ρεπορτάζ. Ακολουθούν πιο αναλυτικά δημοσιεύματα, με διερεύνηση της υπόθεσης, μαρτυρίες, δελτία τύπου κλπ. Όλα καλά ως εδώ όσον αφορά την κάλυψη μιας εξόχως δυσάρεστης είδησης.
Έρχεται όμως η ώρα της ανακοίνωσης του χρονοδιαγράμματος της κηδείας. Εδώ ακριβώς ξεκινά ένα δραματικό σήριαλ, που μόνο ντροπή και θλίψη προκαλεί. Το νεκρώσιμο στα σόσιαλ μίντια, το αεροπλάνο που μεταφέρει τη σορό, η νεκροφόρα που την παραλαμβάνει, οι συγγενείς που κλαίνε και η «τελευταία πράξη του δράματος», δηλαδή η κηδεία του αδικοχαμένου νέου.
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο θάνατος αποτελεί από τη φύση του βαθιά θλιβερό γεγονός και ειδικά όταν πρόκειται για την απώλεια νέου ανθρώπου. Το δε πένθος μπορεί να αφορά πολλούς, όμως κανένας άλλος δεν σημαδεύεται τόσο ανεξίτηλα όσο οι γονείς που χάνουν το παιδί τους.
Δεν υπάρχει πιο αβάστακτος πόνος απ’ αυτόν που προκαλεί μια τέτοια απώλεια…
Παρ’ όλα αυτά, κάποια ΜΜΕ, κεντρικά και μη, δεν διστάζουν να πατήσουν πάνω στο πτώμα του εκλιπόντος και στον πόνο της οικογένειας, μεταφέροντας στις οθόνες λεπτομέρειες που όχι μόνο δεν έχουν καμία πρακτική αξία αλλά επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την ήδη καταρρακωμένη ψυχολογική κατάσταση των συγγενών.
Όχι, δεν ενδιαφέρεται ο αναγνώστης-θεατής για την πορεία που ακολούθησε η νεκροφόρα που μετέφερε τη σορό, ούτε για το γεγονός ότι στην εκκλησία μοίρασαν μπομπονιέρες.
Αυτές είναι στιγμές ανείπωτου πόνου, καθαρά ιδιωτικές, που πρέπει να ξεχαστούν όσο γίνεται πιο σύντομα. Και είναι και θέμα σεβασμού…
Αλήθεια, ποιος συγγενής θα φωτογράφιζε ή θα βιντεοσκοπούσε τέτοιες σκηνές;
Όχι, δεν ζητά το κοινό να δει το άσπρο φέρετρο. Εκτός κι αν κάποιοι το εκπαιδεύουν να τρέφεται με τέτοιες εικόνες, σκοτώνοντας ψυχικά τη χαροκαμένη μάνα για μερικά παραπάνω κλικ.
Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία αλλά κανιβαλισμός του χειρίστου είδος.
Κι αν δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο, κάποιοι οφείλουν -τουλάχιστον- να σέβονται τον ανθρώπινο πόνο…
