Γίναμε πάλι νούμερο σε όλη τη χώρα και τι κατάλαβαν αυτοί που νομίζουν πως η ανθρώπινη ζωή είναι ένα τίποτα; Δεν μπορούν οι λίγοι και οι πράξεις τους να γίνονται οδηγός δυσφήμισης για τους πολλούς…
Όπου κι αν κοιτάξεις αυτές τις μέρες στα social media βλέπεις σχόλια για την Κρήτη.
Αν δεν είναι για το φονικό στο Έλος Κισσάμου θα ναι για το μακελειό στα Βορίζια.
Και πάρε ιστορίες για βεντέτες και πάρε χαρακτηρισμούς για τους Κρητικούς που στα μάτια των απέξω έχουμε όλοι κουμπούρια στα ζωνάρια μας και είμαστε έτοιμοι να αφαιρέσουμε ζωές επειδή μας στραβοκοίταξαν ή επειδή παλιότερα κάποιος από άλλη οικογένεια είχε βρίσει δικό μας άνθρωπο.
Πραγματικά τέτοια σκηνικά δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε αν και υποψιαζόμαστε πως κάποιων εκ των δραστών τα χέρια οπλίζουν τα κενά στην ελληνική δικαιοσύνη και τους νόμους μας.
Οι τιμωρίες αμελητέες και με ένα καλό δικηγόρο ούτε που καταλαβαίνει κανείς πότε μπήκε και πότε βγήκε από τη φυλακή.
Όμως αυτό που μένει και διαιωνίζεται είναι η ρετσινιά για την Κρήτη, η σφραγίδα που την ακολουθεί και μαζί με αυτήν όλους εμάς: πως οι βεντέτες είναι παιγνιδάκι και μπορούμε να σκοτώσουμε «δι’ ασήμαντον αφορμήν».
Κι αυτό δεν είναι αλήθεια ούτε για το νησί μας ούτε για το σύνολο των κατοίκων της.
Είναι άδικο και δεν πρέπει να το επιτρέπουμε.
Δεν μπορούν οι λίγοι και οι πράξεις τους να γίνονται οδηγός δυσφήμισης για τους πολλούς…
